Önce dünyayı talan edenler hesap versin!

İnsanların sağlıklı gıdaya ve temiz suya erişimi ile güvenli bir çevrede yaşama hakları korunsun!

Peki, aynı anda dağlarımız maden sahalarına dönüştürülürken, ağaçlarımız kesilip ormanlarımız yok edilirken, toprağımız ve su kaynaklarımız tehlikeye atılırken bu nasıl açıklanacak? Vatandaşa daha az tüketmesi söylenirken doğa ekonomik çıkarlar uğruna tahrip ediliyorsa burada ciddi bir çelişki yok mu?

Maden ruhsatlarının kapsamı, nerelerde verildiği ve doğaya etkileri sorgulanmak zorunda. Dağlar parçalanıyor, ağaçlar kesiliyor, yaşam alanları yok ediliyor. Siyanür ve diğer tehlikeli kimyasallar toprağı ve suyu kirletme riski taşıyor; nehirler zarar görüyor, canlılar ölüyor, tarım alanları tehdit altında kalıyor.

Ağır biçimde kirlenen toprakların ve yeraltı sularının iyileşmesi onlarca yıl, hatta çok daha uzun sürebiliyor. Üstelik yaşanan kayıpların bir kısmı geri döndürülemiyor. Bunun bedelini çocuklarımız ve torunlarımız neden ödesin?

Doğaya verilen zarar yalnızca madencilikle de sınırlı değil. Savaşlar şehirleri yıkıyor, petrol tesisleri yanıyor, hava, toprak ve su kirleniyor; insanlar ve hayvanlar yaşam alanlarını kaybediyor. Buna rağmen sıradan vatandaştan tüketimini azaltması, yaşam biçimini değiştirmesi ve daha az kaynak kullanması bekleniyor. Peki, büyük yıkımların sorumluları aynı kararlılıkla sorgulanabiliyor mu?

Bir de milyonlarca yıldır doğanın döngüsü içinde yaşayan hayvanları hedef tahtasına koyan anlayış var. İnsanlık, hayvanlarla birlikte yaşadığı ve onlardan yararlandığı uzun bir geçmişe sahipken bugün hayvanların doğayı kirleten başlıca unsurlar gibi sunulmasını sorgulamadan mı kabul edeceğiz?

Hayvanların çevresel etkileri yetiştirilme biçimine ve üretim koşullarına göre değişebilir; ancak bütün sorumluluğu hayvanlara yüklemek, meselenin gerçeğini açıklamaz. Hayvanlar insanlığa et, süt, deri, yün, kemik ve gübre sağlar.

Gübre toprağın verimliliğine katkıda bulunur, hayvancılık da tarımla birlikte doğal üretim döngüsünün bir parçasını oluşturur. Sorun hayvanın varlığı değil; üretimin nasıl yapıldığı, kaynakların nasıl kullanıldığı ve çevresel yükün nasıl yönetildiğidir.

Doğayı korumak adına hayvancıyı suçlamak, üreticiyi baskı altına almak ve insanları doğal gıdadan uzaklaştırmak asla çözüm olamaz.

Bugün hayvancı yem maliyetleri altında eziliyor, çiftçi üretimini sürdürmekte zorlanıyor, et ve süt fiyatları yükseldikçe vatandaşın sofrası daralıyor. Peki, hayvancı ne yapsın? Hayvanını nasıl beslesin, üretime nasıl devam etsin?

Doğal hayvancılık zayıflarken yapay et ve alternatif gıda sistemlerinin gelecekte nasıl bir yer tutacağı, bu dönüşümden kimlerin kazanç sağlayacağı da kesinlikle sorgulanmalıdır.

Doğa da bizim, toprak da bizim, üretim de bizim, gelecek de bizim!

Üretmeden tüketemezsiniz! Her şeyi ithalatla karşılayamaz, bir ülkenin toprağını, çiftçisini ve hayvancısını gözden çıkararak geleceğini güvence altına alamazsınız. Üretmeden tüketilmez; elden gelen öğün olmaz, o da vaktinde bulunmaz!

Yeni düzenin kazananları servetlerine servet katarken, orta ve alt gelir grupları her geçen gün biraz daha ezilmekte; üretici, çiftçi, hayvancı ve emekçi yaşam mücadelesine mahkûm edilmektedir. Zenginlik bir avuç insanın elinde katlanarak büyürken toplumun geniş kesimleri yoksulluğa ve çaresizliğe itilmektedir. Buna kalkınma mı, adalet mi diyeceğiz?

Üreticinin neden güçsüzleştiğini, doğal gıdaya erişimin neden zorlaştığını ve ekonomik yükün neden sürekli toplumun dar gelirli kesimlerinin omuzlarına bırakıldığını sormak en doğal hakkımızdır.

Karbon, yaşamın temel yapı taşlarının başında yer alır. Karbondioksit ise ağaçların ve tüm bitkilerin fotosentez yoluyla yaşamlarını sürdürmek için kullandığı doğal bir gazdır. Ağaçlar ve ormanlar bu döngünün vazgeçilmez parçalarıdır.

İklim değişikliği ve çevre sorunları elbette ciddiye alınmalıdır; fakat doğayı korumak, karbon çıkarıyor diye insanı ve diğer canları doğanın düşmanı ilan etmek veya temel ihtiyaçlarını kısıtlama tehdidi altında bırakmak değildir.

Çevreyi koruma sorumluluğu yalnızca vatandaşın sofrasına, çiftçinin tarlasına, hayvancının ahırına ve ineğin gazına yüklenemez. Büyük kirleticiler, doğaya zarar veren faaliyetler ve kaynakları yoğun biçimde tüketen sektörler de aynı ciddiyetle denetlenmelidir.

İklim yasaları ve çevre politikaları isimleriyle değil, gerçek sonuçlarıyla değerlendirilmelidir: Doğayı gerçekten koruyorlar mı, yoksa yükü yine sıradan vatandaşın sırtına mı bırakıyorlar?

Biz doğanın korunmasına karşı değiliz. Biz, doğayı koruma söylemiyle insanların temel ihtiyaçlarının kısıtlanmasına, üreticinin çaresiz bırakılmasına ve doğaya verilen büyük zararların görmezden gelinmesine karşıyız.

Sözümüz de belli, duruşumuz da: Doğayı koruyalım ama doğayı koruma bahanesiyle insanı, üreticiyi ve geleceğimizi gözden çıkarmayalım!

ÖNCE SAVAŞLARIN VE ÇEVRE YIKIMLARININ HESABI SORULSUN!

ORMANLARIMIZ KORUNSUN, DAĞLARIMIZ TALAN EDİLMESİN, NEHİRLERİMİZ ZEHİRLENMESİN!

ÇİFTÇİMİZ VE HAYVANCIMIZ ÜRETİMDEN KOPARILMASIN!

İNSANLARIN SAĞLIKLI GIDAYA, TEMİZ SUYA VE GÜVENLİ BİR ÇEVREDE YAŞAMA HAKKI KORUNSUN!

İKLİMİ KORUYACAĞIZ DİYORSANIZ, ÖNCE DOĞAYI GERÇEKTEN KORUYUN. HAYVANI SUÇLAMADAN, ÜRETİCİYİ EZMEDEN, İNSANIN SOFRASINA GÖZ DİKMEDEN ÇÖZÜM ÜRETİN. DOĞAYI TALAN EDİP FATURAYI İNSANLIĞA KESEMEZSİNİZ.

Yorumunuz için teşekkürler, en kısa sürede gözden geçirilip yayınlanacaktır

Karamandan.com, Karaman ile özdeşleşen markaları ağırlıyor.