Eğitim, Davranış Geliştirme Ve Değiştirme Sürecidir

Eğitim kavramı üzerinde eğitim bilimciler tarafından hem fikir olunan nokta, eğitimin çocuğun davranışlarının geliştirilmesi ve değiştirilmesi süreci olmasıdır.

John Dewey; Eğitimi hayata hazırlık değil, hayatın kendisi” olarak görür. Jean Paget; Eğitimin temel amacının, sadece kuşakların yaptıklarının tekrarlayan değil, yaratıcı, icat edebilen ve kaşif ruhlu insanlar yetiştirmek olduğunu savunur.

Immanuel Kant; "İnsan ancak eğitimle insan olabilir" der. Eğitimin amacını, insan doğasındaki tüm yetenekleri ve mükemmelliği açığa çıkarmak olarak tanımlar. Platon(Eflatun); Eğitimi, ruhun iyilik ve güzelliğe yönlendirilmesi süreci olarak görür.

Devletin bekası için eğitimin şart olduğunu savunur. Aristoteles; Eğitimi ahlaki ve entelektüel erdemlere ulaşma aracı olarak betimler. Ünlü ifadesiyle: "Eğitimin kökleri acı, meyveleri tatlıdır." John Locke İnsan zihnini doğuştan boş bir levhaya (Tabula Rasa) benzetir.

Eğitimi, bu boş levhayı deneyimler ve doğru alışkanlıklarla doldurma sanatı olarak nitelendirir. Başöğretmenimiz Mustafa Kemal Atatürk: Eğitimi millî bağımsızlığın, kalkınmanın ve modernleşmenin en temel unsuru olarak görmüştür.

Eğitim sisteminin millî, laik ve bilimsel esaslara dayanması gerektiğini; "fikri hür, vicdanı hür, irfanı hür nesiller" yetiştirmeyi amaçlaması gerektiğini savunmuştur.

İnsanın eğitim süreci, ailedeki yetiştirme süreciyle başlıyor. Okulda olumlu davranışları geliştirme, olumsuz davranışları değiştirme süreciyle devam ediyor ve yaşamı boyunca da sürüyor. Bireyin davranışlarında kendi yaşantısı yoluyla ve kasıtlı olarak istendik değişme meydana getirme sürecine eğitim diyoruz.

Bu süreç bireyin bilgi, beceri ve tutum kazanarak hem kendini geliştirmesini hem de toplumda yerini almasını sağlar. Bu sürecin en önemli aşaması planlı ve örgütlü olarak Okullarda yaşanır. Buradaki çalışmaların en önemli unsuru da öğretmendir.

Eğitim bilimcilere göre; çocuğun kişilik gelişimi 2,5-3 yaşında başlıyor ve okul öncesi eğitim aşamasında tamamlanıyor. Çocuk ana kucağından sonra Okula, yani yaşamında karşılaştığı ilkkuralları bulunan toplum içinde kendini buluyor.

Yeni arkadaşlıklar, yeni kişilikler, kendininkinden farklı tutum ve davranışlarla karşılaşıyor.

Okulun en önemli öznesi öğretmenler ve eğitim yöneticileri, öğrenciler olmakta, anne-babalar, okul çalışanları ve öğrenciye hizmet verenlerle birlikte Okul toplumu oluşmaktadırlar.

Okulda verilen eğitimin de yaşantılar yoluyla verileneğitimin hedefini “iyi insan, nitelikli insan yetiştirme” süreci olarak görmek ve doğrultuda çalışmalar yapmak zorundayız. Bireyin iletişim içinde olduğu toplumsal çevrenin etkisi altında olduğu gerçeğini de unutmamalıyız.

Buna rağmen Okulda yaşanan süreçlerde “iyi insan” yetiştirmenin baş mimarının Öğretmen olduğu gerçeğini de ifade etmek gerekir. Özellikle temel eğitim kademesinde çocuk; kendine, ailesine ve yaşadığı çevreye saygılı, ülkesinin değerlerini benimsemiş, farklılıklara saygılı, sorgulayan, araştıran, toplumsal düşünebilme yeteneğine sahip, Bayrağını seven, özgür düşünebilen, erdemli, sorumluluk duygusu gelişmiş, akıl ve bilime değer veren, başarma azim ve kararlılığına sahip birey olarak yetiştirilmelidir.

Temel toplumsal değerleri kazanması, gizil güç dediğimiz yeteneklerinin ortaya çıkarılması, geliştirilmesi de temel eğitim kademesinde gerçekleştirilir.

Eğitim, öğretim ve öğrenme birbiriyle bağlantılı ama farklı kavramlardır. Eğitim en geniş kavramdır ve bireyin hayatı boyunca planlı ya da plansız olarak gerçekleşen tüm davranış değişikliklerini kapsar. Öğretim eğitimin planlı bölümünü oluşturur. Öğrenme ise bireyin yaşantı yoluyla davranışlarında meydana gelen kalıcı izli değişmedir.

Kısaca öğretim bir yöntem, öğrenme bir sonuç, eğitim ise bu ikisini kapsayan bütüncül süreçtir. Bu bütüncül süreçlerin ana unsuru Okul ve Öğretmendir. 1739 Sayılı Milli Eğitim Temel Kanununda Öğretmenlik mesleği ihtisas mesleği olarak tanımlanmıştır.

Yani öğretmenlik uzmanlık gerektirir. Bunun en belirgin göstergesi pedagojik eğitim alınmış olmasıdır. Bundan dolayı öğretmenin özerkliği vardır, öğretmenin sınıfı vardır, yetiştirme sorumluluğunu üstlendiği öğrencileri vardır.

Anayasamız, Milli Eğitim Temel Kanunu ve Ders programlarıyla eğitim-öğretimin genel ilkeleri belirlenmiştir. Öğretmen eğitme ve öğretme sorumluluğunu planlı bir süreç içinde gerçekleştirir. Öğretmene sürekli müdahalelerde bulunmak, okul dışı kurum-kuruluşların okul etkinliklerine dahil olma istekleri, hazırlanan planlamaya müdahale etmek, planlamanın dışında yeni etkinlikler koymak, rapor ve veri süreçleri istemek öğretmenin özerkliğini zedeler ve eğitim süreçlerini aksatır.

Öğretmeni teknisyen konumuna getirir. Öğretmen kamu görevlisidir ama bu görevinin temelinde mesleğin özel bir eğitim ve uzmanlığa sahip olması vardır. Veliler tarafından öğretmenin sürekli izlenmesi, müdahalelerde bulunulması, anlamsız şikayet başvuruları Öğretmenin davranış geliştirme ve değiştirme süreçlerindeki etkinliğini zayıflatır.

Nitekim öğretmenlerimizin davranış geliştirme ve değiştirme süreçlerinden geri adım attıklarını, daha çok öğretim etkinliklerine yöneldiklerini görüyoruz. Yani öğretmenler “çocuğun hayatına dokunma” konusunda çekingen bir konuma gelmişlerdir.

İnsanın hamurunun yoğrulması ailede başlar ancak örgütlü, planlı toplumsal hedeflere uygun yoğurulma, geliştirme Okulda öğretmen tarafından gerçekleştirilir. Bu nedenle değerli öğretmenlerimiz yetiştirme sorumluluğunu üstlendikleri öğrencilerinin hayatına dokunmaktan her türlü zorluğa ve sıkıntılara rağmen vazgeçmesinler.

Eğitim sisteminde önce Okul ve Öğretmen diyoruz. Hiçbir kişi ve kurum, yapı okul ve öğretmenin yerine geçmemelidir.

Yorumunuz için teşekkürler, en kısa sürede gözden geçirilip yayınlanacaktır

Kastamonu Açıksöz Haber, Kastamonu ile özdeşleşen markaları ağırlıyor.