Altı Boş Özgüvenin Gürültüsü

Bazı insanların kendilerine duydukları güven, sahip oldukları niteliklerden değil, eksikliklerini gizleme becerilerinden beslenir. Dışarıdan bakıldığında kendinden emin, kararlı ve güçlü görünen bu tavrın ardında çoğu zaman kırılgan bir benlik, bastırılmış bir yetersizlik duygusu ve sürekli kendini kanıtlama ihtiyacı vardır.

İnsan, kendi eksiklerinin farkında olabilir. Asıl mesele, bu farkındalıkla ne yaptığıdır. Kendini geliştirmeyi seçenler vardır; bir de eksiklikleriyle yüzleşmek yerine başkalarını küçülterek kendilerine alan açmaya çalışanlar…

Fikirlerin tartışılması gereken yerde egolar çarpışır. Anlayışın yerini tahammülsüzlük, paylaşımın yerini rekabet, nezaketin yerini üstünlük kurma arzusu alır. Çünkü bazıları için mesele haklı olmak değil, üstün görünmektir.

Anlamak değil, susturmaktır. Birlikte gelişmek değil, başkasının gelişimini kendi varlığına tehdit olarak görmektir.

İnsanın kendine duyduğu güven, başkalarının üzerinde kurduğu baskıyla ölçülmez. Yüksek sesle konuşmak güçlü, her tartışmada son sözü söylemek haklı, herkese kendi doğrularını kabul ettirmek ise haklılığın kanıtı değildir.

Daha da düşündürücü olan, kendi yetersizliğinin farkında olduğu hâlde bunu kabullenmek yerine çevresindekilerle sürekli bir üstünlük yarışına giren insanın çelişkisidir. Başkasının başarısını tehdit, farklı düşüncesini meydan okuma, bağımsız duruşunu ise bir itaatsizlik olarak algılayan bir zihniyetin en büyük sorunu, kendisiyle kuramadığı dengedir.

Çünkü insan bazen başkalarını bastırmaya çalışırken aslında kendi içindeki yetersizlik duygusuyla mücadele eder. Kurduğu her üstünlük cümlesi, gizlemeye çalıştığı bir eksikliğin yankısına dönüşür.

Oysa gerçek özgüven, kendini sürekli ispat etme ihtiyacı duymaz. Başkasının başarısından rahatsız olmaz, farklı düşüncelerden korkmaz, eleştiriyi kişisel bir saldırı olarak algılamaz. Bilmediğini kabul etmekten, yanıldığında geri adım atmaktan ve gerektiğinde susmaktan çekinmez.

Belki de insanın gerçek niteliği, kendisinden daha güçlü, daha bilgili ya da daha donanımlı biriyle karşılaştığında ortaya çıkar. Çünkü karakter, insanın kendisinden aşağıda gördüklerine nasıl davrandığında değil, kendisine denk gördüklerinin varlığına ne kadar tahammül edebildiğinde de kendini belli eder.

Altı boş bir özgüvenin sesi çok çıkar. Derinliği olmayan gösterişe, kendinden emin olmayan kibire, içsel olarak güçlü hissetmeyen ise sürekli bir üstünlük mücadelesine ihtiyaç duyar.

İnsan kendini büyütmek için başkalarını küçültmek zorunda hissediyorsa, belki de önce dönüp kendi içindeki boşluğa bakmalıdır. Çünkü hiçbir güç gösterisi, insanın kendiyle yüzleşmekten kaçışını sonsuza kadar gizleyemez.