Kızıl Kale'nin Gölgesinde Fon Hasadı

Perde açılır. Sahnenin ortasında tozlu, çatlamış bir toprak parçası; sol köşesinde klimalı, mermer kaplı bir makam odası. Arka planda George R. R. Martin’in Kızıl Kale’sini andıran gotik, heybetli ama temelleri sarsılan bir şato yükselmektedir.

Sahnenin bir ucunda nasırlı elleriyle toprağı kazan bir çiftçi, diğer ucunda ise ekrandaki fon rakamlarını parıltılı gözlerle izleyen bir "hasatçı" durur.

I. Toprağın Türküsü

Ey Don’un suları, ey bozkırın yorgun yelleri! Şolohov’un rüzgârı eser hâlâ tanyerinde. Toprak sabrı bilir, tohum dermanı bekler, Bir yudum su, bin yıllık duadır bu diyarda. Ellerimiz nasırlı, yüzümüz güneşe batık, Biz ekmeği taştan, emeği topraktan sağarız.

Hile bilmez başaklar, rüzgârla kardeş olur; Alın teri ne güzel, ne saf bir mücevherdir. Ne bir fon biliriz ne borsanın zikrini, Bizim tarlamız vicdan, hasadımız sevgidir.

II. Fonda Hasat Zamanı

Makam odasındaki klimalı serinlik, sahnede yankılanan dijital seslerle bozulur. Para sayaçlarının ve telefon bildirimlerinin uğultusu yükselir.

Fonda Hasatçı: (Koltukta arkasına yaslanarak, parmaklarıyla masaya ritim tutar)

Toprak mı? Toprak dediğin hamallıktır, azizim! Yağmur yağdı derdi var, kurak gitti derdi var. Biz parayı kumaşa değil, fonun damarlarına enjekte ettik. Tohum yerine kağıt, sabır yerine kurnazlık... Bak, ekran yeşil yeşil parlıyor.

Kasamız doluyor, milletin ne dediği umrumuzda mı? Biz bu tarlayı ekmedik ama biçmesini çok iyi biliriz!

Çiftçi başını kaldırır, ellerindeki kurumuş toprakları göstererek seslenir:

Biz sabahın köründe ayazı kucaklarken, siz klimalı odalarda milletin cebini biçiyorsunuz! Don’da hasat, köyün sofrasını büyütür; sizin fonunuz ise sadece sizin kasanızı! Paylaşmak yok orada, imece yok; sadece kollektif bir sessizlik ve soygun var!

III. Kızıl Kale’nin Nöbetçileri

Sahnenin arkasındaki Kızıl Kale’nin surlarından aniden bir yankı duyulur. MKYK Üyesi Mücahit Yanılmaz’ın sesi, ironik bir hoparlörden tüm ovaya yayılır:

Sayın Savcı Sayan, Paylaşımlarınızla kimleri sevindiriyor, kimleri üzüyorsun, farkında mısın? Birileri fonu bahane ederek bu kalenin yıkılmasını dört gözle bekliyorlar.

Ortaçağ zırhları giymiş ama ellerinde akıllı telefonlar taşıyan bir grup saray muhafızı telaşla koşturmaya başlar. Kale duvarlarında tuğlalar yerine kâğıt paralar dökülmektedir.

Birinci Muhafız (Zırhlı ve Panik İçinde):

Eyvah! Kalenin harcı eriyor! Taht salonunu fon bastı!

İkinci Muhafız (Dürbünle dışarıyı izleyerek):

Korkmayın! Savcı Sayan yine bir yaptı, ejderhalar yerine troller uçuşuyor! Kaleyi yıkmak isteyenler dışarıda değil, fon masasında bilet kesiyor!

Birinci Muhafız:

Aman Tanrım! George R. R. Martin bile bu senaryoyu yazmadı! Taht Oyunları dedikleri, meğer faiz ve fon oyunlarıymış! Kılıçlar paslanmış ama cüzdanlar baki!

IV. Hafızanın Tozu

Çiftçi elindeki çay bardağını masaya bırakır. Çay artık buz gibi olmuştur. Seyirciye doğru döner:

Şolohov’un kitabı rafta tozlanıyor sanıyorsunuz değil mi? Yanılıyorsunuz. Tozlu olan bizim hafızamız! Biz emeği unuttuk; tarım yerine "türev" öğrendik. Toprakta hasat bitti, fonda hasat başladı. Adam çıkmış diyor ki: "Kalenin yıkılmasını bekliyorlar!" Hangi kale?

Üstüne fon kurulmuş, halkın ekmeğiyle yükselen kumdan kale mi? Kızıl Kale’de taht kavgası var, bizim köyde ise kuraklık ve icra! Ejderhalar tahtı yakar, bizimkiler milletin cebini. Ama unutmasınlar; toprak unutmaz. Tohum sabırlıdır.

Bir gün o fonlar batacak, klimalar sönecek, Kızıl Kale’nin kuleleri başlarına yıkılacak. Ve millet, Don’daki gibi yeniden toprağa dönecek. O gün... Fonda Hasat bitecek. Gerçek hasat, alın teriyle yeniden başlayacak!

Perde kapanır, arka planda bir başağın rüzgârdaki hışırtısı duyulur.