Bakış Açımız, Hayatımız

"Hayatın ağırlığı yaranın büyüklüğünde değil, ona baktığımız pencerenin renginde gizlidir; doğru bir perspektif hayatımızı cennete, yanlış bakış açısı cehenneme çevirebilir..."

Hayat; hırsla sahip olduklarını çoğaltmaya çalışanlara değil, mevcutla yetinmeyi bilen kanaatkârlara mutluluk sunar. Zira dünyaya hırsla sarılanlar doyumsuzluğun girdabında mutsuzlaşırken ona bir misafir gözüyle bakanlar, ruhlarını dünya yükünden arındırarak huzura kavuşurlar.

Misafirin yükü de tasası da azdır. Hırslının sırtındaki yük ise bir kamburdur; zihnindeki kaygı bitmek bilmez.

Hayat kervanında “Bir derdim var, bin dermana değişmem(*).” diyenler vardır; öte yandan bin dermana rağmen tek bir derdin altında ezilenler... Aradaki fark, olayları yorumlama biçimimizdir. Çünkü hayat, yalnızca yaranın büyüklüğüyle değil, ona hangi pencereden baktığınızla da ilgilidir.

Hz. Mevlana’nın dediği gibi: “Senin dünyaya bakan penceren kirli ise benim çiçeklerim sana çamur görünür.” Yaşama karşı takındığımız tavır, işte bu yüzden mutluluğumuzun veya mutsuzluğumuzun en temel belirleyicisidir.

Zorluklara rağmen hayata olumlu yaklaşabilmek, umuda doğru yürümektir. Olumsuzluğa teslim olmak ise bu yolculukta yönümüzü kaybetmektir. Oysa insan, umudunu koruduğu sürece yol alabilir. Umut varsa —ki her zaman vardır— hayat bütün zorluklarına rağmen güzeldir.

Birinin sıkıntısını gidermek, bir yetimin başını okşamak ya da en zor anında bir insanın yanında olmak, mutluluğu tatmak için yeterli sebeplerdir. Mutluluk; rezidanslarda yaşamak, lüks araçlara sahip olmakla sınırlı değildir.

Kerpiçten bir evde, kapınızda aracınız olmadan da huzurlu bir hayat sürebilirsiniz. Kimi sahip olduğu bu huzuru bin rezidansa ve konfora değişmezken, bir başkası bunlara sahip olamadığı için ömrünü hüzünle tüketir. Demek ki saadet; sahip olduklarımızdan çok, elimizdekilere ve varlığımıza nasıl bir vizyonla yaklaştığımızla ilgilidir. Doğru bir perspektif hayatı cennete, yanlış bakış açısı ise cehenneme çevirebilir.

Öyleyse şartlar ne olursa olsun, umudu yanımızdan eksik etmemeliyiz. Çünkü umutsuzluk karamsarlığa kapı aralarken umut, yaşama sevincini besler. İnsan; her şeyin yolunda gittiği zamanlarda değil, işler zorlaştığında da hayata tutunabilmelidir.

Bu umudun en güçlü kaynaklarından biri inançtır. İnancımıza göre bu dünyaya bir misafir olarak geldik ve bir gün asıl yurdumuza döneceğiz. Göğün öte yakası bizi bekliyor. Hayata geliş amacımızı ve bu yolculuğun nihai durağını hatırımızda tuttuğumuzda, sıkıntılar karşısındaki duruşumuz da değişir.

Bazen dertler, insanın olgunlaşmasına vesile olan birer ilaca dönüşür. Dünyaya geliş amacından ve göğün öte yakasından habersiz yaşayanlar içinse en küçük sıkıntı bile aşılması güç bir prangaya dönüşebilir.

Bir de “Derman ararken derdime, derdim bana derman imiş(**).” diyebilecek bir idrake ulaşanlar vardır. Onlar, her sıkıntının içinde bir anlam, her zorluğun ardında bir hikmet ararlar. Derdin kendisini değil, ona yükledikleri manayı da sorgularlar.

Değil mi ki “Allah var, gam yok!” diyebilenlerin yüreğinde umut kolay kolay tükenmez. Çünkü bakış açımız yalnızca hayatı nasıl gördüğümüzü değil, hayatın yükünü nasıl taşıdığımızı da belirler.

Söz, Şah Hatayi'nin meşhur "Muhabbet Bağında Bir Gül Açıldı" adlı deyişinde yer alır.

Söz, Niyâzî-i Mısrî'ye aittir.