Yozgat Seni Unutmayacak Hasan Karaca

Hasan ve Adem Karaca benim yakın köylüm. Köylerimiz arası bir kaç kilometre. Bağımız bahçemizle de komşuyuz.

Geçtiğimiz hafta hakka irtihal eden Hasan’da gurbeti vatan edinmiş, Berlin şehrinde uzun yıllar çalıştıktan sonra baba ocağına, doğduğu toprağa geri dönmüştü. Kendi işlerini kurarak işinin başında çalışıyordu. Yozgat’ı çok seviyordu. Yozgat’a onu çok seviyormuş. Rabbim rahmet eylesin Mekanın cennet olsun. Güzel insan.

Bekir Kürşat Kayapınar yazısında, “Hasan Karaca’yı tanıyan, onunla bir çay içip iki kelam eden herkes nasıl bir insan olduğunu iyi bilirdi. Çünkü bazı insanların yüreğini anlamak için uzun uzun anlatmaya gerek yoktur. Yüzüne baktığınızda gözlerindeki samimiyetten, tebessümündeki içtenlikten ve insanlara yaklaşımındaki nezaketten bunu hemen anlardınız.

Hasan abi, girdiği ortama güneş gibi doğan, bulunduğu yere neşe ve hayat katan insanlardandı. En kasvetli ortamı birkaç dakikada aydınlatır, en durgun sohbeti bile canlandırırdı. Duruşu, konuşması ve kendine has tavrıyla gerçek bir beyefendiydi.

Kimseyi kırmadan konuşmayı, insanları incitmeden doğruyu söylemeyi bilirdi. Hayata umutla bakan, çevresine ışık saçan, gönlü güzel bir insandı.

Hasan abi benim yalnızca 30 yıllık müşterim değildi; ağabeyim, dostum ve gönül insanımdı. Otuz yıl dile kolay… Bu süre boyunca nice sohbetler ettik, çaylar içtik, hatıralar biriktirdik. Yıllar geçtikçe bazı insanlarla kurulan bağın ticaretin çok ötesinde olduğunu anlıyorsunuz. Hasan abiyle bizim bağımız da böyleydi.

Yozgat’ın hafızasında yeri olan, şehrimizin kadim ve saygın esnaflarındandı. Yıllarca Petrol Ofisi bayiliği yaptı. Ancak onun asıl zenginliği yaptığı işte ya da sahip olduğu imkânlarda değil, insanların gönlünde kazandığı yerdeydi.

Bugün arkasından güzel sözler söyleniyor, insanlar onu sevgi ve özlemle anıyorsa, bu bir insanın hayatta kazanabileceği en büyük servettir.

Hasan abi, hayatın karşısına çıkardığı zorluklara rağmen yüzündeki tebessümü eksik etmezdi. Babasını da kanser hastalığı nedeniyle kaybetmişti. Yıllar sonra kendisi de aynı hastalıkla mücadele etmek zorunda kaldı.

Fakat hastalığından söz ederken bile isyan etmezdi. Allah’tan geldiğini, verenin de alanın da Allah olduğunu söylerdi. İnancı, sabrı ve güçlü duruşuyla bu imtihanı kabullenmeye çalışırdı. Bir süredir Ankara’da dönem dönem tedavi görüyordu.

Kendisine ulaşamadığımız zamanlarda, en yakın dostlarından kıymetli ağabeyimiz Fırıncı Fahri Meral’i arar, Hasan abiden haber almaya çalışırdık.

En son birlikte çay içtiğimizde, hastanede doktorların ve hemşirelerin kendisiyle yakından ilgilendiğini anlatmıştı. O an bir kez daha anladım ki Hasan abi, gittiği her yerde kendini sevdiren bir insandı. Sağlık çalışanlarının ona gösterdiği ilgi, güler yüzünün, pozitifliğinin ve samimiyetinin bir yansımasıydı. İnsan nasıl yaşarsa, biraz da öyle hatırlanır.

Hasan abinin evladı olmadı. Ama Yozgat’ta gördüğü her çocuğa sevgiyle yaklaşır, onları kendi evladı gibi sever, sayar ve sahiplenirdi. Belki kendi evladını kucağına almak nasip olmadı; fakat gönlünde nice çocuklara yer açtı.

İnsanlığın büyüklüğü de biraz burada saklıdır. Evlat sahibi olmak başka, gönlünde bütün çocuklara yer açabilmek bambaşka bir güzelliktir.

Hasan abi, hayrı öğütleyen, yapıcı konuşan ve insanları bir araya getirmeye çalışan biriydi. Kendi ilkeleri vardı; bunlardan kolay kolay taviz vermezdi. Doğru bildiği yolda yürür, ilişkilerinde saygıyı ve samimiyeti korurdu. Onun için insanın makamı, mevkisi ya da maddi gücü değil, insanlığı önemliydi.

Bugün düşünüyorum da bir şehrin hafızası yalnızca sokaklarından, caddelerinden ve binalarından ibaret değildir. O hafızayı asıl yaşatan; yıllarca aynı sokaklarda yürüyen, aynı dükkânlarda emek veren, insanlara dokunan, dostluklar kuran ve güzel izler bırakan insanlardır.

Hasan Karaca, Yozgat’ın işte o güzel insanlarından biriydi.

Şimdi belki dükkânında, bir dost sohbetinde ya da bir çay masasında onu göremeyeceğiz. Telefonlarımızda adını görüp arayamayacağız. Ama onu tanıyan herkesin zihninde bir tebessümü, bir sözü ve güzel bir hatırası kalacak.

İnsan, birinin yokluğunu onun her zaman bulunduğu yerde artık olmadığını fark ettiğinde daha derinden hissediyor.

Hasan abi, seni iyi bildik, iyi tanıdık. Sen bu memleketin güzel insanlarından biriydin. Ardında kırgınlıklardan çok sevgi, kötülükten çok iyilik ve unutulacak sözlerden çok hatırlanacak hatıralar bıraktın.

Talihsiz bir kaza sonucu ayağımın kırılması nedeniyle bugünlerde evimde istirahat ediyorum. Bu yüzden seni son yolculuğunda uğurlayamamanın, tabutunun başında bulunamamanın ve son kez helalleşememenin derin üzüntüsünü yaşıyorum.

Gönlüm seninleydi Hasan abi. Keşke yanında olabilseydim, keşke son görevimi yerine getirebilseydim.

Varsa hakkım, helal olsun canım ağabeyim. Sen de hakkını helal et.

Bu dünyadan herkes gelip geçiyor. Kimi ardında makam, kimi mal mülk bırakıyor. Kimi ise güzel bir isim, tertemiz bir hatıra ve kendisini seven insanların dualarını bırakıyor. Sen, Hasan abi, ardında işte böyle bir miras bıraktın.

Rabbim sana rahmetiyle muamele etsin. Mekânını cennet, makamını âli eylesin. Ailene, yakınlarına, dostlarına ve seni seven herkese sabır versin.

Bu memleketten bir Hasan Karaca geçti. Güler yüzüyle, güzel kalbiyle ve insanlığıyla geçti. Yalnızca yaşayıp gitmedi; gönüllere dokundu, iz bıraktı ve sevildi.

Senin adın güzel hatıralarda, yerin sevenlerinin gönlünde yaşayacak.

Ruhun şad, mekânın cennet olsun ağabeyim. Seni unutmayacağız.

702px)" srcset=" SON DAKİKA: Yerköy’de Soba Zehirlenmesi Denilen Ölümün Nedeni Belli Oldu! 702px)" srcset=" Vatandaşın Telefonunda Gizli Kalan Teknolojik Özellikler: Size Çok Vakit Kazandıracak 702px)" srcset=" Wi-Fi Sinyalini Zayıflatan Eşyalar Belli Oldu!