Öfke Nöbeti mi, Yoksa Yardım Çağrısı mı?

Markette yere yatan, istediği alınmadığı için çığlık atan bir çocuk…Oyunda kaybettiği için oyuncaklarını fırlatan bir başka çocuk…"Hayır." cevabını duyunca kapıları çarpan, bağıran, kendini yere bırakan bir başka çocuk daha… Eminim sizlerde böyle anlara tanık olmuş ya da bizzat yaşamışsınızdır.

Birlikte çalıştığımız anne babaların bana en sık sorduğu sorulardan biri şu: "Hocam, bir çocuğun bu kadar öfkelenmesi normal mi?" Öncelikle şunu bilmek gerekir: Öfke, bir problem değildir. Sürekli kendisinden kaçmamız gerekmez.

Öfke; tıpkı sevinç, korku ya da üzüntü gibi insana ait doğal bir duygudur ve hepimizin hayatında var olmalıdır. Problem olan isebu öfkeyi nasıl ifade ettiğimizdir. İşte gözlemlediğimiz bu tip davranışlarda öfkenin dışa vurum şekillerindendir.

Çocuklar, özellikle erken çocukluk döneminde, yoğun duygularını düzenleme becerilerini henüz tam olarak geliştirememiştir. Beynin planlama, dürtü kontrolü ve problem çözme becerilerinden sorumlu ön bölgesi gelişimini yıllar içinde tamamlar.

Bu nedenle küçük yaşantılar küçücük bir hayal kırıklığı bile onlar için çok büyük bir duyguya dönüşebilir. Yani mesele bazen, "Çok öfkeli bir çocuk." değildir. Mesele, öfkesini nasıl yöneteceğini henüz öğrenememiş bir çocuk olmasıdır.

Peki biz yetişkinler nasıl öfke yönetiyoruz? Çocukların öfkelendiği bu anlarda neler yapıyoruz? Çoğu zaman sesimizi yükseltiyoruz."Yeter!""Sana bir daha söylüyorum!"Oysa çocuğun beyni yoğun bir öfke anındayken, uzun nasihatleri ya da mantıklı açıklamaları işlemekte zorlanır.

O anda onun en çok ihtiyaç duyduğu şey, sakinleşmesine eşlik eden bir yetişkindir. Bu, elbette her davranışı kabul edeceğimiz anlamına gelmez. Çocuğa şu mesajı verebilmeliyiz: "Öfkeli olabilirsin. Ama öfkenle bana ya da başkasına zarar veremezsin." Yani duyguyu kabul ederken, davranışa sınır koymalıyız.

Araştırmalar çocukların duygu düzenleme becerilerini en iyi, onları sakinleştiren ve güven veren yetişkinlerle kurdukları ilişki içinde geliştirdiklerini gösteriyor. Çocuklar sakinleşmeyi önce bizimle deneyimler, zamanla bunu kendi başlarına yapmayı öğrenirler.

Bazen ebeveynler bana, "Ama hocam, her istediğini yaparsam şımarmaz mı?" diye soruyor. Burada önemli olan, isteğini yerine getirmek değil; duygusunu görmek ve sınırı korumaktır. Örneğin; "Bu oyuncağı çok istediğini görüyorum.

Alamayacağımız için kızgın olabilirsin. Ama bugün bunu satın almayacağız." Bu yaklaşım hem çocuğun duygusunu kabul eder hem de sınırın değişmediğini gösterir.

Çocuklar öfke nöbeti geçirmek için değil, öfkeleriyle baş edebilmeyi öğrenmek için bize ihtiyaç duyarlar. Biz yetişkinlerin duyguları ile nasıl yaşadıklarını gördükçe onlarda benzer becerileri hayatlarına alacaklardır.

Belki de kendimize şu soruyu sorabiliriz: Çocuğum öfkelendiğinde, onun sakinleşmesini bekleyen biri mi oluyorum; yoksa sakinleşmesine eşlik eden biri mi? Çünkü bazen bir çocuğun en büyük ihtiyacı, "Sus." diyen bir yetişkin değil; "Yanındayım, birlikte sakinleşeceğiz." diyebilen bir yetişkindir.

702px)" srcset=" Erken Emeklilikte Prim Gün Sayısı Düştü: SGK Yeni Emeklilik Tablosunu Açıkladı! 702px)" srcset=" Sıfır Otomobil Alacaklara Kasım Fırsatı! Faizsiz Araba Kampanyalarında Rekor Artış 702px)" srcset=" İnternet Aboneliğini İptal Etmek İsteyenlere İyi Haber!