İtalyan yönetmen Tinto Brass 93 yaşında hayatını kaybetti

Arzuyu serbest bıraktı, tabuları parçaladı ve onu sanat haline getirdi. Tinto Brass, İtalyan erotik sinemasını geniş kitlelere ulaştıran yönetmen, izleyicilerine şunu bırakıyor: engellemelerden kurtuluşu ve Eros'un kutlanmasını.

Deneyler, skandallar ve kült haline gelen filmler arasında, Brass seyircisine veda ediyor: yönetmen Roma'da 93 yaşında hayatını kaybetti. 26 Mart 1933'te Milano'da doğan Brass, sinemada yarım yüzyıldan fazlasını geride bıraktı.

Son yıllarda Roma'nın hemen dışında, Isola Farnese'de yaşıyordu. Yanında, 2017'de evlendiği ve arşivini düzenleyen eşi Caterina Varzi vardı. İlk eşi, Tinta olarak anılan Carla Cipriani ise 2006'da hayatını kaybetmişti."Bu, derin bir üzüntü ve kederle dolu zor bir an", dedi Varzi, yönetmenin ölümünün ardından geçen saatlerde Adnkronos'a.

Rossellini'den erotik sinemayaBrass'ın sanatsal yolu erotizmden oldukça uzakta başlar. Hukuk eğitimini tamamladıktan sonra Paris'e taşınır ve burada Cinémathèque'te kurgu aracılığıyla sinemaya yaklaşır. İtalya'ya döndükten sonra Roberto Rossellini ile "L'India vista da Rossellini" için kurgucu ve "Il Generale della Rovere" için yardımcı yönetmen olarak çalışır.

Brass'ın kamera arkasındaki ilk deneyimi 1963'te, gençlerin bunalımını anlatan ve sansüre takılan "In capo al mondo" ile gelir. Brass filmi "Chi lavora è perduto" olarak yeniden adlandırır, ancak "Col cuore in gola", "L'urlo", "Nerosubianco" ve "La vacanza" gibi yapımlarla dili ve rahatsız edici temaları keşfetmeyi sürdürür.

Erotik dönemeç 1970'li yıllarda şekillenir. 1975'te cinsiyet, güç ve para ilişkisini anlatan "Salon Kitty"yi yönetir. Dört yıl sonra, sorunlu yapımı ve hukuki süreçleriyle gündeme gelen, müstehcenlik gerekçesiyle el konulan "Caligola" gelir.

Kült haline gelen filmler1980'li yıllarda Brass en ünlü yapımlarının dönemini açar. Stefania Sandrelli'nin rol aldığı "La chiave", Serena Grandi'nin başrolde olduğu "Miranda"ya ve Francesca Dellera ile "Capriccio"ya giden yolu açar."Snack Bar Budapest"le kısa bir parantezden sonra, Debora Caprioglio'nun oynadığı "Paprika" ve Claudia Koll'un başrolde olduğu "Così fan tutte" ile yeniden erotik sinemaya döner.

Ardından Alberto Moravia'nın romanından uyarlanan "L'uomo che guarda", "Fermo posta Tinto Brass", "Monella", "Senso'45", "Fallo!" ve "Monamour" gelir. Brass yönetmenliğin yanı sıra oyunculuk da yaptı, Penthouse dergisiyle işbirliği yaptı ve "Elogio del culo" başlıklı küçük kitabı yayımladı.

Venedik'te son vedaGeçen eylülde Brass aslında Venedik'te olmak istemişti, sinema festivalinin ön açılışında gösterilen ve 4K olarak restore edilen "Col cuore in gola"nın gösterimi için. Ancak ateş ve sağlık durumu, onu Isola Farnese'den yola çıkmaktan vazgeçmek zorunda bıraktı.

Brass'ın eşi Varzi, Lido'daki gecede ona emanet edilen mesajı okudu. "Başlangıç noktası ve varış noktası yoktur, yalnızca bulunduğum nokta vardır", diye yazmıştı yönetmen, Biennale'ye, Centro Sperimentale di Cinematografia-Cineteca Nazionale'ye ve restorasyona katkıda bulunan herkese teşekkür ederek.

O vesileyle Brass ayrıca İtalyan Ulusal Sinema Gazetecileri Sendikası tarafından verilen Premio Pietro Bianchi'yi de almıştı. "Resmi ödüllere hep pek az önem vermiş biri olarak, bunu sıkı sıkıya saklıyorum, çünkü başka bir fırsat olmayacak", demişti.

Brass 90. doğum günü vesilesiyle son dileğini de ifade etmişti: "Öldüğümde küllerimin Venedik lagününe serpilmesini istiyorum". Bu dilek şimdi onun son yolculuğuna eşlik edebilir.