Birine Denk Gelmek

İnsan birinden hoşlandığını nasıl anlar? Daha doğrusu, hoşlanmak dediğimiz şey ne zaman başlar? Bir sabah uyanıp mı fark ederiz, yoksa çoktan başlamış bir şeyin adını koymakta mı gecikiriz?

Belki de insan, birine alışırken aşık olur. Önce sesini tanır, sonra duymayı bekler. Bir zamanlar sıradan gelen varlığı, günün en dikkat çekici ayrıntısına dönüşür. Üstelik bütün bunlar olurken kendisine bile itiraf edemez. Çünkü insan bazen kendi gönlünün tanığı olmaktan bile çekinir.

Peki ya karşımızdaki? O ne hisseder? Bir insanın sertliği, gerçekten ilgisizliğinden midir, yoksa hissettiklerini saklamanın kendince bulduğu bir yol mudur? Bazen bir bakışa günlerce anlam yükler, bazen tek bir cümleden kendimize hikâyeler kurarız.

Söylemediği sözleri duyar, yapmadığı şeyleri yapmış gibi hatırlarız. Belki de en büyük yanılgımız, bir insanın bize hissettirmediği sevgiyi, onun içinde sakladığına inanmaktır. İnsan sevdiği kişiyi seçer mi? Yoksa gönül, aklın henüz tanımadığı birini çoktan seçmiş midir?

Dengimizi mi ararız, zıddımızı mı? Bize benzeyeni mi severiz, bizi kendimizden uzaklaştıranı mı? Belki de bütün bu soruların cevabı yoktur. Belki biri, hiçbir mantıklı açıklaması olmadan düşer gönlümüze. Ne zaman geldiğini bilmeyiz, neden kaldığını da anlayamayız.

Bir de şu var: İnsan yıllardır tanıdığı birine bir gün yeniden bakıp onu başka türlü görebilir mi? Dün görmezden geldiği bir yüz, bugün gözlerinin aradığı tek yüze dönüşebilir mi? Belki de aşk, birini ilk kez görmek değil, onu yıllardır gördüğümüz hâlde ilk kez fark etmektir.

Ama bütün bu düşüncelerin arasında insanın kendisine sormaktan kaçındığı bir soru var: Ya o, benim düşündüğüm kadar düşünmüyorsa? Ya ben her bakışında bir anlam ararken o yalnızca bakıyorsa?

İşte insanın gönlüne düşen en büyük şüphe budur. Sevilip sevilmediğini bilmeden sevmek değil yalnızca; belki de hiç yaşanmamış bir ihtimalin içinde yaşamaya başlamaktır.

Yine de merak ediyorum: Bir insan, kendisine karşılık verildiğini nasıl anlar? Söylenen sözlerden mi, gösterilen ilgiden mi, yoksa insanın yanında hissettiği o tarifsiz yakınlıktan mı?

Belki de aşkın en zor tarafı sevmek değil, sevildiğine inanmak için kendine yeterince sebep bulamamaktır.