Sömürge Halkı Olmayı İdrak Etmenin Verdiği Huzur

Bu dünyada çaresi olmayan hiçbir hastalık veya çözülemeyecek hiçbir sosyal veya iktisadi problemin olmadığına dair inancımdan dolayı, karşılaştığım hastalık veya problemlerde, devletin, belediyenin, kurumların, neden bu işi süratle halletmediğini bir türlü aklım almıyordu. Sanki, çok şeyi ben biliyormuşum da, işi ve sistemi yürütenler bilmiyormuş gibi yanlış düşüncelerle, yanlış kanaatler edinmişim.

Bunu, benim basiretsizliğime, anlayışsızlığıma, acemiliğime verin. Artık şimdi, olaylara ve problemlere ve dertlere bir başak gözle bakmaya başladım. Eğer, siz de, benim gibi bakabilirseniz; sistemin bozukluğundan geçinenlere ve bu sistemi kendilerine gelir tayin edenlere hiç kızmayacak ve öfkelenmeyeceksiniz.

Atık, psikolojik krizlere girmeyecek, bilakis onlara şükran duyacaksınız ve ülkeye ve halka ne kadar şefkatli olduklarını, merhametli olduklarını anlayacaksınız. Mesela sömürge ülkelerinde, bu ülkelere, “gelişmekte olan ülkeler” diye de adlandırıyorlar- şahıslar arası hukuki ihtilaf davalarının en aza 30-40 yıl sürmesi ve sürüncemede kalması, bu ülkelerde “adalet” dediğimiz şeye, halkın güvenin sarsılması için genel-geçer kabul edilmiş bir kuraldır.

Tabii ki, bazen yanlışlıkla bu davalar içinde üç beş yılda da bitebilir. Fakat bu sistemi bozacak bir orantıda değildir. Bu sitemde, sistemi yürüten meslek grupları ve bürokrasi tarafından özellikle tasarlanmıştır. Ancak, bunu benim gibi idrak edemeyenler, sanki bir problemi ve meseleyi keşfetmiş de, ona çözüm yolunu bildiğini ortaya sürerek bazı görüşler ileri sürebilirler, bunu “toyluğumuza” verin.

Yine sömürge ülkelerindeki halklarda, asıl mesele birisinin bir anda hiç çalışmadan ve üretmeden zengin olmasıdır. Bunun için gerekli kanunlar çıkartılmıştır. Halk olarak, siz fakirlik içindeyseniz; başkasına verilen bu fırsatın, “ileride bize de gelecek” diye umutla beklersiniz.

Oysa bu, sömürge halklarına uygulanan sistematik bir metottur. Sömürge halklarında, bu dünyada hiç bir başarı kazanamayanlara, kazanma coşkusunu kazandırmak için; kendi acı hallerini idrak edip de, kendisine üzülmeyenlerin üzülmesi için, bu kişiler, kendilerini aslında hiç ilgilendirmeyen takımlara taraftar yapılarak, takımların başarısı ile coşarlar, yenilgisiyle üzülürler.

Halk ve bilhassa gençler, buna özellikle teşvik edilir. Yeteri kadar şartlandırma, heyecanlandırma “haber” maskesi altında yapılır. Devlet ve devletin kullandığı kurullar, odalar ve federasyonlar tarafından, hayata yeni başlayan gençleri, birer asalak ve parazit hale getirmek için, takım tutmaya ve futbol seyirciliğine yönlendirilir.

Böylece hem kişilerin, hem de toplumun gazı alınır. Bir başkasının başarısı ile başarısız kişilere, “gerçek başarı” tattırılır. Yine böylesine bir sömürge halkında, karakterini kaybetmiş, ahlakını ve insanlığını kaybetmiş kişilerin, ahlaksız ve vicdansız halleri, ensest ilişkileri, gayrı meşru hayatları, “haber programı” altında toplum dejenere edilir ve kültürsüz asalak seyircinin ilgisi çekiyorsa müdahale edilmez.

Aile dediğimiz varlık göz göre göre tahrip edilir. Mesela, “20 yıldan beri görmediği kardeşini, oğlunu görüyor” diye bir takım meymenetsiz kişiler, bu topluma bir kahraman gibi gösterilir. Toplumda yasak aşk cinayeti ve zulmü, bu haber programlar sayesinde yayıldıkça yayılır.

Zaten kitap okumaktan uzaklaşmış kişiler de, sanki yeni bir şey öğreniyormuş gibi bu bozulmalara dört elle sarılırlar. Karı - koca kavgaları, boşama malzemeleri yayıldıkça yayılır. Madem ki, geri kamış bu toplum ve kişiler, bundan zevk alıyorsa – ki alıyor- artık yönetim tarafından, bu toplumu böylece hipnozite ettiği için mükafatlandırılır..

Artık bu sömürge sistemi öyle bir hale geldi ki; yolsuzluğu, rüşveti, irtikabı açıkça savunmak için siyasi parti bile kuruldu. Şimdiden iktidarın en büyük alternatifi olarak gösteriliyor ve yüzbinlerce kişiler tarafından alkışlanıyor.

Yapılan anketlerde ikinci sırayı alıyormuş! Bu bozuk ve sahte sömürge sistemi, şimdi kendi çocuğunu doğurdu.. Merhum Şehit Adnan Menderes, idam edilmeden önceki son sözü şöyle: “Efendilerinize teşekkür ediyorum, benim milletime 10 yıl hizmet etmeme müsaade ettikleri için, yoksa hiç müsaade etmeyebilirlerdi.” Yine Büyük ilim adamlarımızdan Prof.

Dr. Oktay Sinanoğlu diyor ki: “Türkiye 1923 te İngiliz sömürgesine geçit; 1947 de Amerikan sömürgesine geçti.” Şimdi ben yaşadığımız sistematik olumsuzluklara ve problemlere, daha beterini yapabilecekler iken yapmadıkları için, ne kadar huzur duyuyorum ve böylece halimize şükrediyorum; minnet duyuyorum.