Nasıl Bir Türkiye İstiyoruz?

Bir ülkenin geleceğini değiştirmek için önce nasıl bir ülkede yaşamak istediğimize karar vermemiz gerekir.

Çünkü nereye gitmek istediğini bilmeyen bir toplum, kimin peşinden giderse gitsin yolunu bulamaz.

Yıllardır ülkemizde yöneticileri, bürokratları, kurumları, uygulamaları tartışıyoruz, bütün bu tartışmaların arasında asıl soruyu ne kadar soruyoruz?

Nasıl bir Türkiye istiyoruz?

Birbirimize benzediğimiz bir Türkiye mi?

Yoksa farklılıklarımızla birlikte yaşayabildiğimiz bir Türkiye mi?

Adaletin güçlü olanı koruduğu bir ülke mi?

Yoksa güçlünün de hukuk karşısında hesap verebildiği bir ülke mi?

Makamların insanları büyüttüğü bir devlet mi?

Yoksa insanların makamları hakkıyla doldurduğu bir devlet mi?

Çocuklarımızın yeteneklerine göre değil, sınav sonuçlarına göre sınıflandırıldığı bir eğitim sistemi mi?

Yoksa her çocuğun kendi yeteneğini keşfedebildiği bir eğitim sistemi mi?

Sorular çoğaltılabilir.

Ama cevaplarımız bizi aynı yere götürmelidir.

İnsanına güvenen, emeğine değer veren, hukukuna saygı duyan bir Türkiye.

Ne ekmeğin çalındığı ne fonların çalındığı ne de hakların çalındığı güler yüzlü bir ülke istiyoruz.

İşte ortak akıl tam da burada başlar.

Yalnızca iyi insanlara güvenerek iyi bir ülke kuramayız.

İyi sistemler kurmalıyız.

Çünkü insan hata yapabilir.

Yönetici yanlış karar verebilir.

Siyasetçi değişebilir.

Bu nedenle ülkenin geleceğini kişilerin iyi niyetine değil liyakatli insanlara emanet etmeliyiz.

Yetmez kurallara, kurumlara ve denetlenebilir sistemlere ihtiyaç vardır.

Bir ülke yalnızca eleştirilerek değişmez.

Çözüm üreterek değişir.

Bizim hayalimiz kusursuz insanların yönettiği bir ülke değildir.

Kusurlu insanların bile kurallara uymak zorunda olduğu bir ülkedir.

Bizim aradığımız, hiç hata yapmayan yöneticiler değildir.

Hatasının hesabını verebilen yöneticilerdir.

Bizim istediğimiz, herkesin aynı düşündüğü bir toplum değildir.

Farklı düşünen insanların birbirini dinleyebildiği bir toplumdur.

Çünkü Türkiye, birilerinin değil; hepimizin ortak evidir.

Ve hiç kimse bu evin tek sahibi değildir.

Şimdi sıra daha zor bir işte.

Nasıl yapacağımızı anlatmakta.

Bundan sonra yalnızca sorunları tartışmayacağız.

Amacımız yenmek değil, birlikte daha iyisini bulmak.

Ortak Türkiye bir hayal olarak kalmak zorunda değil.

Ama bunun için hayal kurmak kadar çalışmak, eleştirmek kadar çözüm üretmek, konuşmak kadar dinlemek zorundayız.

Çünkü bir ülkenin geleceği yalnızca onu yönetenlerin ellerinde değildir.

O geleceği birlikte kurmaya cesaret eden insanların ellerindedir.

Mesele aslını bulmakta aslını bulan huzuru bulur.

Ortak akıl varsa ortak Türkiye mümkündür.

Yirmi iki ekimde yazıldı yedi kasımda birlikte okunacak.