İnsanın Kendine Açtığı Savaş
- Belki de bu yüzden en uzun savaşlar, cephelerde değil, insanın kendi içinde sürüp gider
- Bir vakitler verdiğimiz kararlar, dilimizin ucunda kalmış itiraflar, cesaret edemediğimiz başlangıçlar ve geri dönülmesi mümkün olmayan vedalar… Zaman, bütün bunları geride bıraktığını düşündürür insana
Bazı savaşların galibi olmaz. Çünkü insan, karşısında yine kendisini bulur. İnsanın kendisine yabancılaşması, başkasına yabancılaşmasından daha derin bir yalnızlıktır. Zira insan, kaçtığı her şeyden uzaklaşabilir; fakat kendi hatıralarının gölgesinden sıyrılıp gidebileceği bir yer bulamaz. Nereye dönse kendisini, hangi sessizliğe sığınsa geçmişinin sesini işitir.
Belki de bu yüzden en uzun savaşlar, cephelerde değil, insanın kendi içinde sürüp gider.
Bir vakitler verdiğimiz kararlar, dilimizin ucunda kalmış itiraflar, cesaret edemediğimiz başlangıçlar ve geri dönülmesi mümkün olmayan vedalar… Zaman, bütün bunları geride bıraktığını düşündürür insana. Oysa bazı şeyler geçmez; yalnızca hafızanın daha kuytu köşelerine çekilir. Bir bakışta, bir cümlede, hiç beklenmedik bir gecede yeniden gün yüzüne çıkar.
İnsan, geçmişiyle yalnızca hatırlayarak değil, onu sürekli yargılayarak da yaşar. Kendisine ait eski bir kusuru, yıllar sonra bile bugünkü varlığının önüne koyar. Başkalarının çoktan bağışladığı bir yanlışı, kendi vicdanında mahkûm etmeye devam eder.
Ne gariptir ki insan, merhametin dilini herkese karşı öğrenirken kendisine gelince en sert hükümlere başvurur.
Oysa hangi insan, hayatının bütün mevsimlerinde aynı akılla, aynı idrakle, aynı kuvvetle var olabilir? Hangi ruh, hiç yanılmadan olgunlaşabilir? Bazen bir yanlışın içinden geçmeden doğrunun kıymetini kavrayamayız. Bazen kaybettiğimiz bir şey, kendimize dair bilmediğimiz bir hakikati açığa çıkarır. Her yara bir hikmet taşımaz belki; fakat her yaradan bir şey öğrenmek mümkündür.
Kendimizi affetmek, geçmişi temize çekmek değildir. Yanlışlarımızın üzerini örtmek, pişmanlıklarımızı hükümsüz kılmak da değildir. Bilakis, insanın kendi kusuruyla yüzleşip onun esiri olmaktan kurtulmasıdır. Zira pişmanlık, insanı hakikate yaklaştırdığı müddetçe kıymetlidir; onu ömrü boyunca aynı kapının önünde beklettiğinde ise bir yük hâline gelir.
Belki de asıl mesele, kendimize yönelttiğimiz bütün o ağır hükümleri yeniden gözden geçirmektir. Bir zamanlar sahip olduğumuz imkânlarla, taşıdığımız korkularla ve henüz tamamlanmamış idrakimizle verdiğimiz kararları bugünün bilgeliğiyle yargılamaktan vazgeçmektir.
Çünkü insan, geçmişteki kendisine bugünkü aklıyla hüküm verirken en büyük adaletsizliği yine kendisine yapar.
Unutuyoruz; insan yalnızca hatalarından ibaret değildir. İçinde henüz keşfedilmemiş iyilikler, söylenmemiş güzel sözler, gerçekleştirilmemiş hayaller ve yeniden yeşerebilecek bir umut taşır. Geçmişin gölgesini geleceğin üzerine düşürmek, henüz yaşanmamış günleri de cezalandırmaktır.
Belki de artık kendimizle savaşmayı bırakıp kendimizle helalleşmenin vaktidir. Eksiklerimizi inkâr etmeden, kırdıklarımızı unutmadan, kaybettiklerimizin yasını tutarak… Fakat bütün bunların arasında kendimize yeniden insan olma hakkı tanıyarak.
Zira insanın kendisine gösterebildiği merhamet, bazen bütün ömrünü değiştirebilecek bir başlangıçtır.
Ve unutmayalım; insan, geçmişini değiştirecek bir kudrete sahip değildir. Fakat geçmişinin, geleceğini esir almasına müsaade etmeyecek bir iradeye sahip olabilir.
Belki de en büyük zafer, insanın kendisini mağlup etmekten vazgeçtiği yerde başlar.
Beni yeni yazılarda e-posta ile bilgilendir.
Günde en fazla 3 kritik gelişme. Bildirim kirliliği yok, anında bilgi.
Kategori: Siyaset
Yayın: 20 Kasım 2026 17:54 · Kaynak: malatyaflashaber.com