Fevzi Çakar yazdı; Bize Bir Şey Olmaz mı?

Uzaktan bakınca, başkasının acısı insana hep biraz hafif geliyor galiba. Gazetede gözümüz bir habere takılıyor; kumar yüzünden dağılan hayatlar, uyuşturucuya kurban giden gençler, ekranın karşısında kaybolan çocuklar… “Tüh” diyoruz, üzülüyoruz, sonra kendi çayımızı karıştırmaya devam ediyoruz.

Çünkü ateş kendi ocağımıza düşmedikçe, yangını biraz da uzaktaki duman sanıyoruz. Son zamanlarda bağımlılıkla mücadele eden bir dernekle yolum kesişti. İnsanlarla oturdum, aileleri dinledim. Açık söyleyeyim, o kapıdan içeri girdikten sonra benim de bu meseleye bakışım değişti.

Dışarıdan yorum yapmak ne kadar kolaymış, içeride yaşananı görmek ne kadar ağır… Bir annenin evladının gözlerinin içine bakarken duyduğu çaresizliği hangi istatistik anlatabilir? Bir babanın “Ben nerede hata yaptım?” derken kısılan sesini hangi rapora sığdırabilirsiniz?

Sokakta bir engelli gördüğümüzde “Hepimiz birer engelli adayıyız” deriz. Çünkü hayatın ne getireceğini bilmiyoruz.