Teniste rakibin aklına girmek

Tenis denildiğinde çoğumuzun aklına güçlü servisler, sert forehandler, etkili backhandler gelir. Oysa kortta bazen öyle maçlar oynanır ki kazananı belirleyen şey vuruşların kalitesi değildir. İki oyuncu birbirine yakın seviyededir, hatta kaybeden oyuncu teknik olarak daha iyi bile olabilir. Ama maçın sonunda kazanan başka biridir.

Peki neden?

Çünkü tenis sadece topa vurma oyunu değildir. Aynı zamanda rakibin ne düşündüğünü anlamak, onu kararsız bırakmak ve zaman zaman kendi oyunundan uzaklaştırabilmektir.

Ben buna tenisin görünmeyen savaşı diyorum.

Bir düşünün. Karşınızda sürekli aynı tempoda, aynı hızda ve aynı şekilde oynayan bir rakip var. Bir süre sonra onun oyununa alışmaya başlarsınız. Topun ne zaman, nereye ve nasıl geleceğini az çok tahmin edersiniz. Kendinizi rahat hissedersiniz.

Ama rakibiniz bir anda tempoyu değiştirirse?

Sert gelen topların arasına yavaş bir slice vuruşu koyarsa, sürekli geride oynarken bir anda fileye gelirse ya da beklemediğiniz anda topun yönünü değiştirirse?

İşte o zaman yalnızca topa değil, rakibinizin ne yapacağına da odaklanmaya başlarsınız. Kafanızda sorular oluşur. Bir sonraki top nasıl gelecek? Yine kısa mı oynayacak? Acaba fileye mi gelecek?

Bu sorular arttıkça karar vermek zorlaşabilir.

Teniste psikolojik üstünlük bazen tam da burada başlar.

Bir de beden dili meselesi var.

Kortta başı öne düşmüş, sürekli kendi kendine konuşan, her hatadan sonra sinirlenen bir oyuncu düşünün. Karşısındaki rakip bunu görür. Ve çoğu zaman bundan cesaret alır.

Tam tersini de düşünelim. Hata yapsa bile sakin kalan, bir sonraki puana hazırlanan, skor ne olursa olsun mücadeleden kopmayan bir oyuncu…

Böyle bir rakiple oynamak kolay değildir. Çünkü ne zaman kırılacağını bilemezsiniz.

Yıllardır kortlarda dikkatimi çeken önemli bir nokta var. Bazı oyuncular rakiplerinin oyununu çok iyi okuyor ama kendi duygularını kontrol etmekte zorlanıyor. Oysa rakibin aklına girmeye çalışırken önce kendi aklınızın kontrolünü kaybetmemeniz gerekiyor.

Burada ince bir çizgi de var. Psikolojik üstünlük kurmak, rakibi rahatsız edecek davranışlar sergilemek ya da sportmenlik dışına çıkmak değildir. Asıl mesele oyun zekasıyla, sabırla ve doğru tercihlerle rakibin dengesini bozabilmektir.

Özellikle genç tenisçilere anlatmaya çalıştığımız şeylerden biri de bu. Her topa daha sert vurmak zorunda değilsiniz. Bazen bir topu daha fazla oyunda tutmak, bazen tempoyu düşürmek, bazen de hiçbir şey olmamış gibi sakin kalmak maçın gidişatını değiştirebilir.

Çünkü tenis sadece rakibinizden daha iyi oynamak değildir. Onu düşünmeye zorlamak, kendi oyununu sorgulatmak ve baskı altında doğru kararları vermeye devam edebilmektir.

Unutmayalım, kortta iki oyuncu mücadele eder ama bazen asıl maç iki raketin arasında değil, iki oyuncunun zihninde oynanır.

Sporla ve sevgiyle kalın.