Sarayın Tenha köşeleri ve maskelerin düşüşü

O sarayda herkesin yeri bellidir. Gönlü bol padişahın adaletiyle huzur bulduğu, akıllı vezirin devlet işlerini sükûnetle yürüttüğü, soytarının ise neşesiyle ortalığı şenlendirmesi gerektiği bir düzen vardır. Ancak kimi zaman hırs, kabiliyetin önüne geçer.

Soytarı, kendisine biçilen rolden memnun olmayıp, "vezir" unvanına göz diker. Asıl mesele de işte tam burada başlar.

Vezirin bilgeliği ve sarayın saygınlığı karşısında ezilen soytarı, bu durumu kabullenmek yerine dedikoduyu ve iftirayı birer silah haline getirir. Kulaktan kulağa yayılan asılsız sözler, adeta karanlıkta yürüyenlerin yolu izlemesi gibi etrafa yayılır.

Masallardaki kahramanların zindanlara mahkûm edilişini kendi çıkarlarına alet etmeye çalışır; fakat adalet terazisi her zaman kendi dengesini bulur.

Gündüz vakti halkın huzuruna çıkıp bu çirkin yüzü sergilemek cesaret ister tabii. Çünkü halkın adaleti ve gerçeği sezen gözleri, haksızlığa asla geçit vermez. Bu yüzden soytarı ve onun gibi düşünenler, işlerini hep sarayın tenha köşelerinde, gizli saklı manipülasyonlarla yürütürler.

Saraya hatırı sayılır bir misafir geldiğinde, o sahneler hep aynı şekilde tekrarlanır. Kıskançlık dalgası soytarının benliğini sarar; ortalığa kavga ateşi saçmak, veziri zor duruma düşürmek için kendini yere atar, kasıtlı krizler çıkarır.

Amaç bellidir: Veziri haksız göstermek, kendi çirkinliğini ise ustaca gizlemek. Hatta işi sarayın gizli evraklarını usulsüz yollarla aşıracak kadar ileri götürür. Maske takılmıştır, her şey tesadüf süsü verilerek planlanmıştır.

"Güneş balçıkla sıvanmaz; ne kadar gizlenirse gizlensin, hakikat bir gün mutlaka gün yüzüne çıkar."

Ne var ki, tarihin ve vicdanın süzgecinden hiçbir şey kaçmaz. Sarayın tenha köşelerinde dönen dolaplar, atılan iftiralar ve çalınan evraklar birer birer aydınlığa kavuşur. Hakikat, sabırlıdır ama eninde sonunda tecelli eder.

Soytarı, kendi kurduğu kurgunun ve hırsın kurbanı olur. Hak ettiği yeri, nezd-i ilahîde ve adalet mekanizmasında bulur. Vezir ise yine sükûnetiyle, akıl ve adaletle görevine devam eder. Çünkü bilirler ki, gürültü çıkaranlar geçici, kalıcı olan ise doğruluk ve dürüstlüktür.

Bu hikâyeden çıkarılacak ders bellidir: Gerçek erdem gizli saklı oyunlarla değil, ancak akıl, vicdan ve dürüstlükle ayakta kalır.