Sürgün-ü Nesli

Seni ilk defa gördüğüm gün,

Ankara bütün sokaklarını boyadı

Ben seni ilk Kızılay'da sevdim

Gözlerin bir mendil gibi sallandı üstümden

Gittin,

Bütün tramvaylar eski adını unuttu.

Bir kadını sevmek,

Dünyanın en kalabalık treninde yalnız kalmaktır

Bunu en iyi Ankaray'ın soğuk rayları bilir

Ve acısına çay ekleyip içenler...

Yahut rüzgârı saçlarına rehin bırakıp gidenler...

Adını bir kâğıda yazsam

Kâğıt yanardı Nesli'm

Acımı duvara fısıldasam

Duvar düşer, taşı utancından çürürdü

Seni düşünsem,

Tunalı’da bir lale aniden yasakları delerdi.

Bir güvercin uçardı olmadık saatlerde.

Biz seninle iki ayrı mevsimin ortasında

Unutulmuş birer ayraç gibiydik

Ne kapayanımız vardı, ne açanımız.

İki ayrı şehrin yorgunluğunda

Kavuşmayı bekleyen trenler gibiydik

Ne geç kalındı, ne yol uzadı

Şimdi Elazığ'da bir gökdelendeyiz

Yalnızlığın ve soğuğun uzağında

Nasıl olsa şehirler alıştı bize

Nasıl olsa ellerimiz kaldı

Bütün yollar bittikten ve biz nihayet kavuştuktan sonra

Hadi, yap da bir kahve içelim

Kırk senesi çoktan cebimizde,

Ne telve kalsın bardağın dibinde

Ne de acısı dünün...

Ömrümüzün hatrı kalsın damağımızda.