Taçsız Kralların, Sessiz Kalelerin Hikâyesi: Evlilikte "anlayış" Mahremiyeti

Bir saray hayal edin; duvarlarında ihtişamın değil, adaletin yankılandığı bir saray... Kapısında ise dünyayı titreten bir adalet timsalinin, Hazret-i Ömerʼin (r.a.) evi. Günlerden bir gün, evindeki huzursuzluktan dert yanan bir adam, halifenin kapısını çalmak üzere yola koyulur.

Amacı derdini arz etmek, bir çâre bulmaktır. Ancak kapının önüne vardığında içeriden gelen seslerle duraksar. Koskoca Mü’minlerin Emîri, halifelerin en haşmetlilerinden biri, içeride eşinin sitemlerine, yüksek sesli serzenişlerine maruz kalmaktadır.

Ve Hazret-i Ömer’den çıt çıkmamaktadır. Kapı eşiğinde boynunu büken adamın içinden geçen cümle hayatın o sarsıcı gerçekliğidir: “Bütün bu haşmetine rağmen Mü’minlerin Emîri’nin hâli böyleyse, o benim derdime nasıl çâre bulabilir ki?” Tam geri dönecekken kapı açılır.

Hz. Ömer, adamı fark eder ve tebessümle sorar: “Hayrola, derdin nedir?” Adam, gördüklerinin mahcubiyetiyle itiraf eder: “Ey Mü’minlerin Emîri! Zevcemin kötü huyunu şikâyet etmeye gelmiştim; lakin senin de aynı imtihandan geçtiğini görünce vazgeçmiştim.” İşte o an, insanlık tarihine altın harflerle yazılacak, bugünün modern ilişkilerine ders niteliğinde o efsanevi cevap gelir: “Kardeşim, zevcemin üzerimdeki hakları hatırına ona katlanıyorum.

O benim aşçım, fırıncım, çamaşırcım ve evladımın sütannesidir. Hâlbuki dinen bunların hiçbirini yapmak zorunda değildir. Üstelik kalbimin harama meyletmesine sed çeken de odur. Bu yüzden onun yaptıklarını hoş görüyorum.” Adamın, "Benim hanımım da aynen öyle" itirafı üzerine Hz.

Ömer’in uzattığı zeytin dalı, bugünün tükenen evliliklerine reçete gibidir: “Haydi kardeşim, o hâlde zevcene iyi davranmaya bak! Hayat dediğin zaten göz açıp kapayıncaya kadar geçip gidiyor!” Bugün Neyi Kaybettik? Bu tabloyu bugünün penceresinden izlediğimizde, ne kadar ironik bir çağda yaşadığımızı daha net görüyoruz.

Bugün aile ve akrabalık bağlarının zayıflaması, boşanma istatistiklerinin tavan yapması, yuvaların bir kibrit çöpü gibi aniden yıkılması... Hepsinin altında yatan ortak payda nedir? Maneviyattan uzaklaşmak mı, yoksa modern dünyanın bize dayattığı bitmek bilmeyen "ben" merkezli bencillik mi?

Eski evlilikler, karşılıklı "gönüllü fedakârlıklar" üzerine kuruluydu. Şimdiki ilişkiler ise hesaba, kitaba ve anlık tatminlere dayalı birer sözleşmeye döndü. Oysa Hz. Ömer’in o zarif yaklaşımı bize evliliğin bir tahakküm alanı değil, karşılıklı bir anlayış sığınağı olduğunu fısıldıyor.

Peygamber Efendimiz (s.a.v.) bin dört yüz yıl önce bu hassasiyeti ne güzel özetlemişti: “Bir kişi hanımına (dolayısıyla hanım da beyine) kin beslemesin! Onun bir huyunu beğenmezse, bir başka huyunu beğenir.” (Müslim, Radâ‘, 61) Göz Açıp Kapayıncaya Kadar...

Evlilik; iki kusurlu insanın, birbirinin kusurlarını örterek inşa ettiği kutsal bir limandır. Bugün ilişkilerimizi tüketen en büyük zehir, eşlerimizin bizim için yaptığı görünmeyen fedakârlıkları kanıksamamız, onları "zaten yapmak zorunda" olduğu görevler olarak görmemizdir.

Halbuki sevgi, bir tarafın diğeri üzerindeki haklarını adalete değil, merhamete teslim etmesiyle başlar. Unutmayalım; hayat, ne sosyal medyadaki kusursuz kareler kadar uzun ne de bitmek bilmeyen kavgaları taşıyacak kadar kıymetli.

Hepsi "göz açıp kapayıncaya kadar" geçip gidiyor. O halde geriye dönüp baktığımızda pişmanlıkla hatırlayacağımız kırgınlıklar yerine, birbirimizin kadrini kıymetini bildiğimiz anlar bırakmak ellerimizde. Bugün eve gittiğinizde eşinize bambaşka gözle bakmaya ne dersiniz?

Belki de tek ihtiyacımız olan, o kapının eşiğinde Hz. Ömer’in takındığı o derin ve kuşatıcı vefa duygusudur.