Lokma Lokma Yitirdik

LOKMA LOKMA YİTİRDİK

Bir zamanlar odun sobasının başında,o tek odada bir arada yaşamanın, birbirimize tutunmanın sıcaklığını yaşardık.

Birlikte çok güçlüydük; çünkü kelimelerimiz az, bağımız derindi.

Evrildik…

Hayatta kalma mücadelesinden konforun kollarına uzandığımız o modern çağlara geçtikçe, sanki yolda bir şeyler düşürdük.

Adım adım unuttuk.

Göz göze bakarak gülüşmeyi, aynı ekmeği tek bir bıçakla bölüşmeyi, komşunun bacasından tütmeyen dumanı dert edinmeyi unuttuk.

“Ben” demenin o cazibeli kibri, “biz” olmanın o sıcak kanlı, cana yakın huzurunu yuttu.

Haddimizi aştık; Bizi yaratan’a, doğaya, zamana… Birbirimizin hayat alanına hoyratça saldırdık.

Ne oluğunu bile anlayamadan bu hale geldik?

Evlerimizin içi mahşer yeri gibi şimdi.

Aynı çatının altında yaşayan ama birbirinin sesine sağırlaşmış yabancılara döndük.

Türkiye İstatistik Kurumu’nun (TÜİK) Yaşam Memnuniyeti Araştırmaları, yalnızlaşan bu tablonun somut bir yüzünü gösteriyor; ülkemizde tek kişilik hane halkı oranı her geçen yıl artarak%20 sınırına dayandı.

Aynı sofrayı paylaşan ama ekranlara gömülen aile yapısı, TÜİK verilerine göre aile içi iletişim bağlarının zayıfladığını, bireylerin%60’tan fazlasının günün önemli bir kısmını dijital ekranlar karşısında yalnız geçirdiğini ortaya koyuyor.

Akşam masalarında telefon ekranlarının mavi ışığı aydınlatıyor yüzlerimizi; karşımızdakinin gözlerindeki yorgunluğu göremeyecek kadar kör, kalbini duyamayacak kadar uzağız.

Çocuklar…

O masum, dünyayı oyun zanneden minik eller… Daha bıyıkları terlemeden yarış atına dönüştürüldü. Eğitim sisteminin ve sınav merkezli politikaların (LGS, YKS gibi) yarattığı baskı, çocukların omuzlarına tonlarca yük bindiriyor.

Milli Eğitim Bakanlığı ve ÖSYM verilerine göre her yıl milyonlarca genç, tek bir sınavla geleceklerinin belirlendiği bu acımasız çarka kapılıyor.

Sokakta top koşturmanın, dizini kanatıp akşam ezanıyla eve koşmanın ne olduğunu bilmiyorlar artık. Bilgisayar Oyunları ve Dijital Bağımlılık Araştırmaları, çocukların günlük 4-5 saati aşkın sürelerini sanal dünyalarda tükettiğini, bu durumun akran zorbalığını ve sosyal izolasyonu körüklediğini belgeliyor.

Nitekim Emniyet Genel Müdürlüğü ve ilgili akademik raporlar, son yıllarda okullarda ve dijital mecralarda akran zorbalığı vakalarının katlanarak arttığını gösteriyor.

Arkadaşlıklar bile birer menfaat terazisinde tartılır oldu. “İşin düştüğünde aranan”, “fotoğraflarda şık duran” birer aksesuar gibi tükettiğimiz dostluklar biriktirdik.

En zor günümüzde omzuna yaslanacağımız o kerpiç kokulu dostlar nerede kaldı?

Ya eğitim sistemi?

Bilginin erdemle, ahlakla yoğurulduğu o kutsal mabetler, birer fabrika atölyesine döndü.

Çocukları hayata hazırlayan değil, sadece sınav kazandıran, yarıştıran, ruhunu törpüleyen birer canavara dönüştü okul kapıları.

Öğretmenler… Hani o sınıfa girdiğinde tahtaya tebeşir tozuyla umut çizen, başımızı okşadığında dünyaları bizim eden o fedakar insanlar…

Bugün onlar hak ettikleri değerden uzak, yalnız ve yorgun.

Eğitim sendikalarının raporları, öğretmenlerin%80’inden fazlasının mesleki tükenmişlik yaşadığını, veli baskısı, itibar kaybı ve ekonomik kaygılar nedeniyle mesleğe olan inancın sarsıldığını ortaya koyuyor.

Veliler ise korumacı bir hırsla, çocuklarının hatalarını örterek aslında onların geleceğini oyan birer cellada dönüştü. “Benim çocuğum haklıdır” kibriyle, MEB verilerine de yansıyan okul içi şiddet olaylarının artışında pay sahibi oluyor; öğretmenlerin otoritesini, eğitimin ruhunu paramparça ediyoruz.

Bir çürüme bu; kökten başlayan, yapraklara kadar yürüyen sessiz bir kokuşmuşluk.

Adalet Bakanlığı adli sicil istatistikleri ve toplumsal şiddet verileri, bireysel tahammülsüzlüğün, öfke kontrol sorunlarının ve toplumsal şiddet vakalarının son on yılda endişe verici oranlarda arttığını haykırıyor.

Hepimiz bu zincirin bir halkasını kopardık. Değerlerimizi, tahammülümüzü, merhametimizi yolda lokma lokma bıraktık.

Ama hala geç mi?

Bilmem… Belki de önce durup derin bir nefes almalı, ekranları karartmalı, birbirimizin gözlerinin içine bakarak sessizce özür dilemeliyiz. Kaybettiğimiz o eski sıcaklığı geri getiremeyiz belki ama hiç değilse evlatlarımıza biraz daha vicdan, biraz daha insanlık bırakabiliriz.

Bu dünyadan geriye ne diplomalar ne de betonlar kalacak; geriye sadece birbirimize dokunabildiğimiz, yaramızı sarabildiğimiz kadar insan kalacağız.

Onlar yeryüzünde dolaşıp da kendilerinden önce gelip geçen zâlimlerin âkıbetinin nasıl olduğuna hiç ibretle bakmazlar mı? Üstelik onlar gerek askerî, siyâsî ve iktisâdî güç bakımından, gerekse dünyada meydana getirdikleri eserler bakımından kendilerinden daha üstünlerdi.

Buna rağmen Allah, işledikleri günahlar yüzünden onları korkunç bir azapla kıskıvrak yakalayıverdi. Onları Allah’a karşı koruyacak hiç kimse çıkmadı.