Kalabalıkların İçindeki Yalnızlık: "abi" Olmak İle Dost Kalmak Arasındaki Çizgi

Günümüz dünyasında kelimeler hiç olmadığı kadar ucuzladı. Selam veren herkes “dost”, her söze başlayan “kardeşim”, biraz yaşı büyük olan ise hemen “abi” ilan ediliyor. Oysa hitapların bu kadar kolay harcandığı bir çağda, asıl unutulan şey tam olarak şu: Abilik ve dostluk, dilde başlayan bir unvan değil; omuzda taşınan bir sorumluluktur.

Çünkü abilik yaşla veya lafla ölçülmez. "Yardım" Etmek mi, Hayatına El Koymak mı? Gerçek bir abi ya da dost, ihtiyaç duyulduğunda el uzatmayı, yanlış görüldüğünde kaybetmeyi göze alarak uyarmayı ve en önemlisi karşılığında hiçbir şey beklemeden durabilmeyi gerektirir.

Toplum olarak sıklıkla düştüğümüz en büyük tuzak ise iyilik ile tahakküm arasındaki o ince çizgiyi kaçırmaktır. Örneğin, görme engelli bir kardeşinin kalabalık bir caddede zorlandığını gören bir insanın sırf "iyilik yapma" dürtüsüyle onu kolundan çekiştirip kendi istediği yere götürmesi abilik değildir.

Gerçek abilik ve dostluk; önce onun iradesine saygı duyup "Yardıma ihtiyacın var mı?" diye sorabilmektir. Bir restoranda onun yerine karar verip "Sen bunu yiyemezsin" demek değil, menüyü erişilebilir kılmanın yolunu arayıp kararı ona bırakmaktır.

Bireyin elinden bağımsızlığını alıp bunu "Seni düşünüyorum" kılıfıyla sunmak iyi niyetli bir korumacılık gibi görünse de asıl zedeleyici olan tutumdur. İnsanı asıl tanıtan attığı nutuklar değil; karşısındakinin sınırlarına ve özgürlüğüne duyduğu derin saygıdır.

Çıkar Masası Dağıldığında Yanında Kim Kalıyor? Günümüz dostluklarının en büyük sınavı ne yazık ki menfaattir. Konumunuz, çevreniz, imkânlarınız varken "kardeşim" diyenlerin sayısı günden güne artar. Fakat o çıkar masası dağıldığında, kapınızı çalanların sayısı bir elin parmaklarını geçmez.

Oysa gerçek insan şartlara göre biçim almaz. Paranız varken de yokken de, başarının zirvesindeyken de dipteyken de aynı mesafede durur. Çünkü onun dostluğu sahip olduklarınıza değil, doğrudan kim olduğunuza bağlıdır. Gerçek iyilik reklam istemez; gerçek dostluk gösteriş aramaz.

Hayatından biri çıktığında üzülürsün; ama zaman geçer ve anlarsın ki kaybettiğin bir dost değil, yalnızca dost sandığın bir gölgedir." Kalabalık Olmak Kolay, Güvenilir Olmak Zordur Bu yüzden herkesi hemen hayatımızın merkezine oturtmamak gerekir. Güven de saygı da zamanla, vefayla ve zor zamanlardaki duruşla inşa edilir.

İnsanın gerçek karakteri konfor alanında değil; çıkarlarının çatıştığı, karşılığında hiçbir şey elde edemeyeceği anlarda ortaya çıkar. Bugün insanlığın en çok ihtiyaç duyduğu şey daha fazla insanla tanışmak değil; birbirini doğru tanımaktır.

Daha fazla "abi" veya "dostum" demek değil; o kelimelerin altını doldurabilmektir. Hayatın sonunda kaç kişinin size "kardeşim" dediğini değil, kaç kişinin gerçekten kardeş gibi durabildiğini hatırlayacaksınız.