Levh-i Mahfuz

Levh-i Mahfuz, "korunmuş levha" anlamına gelir. İslam inancına göre Levh-i Mahfuz, Allah'ın geçmişte olan, şimdiki ve gelecekte olacak tüm olayları, kâinattaki bütün nesneleri ve bilgileri ezeli ilmiyle kaydettiği Kader Kitabı veya ana kaynaktır.

"Levh-i Mahfuz" kavramı dini bir terim olarak Allah katında her şeyin yazılı olduğu korunmuş levhayı ifade eder ve Kur'an-ı Kerim'de Burûc Suresi'nin 21-22. ayetlerinde geçer. Bu anlamda bir yazarı yoktur.

Geçmiş bugün ve yarının bilgisi ilahi kayıttadır. Önceden her şey biliniyorsa özgür irademiz var mıdır? Nerede başlar? Nerede biter? Belki de asıl mesele bilmek ile belirlemek arasındaki arasında ki farkı anlamaktır.

Özgür olduğumuzu sandığımızda bile yazılanlara zincirlenmiş olduğumuzu unutmamalıyız.

İnsan, hayatı boyunca bilmediği nice şeyin peşinden koşar. Yarın ne olacağını merak eder, geçmişte yaşadıklarına anlam yükler, bazen neden sorusuna cevap arar, bazen de keşke diyerek kendi geçmişiyle hesaplaşır. Oysa bizim bilmediğimiz, göremediğimiz ve aklımızın sınırlarını aşan nice hakikatler vardır.

İşte bu hakikatlerden biri de Levh-i Mahfuz’dur…

İslam inancında Allah’ın ezelî ilminde bütün varlıkların, olacakların ve kaderin kayıtlı olduğu ilahi bir levha olarak ifade edilir. İnsan için bir sır, Allah için ise hiçbir şeyin gizli olmadığı mutlak ilmin tecellisidir.

Düşünsenize… Biz henüz yarının sabahına uyanıp uyanmayacağımızı bilmezken, Rabbimizin ilminde hiçbir şey bilinmez değildir. Biz hayatın önümüze çıkardığı yolları tesadüf zannederken, ilahi hikmetin kuşatıcılığı karşısında ne kadar sınırlı olduğumuzu unuturuz.

Fakat tam bu noktada göz ardı edemeyeceğimiz kader inancı, insanın iradesini ve sorumluluğunu ortadan kaldırmaz. Çünkü insan tercihleriyle, niyetleriyle ve davranışlarıyla kendi hayatının yönlendirmesini yapar. Evet olmuşu olacağı her şeyi bilen bir güç bir kitap vardır ama insan tercih ve kararları ile bu bilinenlerden bir tanesini seçebilir.

Belki de bu yüzdendir çoğu zaman her şerde bir hayır her hayırda bir şer vardır deyip teslimiyet içerisinde birçok şeyi kabullenmemiz.

Belki de insanın en büyük yanılgısı, her şeyi kontrol edebileceğini sanmasıdır. Oysa bazen en çok istediğimiz şey olmaz bazen de herhangi bir konuda veya durumda hiç beklemediğimiz bir kapı açılır ve olmazlar oluverir. Kimi insan hayatımıza girer ve dünyamızı değiştirir, kimi insan ise hiçbir iz bırakmadan çekip gider.

Bir ayrılık, bir kavuşma, bir doğum, bir ölüm… Hepsi bize hayatın ne kadar büyük, insanın ise ne kadar aciz olduğunu hatırlatır.

Levh-i Mahfuz’u düşünmek, insanı çaresizliğe değil, teslimiyete ve sorumluluk bilincine götürmelidir. Çünkü bize düşen, yarının sırrını çözmek değil; bugünün emanetini hakkıyla taşımaktır.

Belki de en güzel teslimiyet, bilmediğimiz yarınlar için endişelenmek yerine, bildiğimiz doğrularla bugünü yaşamaktır.

Unutmayalım ki insanın kaderin bütün sırlarını bilmesi mümkün değildir. Ama nasıl bir insan olacağına ve nasıl bir çevreye sahip olacağına dair tercihlerinde istekleri ve bildikleri doğrultusunda sorumludur. Karga ile yapılan arkadaşlık çöplüğe, bülbül ile yapılan arkadaşlık gül bahçesine götürür kişiyi. İstisnalar kaideyi bozmaz.

Ömür dediğimiz bu kısa yolculukta geriye dönüp baktığımızda, kaç yıl yaşadığımızdan çok, nasıl yaşadığımızın hesabını verecek olmamız tartışılmaz bir gerçektir.

Hakikatleri ve hayatı olduğu gibi kabullenebilmek ne erdemli bir tevekkül.