İnsan, insan olduğunu ne zaman unuttu?

Melek yazdı...Bazen hayatın telaşına, geçim derdine, bitmeyen hesaplara ve yetişme telaşına öyle kapılıyoruz ki en temel özelliğimizi unutuyoruz: İnsan olduğumuzu…

İnsan olmak yalnızca nefes almak, yaşamak ve bir hayat sürdürmek değildir. İnsan olmak; bir başkasının acısını hissedebilmek, hiç tanımadığın birine iyilik yapabilmek, kırdığın bir kalbin farkına varabilmek ve bazen hiçbir karşılık beklemeden birinin hayatına dokunabilmektir.

Bugün dönüp çevremize baktığımızda garip bir manzarayla karşılaşıyoruz. Herkes bir yerlere yetişmeye çalışıyor ama kimse kimseye zaman ayırmıyor. İnsanlar konuşuyor ama birbirini dinlemiyor. Herkes haklı olmak istiyor ama çok az kişi anlamaya çalışıyor.

Bir mesajın cevabını beklerken dakikalar geçmiyor, fakat bir insanın derdini dinlemek için birkaç dakikamızı bile ayıramıyoruz.

Oysa hayat dediğimiz şey, biriktirdiğimiz eşyalardan, kazandığımız paralardan ya da ulaştığımız makamlardan ibaret değil. Geride bıraktığımız iz, birinin hayatında nasıl bir insan olarak hatırlandığımızdır.

Bir insanın yüreğini kırmak saniyeler sürer, o kırgınlığı onarmak bazen yıllar alır. Bir güzel söz, bir samimi gülümseme ya da zor zamanında uzatılan bir el ise hiç beklemediğimiz kadar büyük anlamlar taşır.

Belki de yeniden hatırlamamız gereken şey çok basit: Herkesin görünmeyen bir mücadelesi, içine attığı bir acısı, anlatamadığı bir hikâyesi var. Bu yüzden birbirimize karşı biraz daha anlayışlı, biraz daha merhametli olmalıyız.

Çünkü hayat, kimin daha çok kazandığını değil, kimin daha çok insan kalabildiğini de hatırlayacak.

İnsanı insan yapan sahip oldukları değil, başkalarına hissettirdikleridir. Ve bazen bu dünyada yapabileceğimiz en büyük iyilik, yalnızca insan gibi davranmaktır.