“goca Mendis”

Çocukluğum ve öğrenciliğime dair ilk ve ortaokul yıllarım zor yıllardı. Ortaokul yıllarımda İzmir Kemeraltı’nda en lüks mağazadan hayrına giydirilen takım elbiseyi hayatta unutmam. Okulumun idare heyetinde bulunanların, her kimdiyseler hassasiyetlerini bugün gibi hatırlarım.

O gıcır gıcır özenle dikilmiş takım elbisedeki kumaş kokusu, ayakkabıların ayakları sımsıcak sarmalayıp kavrayan duruşu bugün bile gözlerimin önünde. O gün için bir teşekkür bile edemediğim, kendilerini hiç görmediğim yardımsever şahsiyetleri bu yaşımda hayırla anıyorum kardeş!.

İnsan parayı kazanırken insanlığı da kazanabilmiş olmalı. Kimiler kazanmanın hırsıyla insanlığı unutabilir. Buna örnekler vermek de mümkündür. İnsanlığın es geçildiği yerde paranın, pulun, makam ve etiketin ehemmiyeti yoktur.

Bunları ele geçiren insanoğlu kendini tapılacak put sanıyor cancağızım. Yüce Peygamberimiz “mallarınızı zekâtla koruyun” diyor. Cebimizde, kasamızda duran maddi şeyleri, insanlık gömleği ve dini öğretilerin emriyle, sahip olduğumuz imkanların bedelini ödemek can kurtaran simittir oysa.

Tanrısı tek başına para olanların sonu hüsrandır. Yazılarımda köyümden sıkça söz ederim. En güzelinden saydığım orman köylerindendir. Kırsalın yaşamı doğallığın yanında anlat anlat bitmeyecek hikâyeleri biriktirir. Orda yaşayan insanlar ki, devlet adına iş yapanların karşısında boynu kıldan incedir.

Görevliler türkülere bile konu olmuş, kendilerince onlara isimler takmışlardır. “Kaymakam geliyor Kaymakam / Dünyanın sonunda ni va sor bakam” demiştir mesela “Aman ormancı canım ormancı/ Köyümüze bıraktın yoktan bir acı” diyerek isyan etmiştir kimi zaman.

Köyümüzün içinde bulunduğu bölgede görev yapan Orman bölge şefine (Orman Mühendisi) “Goca Mendis” lakabı takılmıştır. “Goca Mendis” denildi mi şıp diye bilinir.”Goca Mendis” Muzaffer bey, bir bilendir. Ormanlarımızı koruyup gözleyendir.

Köy köy, hane hane, şahıs şahıs herkesi tanıyandır. Yaban hayatını da, köy yaşamının zorluklarını da en yakından gözleyendir. Şimdi anlatacağımız hikaye ona dairdir. Orman teşkilatının jeepleri vardı. Daha sonra bu jeeplerin yerini dört çeker pikaplar aldı.

Kırsal da ısınmadan aydınlatmaya orman ürünlerinin kullanıldığı yıllar. Zor ve meşakkatli vesselam… Köyümüzden o gün için orta yaşın üzerindeki şahıs ve hanımı “Karakova” olarak bilip tanıdığımız mevkiden bir merkep yükü odunu ormandan kesip merkebine yükler.

Tam “Çınarlı dere” dediğimiz sudan geçerler ki, Ormanın dört çeker aracı karşı yönden gelip önlerine dikilir. Kaçsa kaçamaz, saklansa saklanamaz. Aracın ön yan camında “Goca Mendis”! Bi fırça bi fırça! Bir öfke, bir bağrış!

Bizim köylü de, bed beniz gider. Orman kanunu affetmez, orman kanunu ağırdır. Hem parasal hem hapis cezaları vardır kanunen. İzinsiz ormana girmek bile suçtur aslında. Köylümüz bu cezalardan korkar mı korkar. Bunu bilen kimi memurlar (!) çok kurbanlar kesti, çok şişeler devirdi birader.

Muzaffer Beyin emriyle ormancılar merkebin yükünü yıkıp odunları araca atarlar. Ad, soyad sorgusundan sonra köylü ve hanımı merkebin urgan ve tillelerini toplayıp köye yönelirler. Muzaffer beyin aracı egzozundan çiğ gaz kokusu yayarak uzaklaşır.

Suçluluk duygusu zordur. Hele suçüstü hali daha da zordur. Karı koca bir kelime konuşmadan köydeki evlerine ulaşırlar. Suçluluk duygusu bedenlerindeki yorgunluğu kat be kat artırmış haldeyken avlu kapılarını açtıklarında, Muzaffer beyin ellerinden aldığı odunlar avlularındadır.

“Goca Mendis” büyüklüğünü göstermiştir. “Goca Mendis”liğine insanlığını eklemiş, hem merkebin hem milletin yükünü almıştır. Mekanın cennet olsun Muzaffer Bey!