Harbiye’de Bir Çocuk, Harbiye’de Bir Öğretmen
- 1957’de Harbiye İlkokulunun kapısından içeri girdiğimde annemin dili Arapçaydı, benim de öyle
- Türkçeyi okulda öğrendim
1957’de Harbiye İlkokulunun kapısından içeri girdiğimde annemin dili Arapçaydı, benim de öyle. Türkçeyi okulda öğrendim. Yıllar sonra doğup büyüdüğüm Harbiye’ye Türk dili ve edebiyatı öğretmeni olarak döndüm. Şimdi, 24 Kasım yaklaşırken, en çok bu iki kapı arasında geçen ömrü düşünüyorum.
Birinden annesinin diliyle dünyayı tanımış bir çocuk olarak girdim. Ötekinden, o çocuklara Türkçenin şiirini, öyküsünü, türküsünü sevdirmek isteyen bir öğretmen olarak…
Belki de bu yüzden, öğretmenlik yıllarımda söz almaya çekinen bir öğrencinin sessizliği beni hep düşündürmüştür. İnsan bir çocuğun bildiklerini, parmağını ne kadar çabuk kaldırdığıyla ölçebilir mi? Çocuk bazen söyleyeceği sözü bilir de o sözü söyleyecek cesareti kendinde bulamaz.
Bazen de benim çocukluğumda olduğu gibi, anlatacakları evde konuştuğu dilde hazırdır, okulun dilinde karşılığını arar. Öğretmenin böyle bir çocuğa verebileceği en kıymetli şeylerden biri, sözünü tamamlamasına yetecek kadar zamandır.
24 Kasım’ın Cumhuriyet tarihimizdeki anlamını da kendi hayatımdan bakınca daha iyi kavrıyorum.
Günde en fazla 3 kritik gelişme. Bildirim kirliliği yok, anında bilgi.
Kategori: Eğitim · Bölge: Hatay/Antakya
Yayın: 22 Kasım 2026 07:06 · Kaynak: Hatay Antakya Gazetesi