30 Ağustos’ta Sivas’a Kuşbakışı

Sesli Dinle A− A+ Kaydet Bu haberin interaktif sürümü var Fotoğraflı, kaydırmalı anlatım — 27 bölüm › 30 Ağustos’ta Sivas’a kuşbakışı bakış, şehrin 1919’dan bugüne uzanan tarihî hafızasını hatırlatıyor. 30 Ağustos günü Sivas’ı kuşbakışı seyrediyorum.

Çatılar, birbirine bağlanan yollar, minareler, ağaçların arasına saklanmış evler ve ufka doğru ağır ağır kaybolan bozkır…

İnsan yukarıdan bakınca şehrin gürültüsünü duymuyor.

Sivas’a böyle bakınca, yalnızca bugünün şehrini görmüyorum.

Ve birden bu şehrin üzerinde 1919’un ağır havasını hissediyorum.

Gelecek henüz bir milletin avuçlarında değil.

Ve bazen bir milletin elindeki en büyük silah, henüz kimsenin göremediği o umuttur.

Bir şehrin, bir milletin kaderine nasıl dokunabileceğini gösteren şehir.

Burada alınan kararların yalnızca duvarlar arasında kalmadığını bugün daha iyi anlıyoruz.

Çünkü bazı şehirler tarihin kenarında durmaz.

Ve ben Sivas’a yukarıdan bakarken şunu düşünüyorum:

Biz Zafer Bayramı'nı yalnızca bir savaşın kazanıldığı gün sanıyoruz.

Oysa 30 Ağustos, bundan çok daha fazlasıdır.

Bir milletin kendisine biçilen kaderi reddettiği gündür.

Başkasının yazdığı tarihin sayfasını kapatıp kendi kalemiyle yeniden yazmaya başladığı gündür.

Belki de bu yüzden bugün Sivas’a bakınca yollar başka görünüyor gözüme.

Çünkü o yolların üzerinde yalnızca insanlar yürümemiştir.

Bugün çocuklar okula gitsin diye açılan yollar…

İnsanlar işine yetişsin diye kullanılan caddeler…

Akşamüstü bir annenin çocuğunun elinden tutup geçtiği sokaklar…

Biz bugün bunları sıradanlık zannedebiliyorsak, bunun arkasında birilerinin olağanüstü bedeller ödemiş olması var.

Biz bugün gökyüzüne başımızı kaldırıp özgürce bakabiliyorsak…

Birileri o gökyüzünün altında özgürlük uğruna yürümüş demektir.

Ve insan kuşbakışı bakınca bir şeyi daha fark ediyor:

Şehirler büyüdükçe insan küçülmüyor; hafızasını kaybederse küçülüyor.

Bu yüzden 30 Ağustos'ta Sivas'a bakmak, yalnızca güzel bir şehre bakmak değildir.

Bugün elimizde olanların bize nasıl kaldığına…

Ve en önemlisi, bize bırakılan emanete ne yaptığımıza bakmaktır.

Her nesil kendi zamanında o zaferin anlamını yeniden taşımak zorundadır.

Bugün bizden cephede savaşmamız istenmiyor belki.

Ve en tehlikelisi, bize ait olan değerleri yavaş yavaş sıradanlaştırmakla mücadele ediyoruz.

30 Ağustos bana bu yüzden yalnızca geçmişi hatırlatmıyor.

“Sen sana bırakılan bu memlekete ne yapıyorsun?” diye soruyor.

Belki de bazı şehirler insana neden doğduğu yeri sevdiğini anlatmaz.

Çünkü bu şehir yalnızca taş ve topraktan yapılmış bir şehir değildir.

Bir milletin zor zamanlarında nasıl kenetlenebildiğinin sessiz kanıtıdır.

Şehrin üzerine bakarken aslında yılların üzerine bakıyorum.

Ve aralarında bize bırakılmış kocaman bir emanet.

Bu topraklarda özgürce nefes almanın bir bedeli ödendi.

O bedeli unutmamak, belki de bugün bize düşen en büyük vefa.