Yozgatlı Neden Yozgatlının Önünü Kesiyor?

Bugün ise belki de bu yazı dizisinin en hassas, en rahatsız edici ama üzerinde en fazla düşünmemiz gereken meselesine geliyorum.

Yozgatlı neden zaman zaman başka bir Yozgatlının başarısından rahatsız oluyor?

Neden bir hemşehrimiz yükseldiğinde onunla gurur duymak yerine arkasında başka hesaplar arıyoruz?

Neden bir iş insanımız büyüdüğünde, bir gencimiz başarı kazandığında, bir bürokratımız önemli bir göreve geldiğinde ya da bir girişimcimiz yeni bir işe başladığında hep birlikte destek olmakta zorlanıyoruz?

Neden birbirimizin önünü açmak yerine, bazen birbirimizin önündeki en büyük engel hâline gelebiliyoruz

Bu soruyu bütün Yozgatlılara yöneltilmiş bir suçlama olarak görmeyin.

Tam tersine, Yozgat'ın geleceğini önemseyen herkesin kendisine sorması gereken bir soru olarak değerlendirin.

Çünkü bir şehrin gelişmesini yalnızca ekonomik imkânlar belirlemez.

O şehirde yaşayan insanların birbirine duyduğu güven, başarıya gösterdiği saygı ve ortak hareket etme becerisi de belirler.

Yozgat'ın yetiştirdiği çok kıymetli insanlar var.

Siyasette, bürokraside, akademide, sanatta, sporda, ticarette...

Ama bazen bir insanın başarısını değerlendirmek yerine, onun kimlerle yakın olduğuna bakıyoruz.

Bu sorular, kişinin ne başardığının önüne geçtiğinde toplumsal bir sorun başlıyor.

Çünkü başarıyı liyakat ve emek üzerinden değil, aidiyet üzerinden değerlendirmeye başladığımızda kendi insan kaynağımızı tüketiyoruz.

Bir genç başarılı olduğunda ona yol göstermek yerine şüpheyle yaklaşırsak...

Bir iş insanı büyüdüğünde yeni istihdam imkânlarını konuşmak yerine kişisel hesaplar ararsak...

Bir bürokrat iyi işler yaptığında sırf bize yakın değil diye görmezden gelirsek...

Başkasının başarısını kendi kaybı gibi gören bir anlayış, hiçbir şehri büyütemez.

Yozgat'ın aşması gereken en önemli anlayışlardan biri, “Küçük olsun, benim olsun” düşüncesidir.

Bir süre sonra yönetim tartışmaları başlıyor.

Kimin sayesinde gerçekleştiği tartışılıyor.

Daha hayata geçmeden kimin sahiplenmesi gerektiği konuşuluyor.

Elbette her kurumda görüş ayrılıkları olabilir.

Ama mesele hizmetten çıkıp kişisel nüfuz mücadelesine dönüştüğünde asıl amaç unutuluyor.

Yozgat'ta bazen yeni bir iş üretmekten çok, mevcut işin kimin kontrolünde olacağına enerji harcıyoruz.

Oysa bir kurumun büyümesi, başındaki kişinin küçülmesi anlamına gelmez.

Bir başka derneğin başarılı olması, sizin derneğinizin başarısızlığı değildir.

Bir hemşehrimizin öne çıkması, sizin geri planda kalacağınız anlamına gelmez.

Yozgat'ın büyümesinden korkanlar, aslında kendi küçük güç alanlarını kaybetmekten korkuyor olabilirler.

Hemşehri dayanışması neden bazen rekabete dönüşüyor?

Ankara'da, İstanbul'da ve Türkiye'nin farklı şehirlerinde çok sayıda Yozgatlı derneği ve sivil toplum kuruluşu bulunuyor.

Bu kuruluşların önemli bir bölümü büyük fedakârlıklarla faaliyet gösteriyor.

Kültürümüzü yaşatıyor, öğrencilerimize destek oluyor, insanlarımızı bir araya getiriyor.

Aynı memleket için çalışan kuruluşlar neden her zaman ortak hareket edemiyor?

Bir derneğin düzenlediği programa başka bir dernek neden destek vermesin?

Bir vakfın başarılı projesi neden bütün Yozgatlıların ortak gururu olmasın?

Bir sivil toplum kuruluşunun ortaya koyduğu güzel bir çalışma neden diğerlerine örnek olmasın?

Derneklerin görevi yalnızca kendi üyelerini bir arada tutmak değildir.

Toplumsal dayanışmayı büyütmek de olmalıdır.

Eğer sivil toplum kuruluşları bile kendi aralarında ortak hedef oluşturamıyorsa, siyasetten ve bürokrasiden beklediğimiz birlik anlayışını nasıl güçlendireceğiz?