Dostumuz bu ise düşmana ne hacet

Kur’an-ı Azimüşşan’da Nisâ Suresi’nin 144. ayetinde Rabb’imiz bize şöyle buyuruyor:

“Ey iman etmiş olanlar! Müminleri bırakıp da kâfirleri dostlar edinmeyiniz. İster misiniz ki Allah için aleyhinize apaçık bir hüccet edinesiniz?”

Bu mübarek ayet, Müslümanları ikaz etmektedir.

Kâfirlerin, müşriklerin, Yahudi ve Hristiyanların gerçek Müslümanlara dost olmayacağı, Müslümanların da onları dost, veli edinmemeleri gerektiği Kur’an’da sık sık zikredilmektedir.

Buna rağmen maalesef dünyada dost ve müttefiklerimiz var. Devletler arasında dostluk olmaz, menfaat birlikteliği olur.

Tek diyeceğimiz, eti kemiği bizden olan, sapı bizden olan baltaya söyleyeceğimiz şudur:

Bir fakir babanın oğlu vali olmuş.

Adı da Hurşit.

Babası aç kalmış, açık kalmış, okutmuş. Oğlan belli bir yaştan sonra babasının izini kaybettirmiş, yıllarca arayıp sormamış.

Baba yollara düşmüş. Bir gözünün kökü oğlunu ararken, sorarken oğlunu Kerbela’da vali olarak bulmuş.

Vali oğul, ahbaplarıyla geyik muhabbeti ederken babası makama girmiş.

Giysileri yırtık, yamalı, perişan bir vaziyetteymiş.

Vali, babasının o hâlinden eziklik hissetmiş, utanmış, sahip çıkamamış.

Eliyle işaret ederek “Hele git baba, neyse!” demiş.

Baba dışarı çıkmış.

Özel kaleme demiş ki: “Vali benim öz oğlum. Benim vaziyetimden utandı, bana sahip çıkmadı. Ben gidiyorum. Şunları yaz ve eline ver.”

“Eğer Hurşit Kerbela’daysa,

Oğlu der ki: Hele git baba, neyse!

Herkesin oğlu hep böyle ise,

Babanın çektiği zahmete yazık.”

Velhasıl, insan bazen en büyük imtihanını en yakınlarından görür. Nice makamlar, nice unvanlar; bir gönlü hoş etmekten, bir babanın duasını almaktan yücedir. Zira dünya döner, saltanat biter; geriye sadece insanın insana ettiği vefa yahut cefası kalır.

Bugün sırt çevrilen bir el, yarın arkasından ağıt olup gelir. Rabb’imiz bizleri ne din kardeşine ne de öz babasına yabancı düşüren o gaflet uykusundan muhafaza eylesin.

Ahir Kelam; Vefanın kıymetini bilenlerden, unutanlardan değil; gönül kırmayıp gönül yapanlardan eylesin. Çünkü asıl devlet, gönüllerde kurulan devlettir; asıl zenginlik ise insanın yüzünü kara çıkarmayacak bir vicdana sahip olmaktır diyorum. Vesselam…