Yozgat'ın En Büyük Kaybı: Gençler Gidiyor, Peki Geriye Kim Kalıyor?

Yozgat'ta doğan, bu şehrin sokaklarında büyüyen, okullarında eğitim gören, ailesinin bütün imkânlarını seferber ederek yetiştirdiği gençlerimiz neden ilk fırsatta başka şehirlere gitmek istiyor?

Neden üniversiteyi kazanan bir gencin en büyük hayali, çoğu zaman Yozgat'tan ayrılmak oluyor?

Neden Ankara'ya, İstanbul'a, Kayseri'ye giden gençlerimizin önemli bir bölümü geri dönmeyi düşünmüyor?

Bir şehir, kendi yetiştirdiği evlatlarına gelecek sunamıyorsa yaptığı yatırımların anlamını ne kadar koruyabilir?

İşte bugün bu sorunun peşine düşmek istiyorum.

İlçelerin, köylerin ve şehir merkezinin demografik yapısı tartışılıyor.

Ama rakamların arkasındaki insan hikâyelerini yeterince görebiliyor muyuz?

Yıllarca çocuğunu okutmak için mücadele etmiş.

Evladının iyi bir meslek sahibi olması için elinden geleni yapmış.

Sonra o çocuk büyümüş, eğitimini tamamlamış ve başka bir şehirde yaşamaya başlamış.

Elbette gençlerin farklı şehirlerde eğitim görmesi, çalışması ve dünyayı tanıması son derece doğal.

Sorun, geri dönmek istediklerinde onları karşılayacak yeterli fırsatların bulunmaması!

Bugün Yozgat'ın pek çok köyünde yaşlanan nüfusu, kapanan kapıları, yalnızlaşan anne babaları görmek mümkün.

Göç yalnızca ekonomik bir hareketlilik değil.

Aynı zamanda ailelerin, mahallelerin ve köylerin sosyal yapısını değiştiren büyük bir dönüşüm.

Ve bu dönüşümün en ağır bedellerinden birini Yozgat ödüyor.

Yeni insanlarla tanışmak, farklı fikirlerle buluşmak, kültürel etkinliklere katılmak ister.

En önemlisi de geleceğine güvenmek ister.

Yozgat'ta yaşayan bir gencin önüne nasıl bir hayat koyuyoruz?

Kültür, sanat ve spor alanlarında gençlerin beklentilerine karşılık verebiliyor muyuz?

Üniversite öğrencileri şehirle ne kadar bütünleşebiliyor?

Gençler karar süreçlerinde ne kadar söz sahibi olabiliyor?

Bütün bunları konuşmadan yalnızca fabrika yaparak gençlerin göçünü durdurabileceğimizi düşünmek eksik bir yaklaşım olur.

Çünkü gençler yalnızca çalışacakları değil, yaşayacakları bir şehir arıyor!

Önceki yazılarımda liyakat meselesini özellikle vurguladım.

Çünkü gençlerin geleceğe duyduğu güvenin temelinde adalet duygusu bulunuyor.

Mesleğinde başarılı olmak için çaba göstermiş.

Ama iş aramaya başladığında karşısına sürekli aynı soru çıkıyorsa...

İşte o noktada yalnızca bir gencin değil, bir toplumun geleceğe duyduğu güven de yara alır.

Elbette her işe alımın adaletsiz olduğunu söylemek doğru olmaz.

Ancak gençlerin liyakat konusunda şüphe duyması bile üzerinde ciddiyetle durulması gereken bir meseledir.

Bir şehirde gençler, emeklerinin karşılığını alabileceklerine inanmalıdır.

Siyasi görüşleri, ailelerinin çevresi, ekonomik durumları ya da kişisel bağlantıları onların önünde engel oluşturmamalıdır.

Yozgat'ın gençlerine verebileceği en büyük güvence, kimsenin adamı olmadan da başarılı olabilecekleri bir düzen kurmaktır.

Yozgat Bozok Üniversitesi bu şehir için son derece önemli bir değer.

Binlerce öğrenciye eğitim imkânı sunuyor.

Şehrin ekonomik ve sosyal hayatına katkı sağlıyor.

Ancak artık başka bir soruyu sormamız gerekiyor.

Bu üniversitenin yetiştirdiği gençlerin ne kadarı Yozgat'ta kalabiliyor?

Üniversite ile sanayi arasındaki iş birliği ne kadar güçlü?