Hap kutuları mı, doğanın saran gücü mü?

Çağdaş Kocaeli Gazetesi okurlarımıza cumartesi sabahından kocaman selamlar!

Bir süredir güzel şehrimde değilim biliyorsunuz. Girişimi böyle yaptım ama annem her konuşmamızda buz gibi, çok soğuk, sıkı giyin, hasta olma diye diye İzmit'imin ne kadar soğuk olduğunu hissettirdi. Aman dikkat edin..

Bugün araştırma dosyamız çok başka. Çaylar kahveler alınıp bir köşeye geçildiyse ben vakit kaybetmeden başlıyorum. Bu yazımda ne antrenman programı konuşacağız ne de kalori hesapları. Bugün kelimenin tam anlamıyla ruhun o karanlık sokaklarına, modern insanın o sessiz yalnızlığına ve sabah üç buçukta tavana bakarak boğulduğu o amansız gelecek kaygısına iniyoruz.

Lafı hiç evirip çevirmeyeceğim. İçinizdeki o huzursuzluk, hiçbir şey yokmuş gibi gülüp akşam eve kapandığınızda omuzlarınıza çöken o mutsuzluk ve "Yarın ne olacağım?" endişesi yabancısı olduğum şeyler değil benim için de.

Çok kez oldu değil mi? Çok istediğin bir başarı ya da bir durum gerçekleşmiştir ama artık senin için bir anlam ifade etmiyordur. Çok sevdiğin bir dostun, hayatının merkezine koyduğun biri ansızın hayatından çıkıp gidebilir.

O boşluk seni mahvedebilir, nefesini kesebilir. Sonra mesela kimse seni anlamayabilir, halinden anlayan tek bir insan bile kalmamış gibi hissedebilirsin. Gece boyunca uykun otuz beş kez bölünmüş, kafandaki sesler susmamış olabilir.

Hem artık aynada bile çok daha çirkinsindir. Mevlana diyor ya. İnsanın yüzüne iyi bakın. Çünkü ruhu oradan yansır..

Beşeriyetimizin mayasında; nefsin zaafından neşet eden bir acziyet, hırsın gölgesinde kavrulan bir dünya hırsı, gafletin koyu perdesi arkasında kalbin avlanışı, imtihanın ağır yokuşunda ye'se kapılan bir umutsuzluk ve akıl selimden uzaklaşan basiretsizlik her daim mevcuttur; zira ademoğlu, hatadan ve kusurdan münezzeh değildir. (Geçenlerde bir videoda denk geldim söyleminde benzer bir cümle akış vardı. Ondan kopyalıyorum bu güzel anlatımı. İsmi geçsin istemedi hocamız. Saygılarımı sunuyorum kendisine.)

Arkasına sığınacak çok bahane olsa da hayat er meydanı; hayat ağlama yeri değil!

Çıkmaz Sokaklar

İnsan ruhu daraldığında, Edip Cansever’in o sarsıcı dizelerindeki gibi hisseder: "Gökyüzü gibi etrafımı kuşatıyorum / Duruyorum / Duruyor / Bakıyorum denize..." Ama denize bakmak yetmez; o denizin kenarında donup kalmak insanı kurtarmaz.

Modern psikoloji ve tıp dünyası, ruh sarsıldığında hemen elini reçeteye, renkli hap kutularına ve antidepresanlara uzatıyor. Oysa tarihin en büyük trajedilerini yazan, o dahi ama kederli edebiyatçılarına bir bakın; odalarını karartıp dış dünyayla bağını koparan o zihinlerin sonu hep aynı hüzünlü bitiş olmadı mı?

Virginia Woolf’lar, Sylvia Plath’ler... Odağını dört duvara kapatıp kendi karanlık odalarında boğulan o depresif yazarların sığındığı o odalar birer şifa yuvası değil, adeta zihinsel birer mezar olmuştur. İlaçlar sadece uyuşturur, zihni geçici bir sis perdesiyle kaplar; ama hücresel düzeyde o karanlığı söküp atamaz.

Nietzsche ne diyordu? "Ayakta yürümek, düşünmenin ilk şartıdır." Oturduğunuz yerden ne geçmişin pişmanlığını silebilirsiniz ne de geleceğin kaygısını yenebilirsiniz.

Nörobilimin ve Klinik Çalışmaların Emri: Hücre Hareketsizliğe Gelemez!

Nörobilimcilerin ve psikologların klinik çalışmalarında bu gerçeği defalarca kanıtlamıştır. Yapılan araştırmalar, kronik depresyon ve anksiyete vakalarında, hastaların kapalı kapılar ardında ilaçla tedavi edilmesindense, açık havada yapılan tempolu fiziksel aktivitelerin ve doğa temelli egzersizlerin beyindeki nöroplastisiteyi, yani BDNF (Beyin Kaynaklı Nörotrofik Faktör) salınımını tetikleyerek ilaçlardan katbekat daha hızlı, daha kalıcı bir iyileşme sağladığını göstermektedir.

Çünkü insan bedeni ve zihni hareketsizlik için tasarlanmadı. Hücrelerimiz hareketsizliğe gelemez! O iç huzursuzluğu ve umutsuzluğu bertaraf etmenin tek ve en tavizsiz yolu; doğanın tam kalbine çıkmak, toprakla temas etmek ve bedene iradeyle efor sarf ettirmektir.

Ormanda atılan her adımda, o sert tempoda nefes nefese kalındığında, beyin o karanlık döngüden çıkıp hayatta kalma ve direnç moduna geçer. Kaslar çalıştıkça salgılanan miyokinler ve endorfinler, en pahalı antidepresanların bile sunamayacağı o biyokimyasal kalkanı örer.

Sabahın köründe o 35 kez bölünen uykunun sersemliğini atmanın tek yolu, iradeyi kuşanıp o parkurlara, o yokuşlara meydan okumaktır.

(Alfa-pinen, Beta-pinen, Limonen, Kamfen, Mirsen, Ökaliptol (1,8-sineol), Sabinen, Karen, Bornil asetat, Terpinolen, Linalool, Karyofillen, ne bunlar diyeceksiniz ama bir hafta bekleyin harika bir yazı gelecek..) Devam edelim; Yalnız hissedebilirsin, yorulmuş olabilirsin, gece uykuların paramparça olmuş olabilir. Ama irade buradadır.

Oturup sızlanmak yerine, o kapıyı çarpıp dışarı çıkacaksın, doğanın o acımasız ama onarıcı gücüyle yüzleşeceksin.

İstersen yaparsın!

Yeni hafta da görüşmek üzere, sevdiklerinizin kıymetini değerini bildiğiniz harika bir hafta olsun.

Saygılarımla,

MSc.