Asla ümitsizliğe Kapılma!

Bazen hayatın karşımıza çıkardığı zorluklar karşısında hemen pes ederiz değerli okurlarımız. Birkaç olumsuzluk yaşadığımızda, “Artık olmayacak, başaramayacağım.” diyerek ümitsizliğe kapılırız. Oysa hayat dediğimiz yolculuk, yalnızca güzel ve kolay günlerden ibaret değildir.

Önemli olan, önümüze çıkan engeller karşısında nasıl bir duruş sergilediğimizdir.

İnsanın yaşamını sürdürebilmesi için su ve yemek gibi maddi ihtiyaçlarının yanında, manevi ihtiyaçları da vardır elbet. Umut da bunların en önemlilerinden biridir. Çünkü insan, geleceğe dair umudunu kaybettiğinde mücadele gücünü de yavaş yavaş kaybetmeye başlar.

Bu nedenle insan, hayatını daha güzel bir noktaya taşıyabilmek için umudunu asla kaybetmemeli; gelecekten beklentisi olmalı ve bu beklentilerini gerçekleştirmek için çaba göstermelidir.

“Atiyi karanlık görerek azmi bırakmak... Alçak bir ölüm varsa, eminim budur ancak.”

Mehmet Âkif bu sözleriyle, geleceği karanlık görerek ümitsizliğe düşmenin ve bunun sonucunda mücadeleyi bırakmanın yanlışlığını ne güzel ifade ediyor.

Ancak burada çok önemli bir noktayı da unutmamalıyız değerli okurlarımız: Umut tek başına yeterli değildir; umudun yanında emek, gayret ve mücadele de olmalıdır.

Allah herkese emeğinin karşılığını verecektir. Dua edip hiçbir çaba göstermeden beklemekle sonuca ulaşamayız. Atalarımız boşuna, “Emeksiz yemek olmaz.” dememişler.

Önce çalışacağız, gayret göstereceğiz, elimizden geleni yapacağız; sonra da Allah’a tevekkül edeceğiz.

Ümitsizliğe kapılmamak ve mücadeleden vazgeçmemek konusunda okuduğum güzel bir kıssayı sizlerle paylaşmak istiyorum.

“Seni erlikten başbuğluğa yükselten nedir?” diye sorarlar.

“Asla ümitsizliğe düşmedim. O kadar zorlukla karşılaştığım hâlde hiçbirinden yılmadım. Bir maksada erişmek için gösterdiğim azimde ise bir karınca bana örnek oldu.”

Timur Han, gençliğinde katıldığı bir savaşta ordusunun yenildiğini, askerlerin dağıldığını ve kendisinin de büyük bir moral bozukluğu içerisinde bir duvarın dibine oturduğunu anlatır.

Karınca, kendisinden büyük bir buğday tanesini duvarın üzerinden aşırmaya çalışmaktadır. Fakat taşıdığı buğday tanesi kendisinden büyük olduğu için biraz yükseldikten sonra tekrar aşağı düşmektedir.

Karınca aşağı iner, buğday tanesini yeniden alır ve tekrar tırmanmaya başlar.

Timur Han merak ederek karıncanın kaç defa denediğini saymaya başlar. Karınca elliden fazla kez düşmesine rağmen yeniden denemiş ve sonunda o buğday tanesini istediği yere ulaştırmayı başarmıştır.

İşte o küçücük karıncanın gösterdiği büyük azim, Timur Han'a yeniden umut verir.

“Ben bu karınca kadar da mı olamayacağım?” der.

Sonra yeniden ayağa kalkar. Âlimlere danışır, onların dualarını alır, Rabbine dayanır ve maksadına ulaşıncaya kadar karşılaştığı zorluklardan yılmaz.

Bazen küçücük bir karıncanın mücadelesinde bile biz insanlar için büyük dersler vardır. Hayatta kaç defa düştüğümüz değil, düştükten sonra kaç defa ayağa kalkabildiğimiz önemlidir.

Bir kapı kapanabilir, işlerimiz istediğimiz gibi gitmeyebilir, bugün başaramadığımızı yarın yeniden denemek zorunda kalabiliriz. Ama bütün bunlar yolun sonuna geldiğimiz anlamına gelmez.

Yeter ki çalışalım, gayret edelim ve Rabbimize tevekkül edelim.

Unutmayalım; karınca bile defalarca düşmesine rağmen hedefine ulaşmak için yeniden ayağa kalkıyorsa, insanın ilk zorlukta pes etmesi yakışır mı?