Libya İle Deniz Yetki Anlaşması Ve Tepkiler

Türkiye için çok önemli olan Deniz Yetki Alanı Sözleşmesi nihayet onaylandı. 2019’da Libya ile imzalanan bu anlaşma Doğuda Trablus’daki Hafter yönetimi tarafından tanınmıyordu.

Türkiye’nin uzun süren çabalarından sonra Hafter Yönetimi de bu anlaşmaya evet dedi ve Libya Temsilciler Meclisi sözleşmeyi 20 Ekim 2026 tarihinde onayladı. Bu Türkiye için büyük bir zaferdir. Libya ile yaptığı uzun görüşmelere rağmen anlaşmanın imzalanmasını önleyemeyen Yunanistan için ise ağır bir mağlubiyettir.

Bilindiği gibi, Türkiye’nin Akdeniz’de bir MAVİ VATAN doktrini bulunmaktadır. Türkiye buna göre, Akdeniz’deki ve Adalar Denizi’ndeki deniz yetki alanlarını yâni KARASULARI, KITA SAHANLIĞI ve MÜNHASIR EKONOMİK BÖLGE alanını belirledi.

Bu alan toplam olarak 462 bin kilometrekare. MAVİ VATAN’ın kanunu da Meclis’e sunuldu ve çok yakında kabul edilecek.

MAVİ VATAN’a ek olarak Libya Temsilciler Meclisi’nin 20 Ekim tarihinde onayladığı 2019 tarihli Deniz Yetki Alanı Sözleşmesi ile Türkiye Akdeniz’de ve Adalar Denizi’nde çok önemli bir bölgede Libya ile birlikte söz sahibi olmaktadır. Bu sahalarda artık Türkiye’nin onayı olmadan adım atılamayacaktır.

YUNANİSTAN’IN ve AVRUPA BİRLİĞİ’NİN TEPKİSİ

Yunanistan Adalar Denizi’ndeki adaların kıta sahanlığı olduğunu ileri sürerek Adalar Denizi’nde ve Akdeniz’de hak iddia etmekteydi. Hâlbuki bunun hiçbir hukukî temeli yoktu. Çünkü Yunanistan bir adalar devleti değil, kıta devletiydi!

Yunanistan Libya ile yapılan bu anlaşmayı şiddetle protesto etti ve tanımayacağını ilân etti.

Yunanistan’ın hâmisi Avrupa Birliği de, Türkiye ile Libya arasında imzalanan Deniz Yetki Alanı Sözleşmesi’nin onaylanmasına şiddetle karşı çıktı. Avrupa Komisyonu Başkanı Ursula von der leyen” adeta çıldırmış gibi, “siz nasıl oluyor da bize danışmadan böyle bir karar alıyorsunuz “tepkisini gösterdi ve anlaşmayı “hükümsüz” olarak nitelendirdi!

Bu sözlere ne denir? Ulan biz sizin kapı kulunuz muyuz?

Avrupa Konseyi Başkanı Antonio Costa da, bu anlaşmaya karşı “AB’nin katı tutumunun değişmediği ve bu mutabakat metninin üçüncü ülkeler üzerinde hiçbir hukukî etkisi olamayacağını” belirtiyor.

Tabii ki kastettikleri ülkeler Yunanistan ve ‘Kıbrıs Devleti olarak tanıdıkları’ Güney Kıbrıs Rum Yönetimi!

Türk yetkililer ise, anlaşmanın tamamen milletlerarası hukuk ve hakkaniyet ilkelerine uygun olarak iki hükümran devlet (egemen değil) arasında imzalandığını ve Doğu Akdeniz’deki Türk haklarının korunmaya devam edileceğini açıklamıştır.

Kapısında 1963 yılından bu yana bekletildiğimiz Avrupa Birliği’nin Türkiye’ye bakışı işte budur! AB hayranları artık AB seviciliklerini sorgulamalıdırlar.

Avrupa’nın bize dost olamayacağını anlamak için bize daha ne yapmalarını bekleyeceğiz?

Bizim dostlarımız komşularımızdır. Nitekim, Atatürk 1934 yılında Balkan Paktı’nı, 1937’de İran, Irak ve Afganistan ile Sâdabât Paktı’nı imzalayarak Türkiye’nin istikametini belirlemiştir. Ne yazık ki İnönü yönetimi ülkeyi Batı’nın vesayetine sokmuştur.

2016’dan itibaren AK Parti yönetiminin dış politikada Atatürk’ün hedeflerine yöneldiği görülmektedir ki, bu takdir ettiğimiz çok önemli bir gelişmedir.

Suudî Arabistan ve Pakistan’la imzaladığımız 7 Ağustos tarihinde Mekke Anlaşması, Katar’ın Başkenti Doha’da 21 Ekim tarihinde Katar, Endonezya, Pakistan ve Türkiye arasında “Çok Taraflı Bedir Mutabakat Zaptı’nın” imzalanması da önemli bir gelişmedir.

Savunma Sanayii Başkanı Prof. Görgün bu anlaşmanın önemine dikkat çekerken, “Bedir Mutabakat Zaptı, dört ülkenin Savunma Sanayii kabiliyetlerini ortak üretim, teknoloji paylaşımı ve AR-Ge çalışmalarıyla geleceğe taşıyacak stratejik bir adımdır” ifadelerini kullanıyor.

Türkiye’de güçlü bir Savunma Sanayii, Pakistan’da nükleer teknoloji, Endonezya’da nüfus ve Suudî Arabistan’da sermaye var!

Türkiye kendi Savunma Sanayii’ni dev adımlarla geliştirirken, gerçek dostlarımız olan Müslüman ülkelerle dayanışmasını da artırmaktadır.

Bu tabloda eksik kalan ise yakın komşularımız, çok önemli bir Türk nüfusunu barındıran Rusya ve nüfusunun yarıya yakını Türk olan İran ile de benzer anlaşmaların yapılmasıdır.

Bu arada, yaşadığımız takdire şayan bir gelişme de, Ana Muhalefet Partisi YENİ PARTİ ve CHP liderlerinin yaptıkları açıklamalarla, AB Komisyonu Başkanı Ursula von der leyen’in bu anlaşma hakkında sömürgeci bir zihniyetle yaptığı, çirkin ve kabul edilemez açıklamaları sert bir şekilde protesto etmeleridir.

İktidar ve muhalefet içeride kavga edebilir. Bu siyasetin gereğidir. Ancak dış politikada beklenen, tüm siyasî partilerin, iktidarın millî menfaatlerimiz doğrultusunda attığı adımların, arkasında durmalarıdır.

Daha dün, Libya ile kurulan yakın ilişkilerin ülkemiz için önemini takdir edemeyerek, “Libya’da ne işimiz var” diyenlerin bugün bu açıklamaları yapmalarını alkışlıyoruz.