Maaşa Zam Geliyor, Etiket Değişiyor! Bu Kısır Döngü Nasıl Kırılacak?

Türkiye’de milyonlarca insanın ortak bir sorusu var: Maaşımıza zam yapılıyor ama neden cebimizdeki para her geçen gün daha az şeye yetiyor? Asgari ücret artıyor, emekli maaşlarına zam geliyor, memur ve işçilerin gelirleri yükseltiliyor.

Ancak daha zamlı maaşlar vatandaşın cebine girmeden market raflarındaki etiketler değişmeye başlıyor. Bir süre sonra yapılan zam, hayat pahalılığının altında eziliyor. Vatandaş yeniden geçim sıkıntısı yaşıyor ve bir sonraki maaş artışını bekliyor.

Peki, bu düzen böyle mi devam edecek? Öncelikle bir gerçeği kabul etmeliyiz: Maaş artışı tek başına enflasyonun sebebi değildir. Asıl sorun, ücret artışlarının üretim ve verimlilik artışıyla desteklenmemesidir. Bir marketin bütün ürünlerine yüzde 30 zam yapmasını yalnızca çalışanlarına yapılan yüzde 30’luk ücret artışıyla açıklayamayız.

Çünkü işçilik, toplam maliyetin yalnızca bir bölümüdür. Enerji, kira, nakliye, finansman, vergi ve tedarik maliyetleri de fiyatları etkiler. Üstelik bazı işletmeler maliyet artışlarını aşan zamlar yaparak enflasyon ortamını fırsata çevirebilir.

Burada devletin görevi yalnızca maaşlara zam yapmak değil, piyasada adil rekabeti sağlamaktır. Ancak denetim tek başına çözüm değildir. Türkiye’nin asıl ihtiyacı üretim ekonomisine geçmektir. Çiftçi daha az maliyetle üretmeli, sanayici uygun finansmana ulaşmalı, enerji ithalatına bağımlılık azaltılmalı, üretici ile tüketici arasındaki gereksiz aracılar ortadan kaldırılmalıdır.

Kooperatifçilik ve doğrudan satış kanalları güçlendirilmelidir. Küçük işletmelerin verimliliği artırılmalı, teknoloji yatırımları desteklenmelidir. Bir başka önemli mesele de fiyatlama alışkanlıklarıdır. Esnaf, toptancı, ev sahibi ve market; gelecekte maliyetlerin artacağını düşünerek bugünden fiyat yükseltiyorsa enflasyon beklentisi ekonominin bütününe yerleşmiş demektir.

Bu beklentiyi kırmak için güvenilir para politikası, bütçe disiplini ve öngörülebilir ekonomik yönetim şarttır. Ücret politikası da yeniden ele alınmalıdır. Çalışanın alım gücü korunmalı, gerçekleşen enflasyon karşısında oluşan kayıplar telafi edilmeli, ekonomik büyümeden çalışanlara adil pay verilmelidir.

Ancak ücret artışları üretkenlik artışıyla da desteklenmelidir. Unutulmamalıdır ki enflasyonun düşmesi, fiyatların eski seviyesine inmesi demek değildir. Fiyatların daha yavaş artması demektir. Bu nedenle yalnızca enflasyon oranını düşürmek yetmez; vatandaşın gerçek alım gücünü de yükseltmek gerekir. *Artık Türkiye’de maaşlara zam yapıldığında market etiketlerinin değiştiği değil, üretim arttığında fiyat baskısının azaldığı bir ekonomik düzen kurulmalıdır.* Bir ülkede işçi, memur ve emekli her altı ayda bir zam bekleyerek yaşamak zorunda kalıyorsa orada ekonomik refah henüz sağlanamamış demektir.

Devletin, iş dünyasının ve üreticinin önceliği vatandaşın cebine daha fazla para koymak kadar, o paranın değerini korumak olmalıdır. Çünkü mesele kaç lira maaş aldığımız değil, aldığımız maaşla kaç gün geçinebildiğimizdir. *Vatandaşa sürekli zam vermek çözüm değildir. Asıl çözüm, zam ihtiyacını doğuran hayat pahalılığını ortadan kaldırmaktır.*

702px)" srcset=" Yozgat’ta iyilik var: hayırsever iş insanı ile anlamlı buluşma 702px)" srcset=" Vergi ve SGK Borcu Olan Esnafa Müjde! Kredi Kapısı Yeniden Açıldı, Şartlar Netleşti 702px)" srcset=" Türkiye'nin Yerli Telefonu İçin Tarih Açıklandı!

O Tarihte Ceplere Girecek 702px)" srcset=" Ehliyet Alacaklara Yaş Müjdesi! 16, 17, 18 ve 20 Yaşında Hangi Belgeler Alınabiliyor?