Ölümü Çokça Anmak
- Yine yarınların hesabını yapar, kırgınlıkları büyütür, hırslarımızın peşinden koşarız
- Sanki hiç ölmeyecekmişiz gibi yaşarız
Yine yarınların hesabını yapar, kırgınlıkları büyütür, hırslarımızın peşinden koşarız. Sanki hiç ölmeyecekmişiz gibi yaşarız. Oysa ölüm, bizim onu hatırlamamızı beklemeden yanı başımızda durur. Ölümü çokça anmak, hayattan el etek çekmek, karamsarlığa kapılmak değildir.
Aksine, hayatın kıymetini anlamanın en etkili yollarından biridir. Çünkü bir gün ayrılacağımızı bildiğimizde yanımızdaki insanların değerini daha iyi anlarız. Söyleyeceğimiz güzel sözleri ertelememeyi, kırdığımız gönülleri onarmayı, helalleşmeyi ve iyilikte acele etmeyi öğreniriz.
Zira bazı özürlerin, bazı sarılmaların ve bazı vedaların ikinci bir fırsatı olmayabilir. Ölüm, insana sormaktan kaçtığı soruları da sordurur: Bunca telaşın sonunda geriye ne kalacak? Biriktirdiğimiz servetler mi, kazandığımız makamlar mı, yoksa dokunduğumuz hayatlar ve gönüllerde bıraktığımız güzel hatıralar mı?
Bugün bizim dediğimiz evlerde yarın başkaları oturacak, masamızda başkaları yemek yiyecek, ismimiz zamanla daha az anılacak. Fakat bir yetimin başını okşamak, bir yoksulun sofrasına katkıda bulunmak, bir insanın duasında yer almak… İşte bunlar, insanın ardından anlamını koruyan güzelliklerdir.
Belki de ölümün bize öğrettiği en büyük ders, ertelememektir. İyiliği, tövbeyi, anne babamızın gönlünü almayı, kardeşimize sarılmayı, dostumuza hâl hatır sormayı ertelememek… Çünkü biz yarına sahip olduğumuzu sanırken aslında yalnızca bugüne sahibiz.
Kaç sabah daha uyanacağımızı, sevdiklerimizin sesini kaç kez duyacağımızı bilmiyoruz. Zaman bize ait değil, bize emanet edilmiş bir nimettir. Mezarlıkların sessizliği bu yüzden çok şey anlatır. Yan yana uzanan taşların altında bir zamanlar bizim gibi hayalleri, sevinçleri ve beklentileri olan insanlar yatıyor.
Kimi büyük hayaller kurmuş, kimi bir ömür çalışmış, kimi yarım kalmış cümlelerini dünyada bırakmış. Şimdi hepsi sessiz. Ne dünün tartışmaları kalmış ne de yarının hesapları… İnsan o taşların arasında hayatın kısalığından çok, bu kısa ömrün ne büyük bir sorumluluk taşıdığını anlıyor.
Ölümü hatırlayan insan hayattan uzaklaşmaz; hayata daha sıkı sarılır. Bir çocuğun gülüşünü, dost sohbetini, anne duasını, babanın nasihatini daha kıymetli bilir. Daha az incitir, daha çok affeder. Daha az biriktirir, daha çok paylaşır.
Çünkü bilir ki insanın bu dünyadan götürebileceği şey, sahip oldukları değil, yaptıklarıdır. Belki de her insanın kendisine zaman zaman sorması gereken soru şudur: Bugün ölsem, arkamdan ne kalır? Bu sorunun cevabı, hayatımızı yeniden gözden geçirmemiz için yeterlidir.
Ölümü çokça analım ki hayatı gafletle tüketmeyelim. Ölümü hatırlayalım ki kalplerimizi dünya hırsıyla karartmayalım. Bir gün herkesin hikâyesi bitecek. Önemli olan, o hikâyenin kaç yıl sürdüğü değil, kaç gönüle dokunduğu ve geride nasıl bir iz bıraktığıdır.
Günde en fazla 3 kritik gelişme. Bildirim kirliliği yok, anında bilgi.
Kategori: Genel · Bölge: Mardin
Yayın: 20 Kasım 2026 12:27 · Kaynak: mardinhaber.com.tr