Yıkalım Mı Duvarları?

“Gençlere gelecek yoksa;

Sana da Huzur Yok

İktidar derhal İstifa!”

Galatasaray Üniversitesi Tip’li iki öğrenci Nehir Tekin ve Nehir Dizdar Yusuf Tekin’i protesto ettikleri için gece yarısı gözaltına alınıp geçtiğimiz günlerde serbest bırakıldı. Deniz Göktaş da serbest bırakıldı, tahliye olurken “Üsküdar Belediye Başkanı Sinem Dedetaş ve diğer tutukluların tahliye edilerek beraber eve dönme hayalim vardı, olmadı” dedi.

“Bizim geleceğimiz yoksa

Sana da huzur yok.

Yusuf Tekin istifa!”

Pankartını açtıkları için gece yarısı tutuklandı çocuklar. Tutuklu gençlerden birinin annesi” Ben kızımı, düşünen ve sorgulayan bir birey olarak yetiştirdim ve kızım yanlış bir şey yapmadı” dedi. Neyse, zaten tahliye oldu.

“Neyse” kelimesi aslında burada yersiz oldu; yerine, haksızca ve hukuksuzca tutuklandı yazmam gerekiyor. Yani yapılan haksızlıklardan dönülünce yapılmış olan haksız ve hukuksuz muamele mazur görülemez. Ses çıkarmamak hak ettim kabullenişine geçilip olayı onaylamak anlamına geliyor.

Haksızlıklar ve hukuksuzluklar yapıldığını aslında herkes biliyor. Yapılanlar, eski tarz, geçerliliğini yitirmiş, meşruiyetini kaybetmiş yönetim hamlelerinin sivrilen gençleri sindirme ve kıvılcımın aleve dönüşmeden sönümlendirme hareketleri. Gençleri çocuk gibi görme, değersizleştirme bakış açısı. Biçare müdahaleler.

Bu sırada dünyada neler oluyor?

Neler olmuyor ki …?

Mesela;

Sırbistan’da öğrenci devrimi,

Çoğunluğu öğrencilerden oluşan Halk Meclisi uzmanlarla anlaşıp, muhalefetin yapamadığını lidersiz olarak, kurallara uyarak, basit ve net iletişim yöntemleri ile başarıp; bütün dünyaya, yeni nesil siyaseti göstermiş oldular. Sırbistan’da lidersiz bir zafer gerçekleşti.

Macaristan da ise öğrencilerin desteklediği siyasi grup kazandı. Macaristan’da da kalıplaşmıs siyasi hareketten uzak yerel yönetimlerin merkeze ulaşması ile ilgili bir başarı sağlandığı görüldü.

Bangladeş’de Z kuşağı internet üzerinden hükümeti alaşağı edip yerine istedikleri lideri getirdiler.

Son zamanlarda öğrenciler siyasi iktidarların tahtını sarsmaya başladı.

Benim kuşağın (X kuşağı) daha iyi tanıyacağını tahmin ettiğim İngiliz progresif ve psikedelik rock müzik grubu Pink Floyd, eğitimi eleştiren “Another Brick in the Wall” şarkısında ofansif sözlere yer veriyor.

Bir nakaratının Türkçesi şu şekilde

Bizim eğitime ihtiyacımız yok

Bizim düşünce kontrolüne ihtiyacımız yok

Koyu iğnelemelere* ihtiyacımız yok

Hey öğretmenler, biz çocukları yalnız bırakın

Sonuçta sadece duvardaki başka bir tuğlasın sen

Sonuçta sadece duvardaki başka bir tuğlasın sen

“Yanlış, Bir daha çöz!”

“Yemeğinizi yemezseniz pudding yok size. Yemeğinizi yemezseniz nasıl pudding alabilirsiniz ki?”

“Siz! Evet, siz bisiklet yerinin arkasındakiler, orada kalın!”

Şarkı sözlerinden her ne kadar öğretmenlere ve okula karşı bir duruş hakim gibi gözükse de aslında böyle biri durum söz konusu değil. Şarkının ilk kısmında geçen “We don’t need no education” (Türkçesi: Eğitime ihtiyacımız yok) cümlesindeki iki olumsuz formun aynı cümlede kullanılışı bir gramer hatası olup, aslında eğitime ihtiyaç olduğunu gösteren bir eleştri.

Şarkıda bir diğer yakınış da öğretmenlerin ve okul yöneticilerinin, öğrencilerin kişiliklerine, yaratıcılıklarına önem vermeyip onları isimsiz ve sıradan insanlar yapmalarına karşı. Şarkı sözlerinin yazarlığı grubun gitaristi Roger Waters’a ait.

Kendi hayatından yola çıkan Waters, 1950’lerde gittiği Cambridgeshire erkek okulundaki niteliksiz öğretmenlerin onun hayatındaki tuğlalar olduğunu ve bu yüzden kendini korumak adına bu tuğlalardan kendine bir duvar ördüğünü anlatıyor. İnsanların da kötü bir olay yaşadığında kendini savunmak için kendine duvarlar ördüğünü, kendini geri çektiğini ve her yaşanılanın da hayatımızdaki tuğlalar olduğunu savunuyor Waters.

Şarkının ikinci partını 13-15 yaş aralığında 23 okul öğrencisi söylemiştir. Farklı ve felsefik bir bakış açısı yakalayan bu şarkı sonunda Fourth From Music Class Islington, Londra’dan öğrenciler koro olarak söylüyor.

İngiltere’de eski dönemlerdeki eğitim sistemi sıkı bir disiplin çerçevesinde yürütülüyor, belirlenen kalıpların dışına çıkılamıyordu.

Eğitim sistemleri yıllardır birçok ülkede eleştirilmiş ve sonunda ise ülkeler kendileri için en iedal olanı benimsemişlerdir.

Bizim ülkemizde de eğitim kanayan bir yaradır. Öyle kanıyor ki bu yara pansuman yapılmadığı için kangrene dönüşmüş halde. Oysa eğitim ve öğretim kangren olmamalı, aksine çocuklara, gençlere, bireylere özgürlük alanı tanımalı ve onların yeteneklerini ortaya çıkartıcı özellikler içermeli.

Baskılayıcı eğitim sistemi, bünyesinde patlama potansiyelini barındırıyor. Öyle ki bu sene eğitim öğretim yılı başında liseli gençlerin okul saldırılarına şahit olduk.

Yani demem o ki; mevcut eğitim sistemimiz gençlerin kendileri olmalarına müsaade etmiyor. Vuruyor, sindiriyor, gençleri pasif agresif hale getiriyor. Ve daha sonraki küçük küçük baş kaldırışlar kaçınılmaz oluyor.

Artık dünya küreselleşti. Eğitim alanı sadece okul değil. Daha iyisini sosyal medya aracılığıyla görüyor gençler ve kendi eğitim sistemi ile dünyadaki sistemleri kolaylıkla karşılaştırıyorlar

Pink Floyd’un şarkısındaki gibi öğretmenler artık ülkemizde öğrencinin etrafında sadece bir duvar olarak kaldı. Gerçeği perdeleme, daha iyi versiyonu perdeleme duvarı gibi. Aslında sistem öğretmenleri de duvar arkasında bıraktı. Ve bu duvar öngörüyorum ki yıkılmaya mahkum.

Gazeteci yazar Cem Seymen “Özgürlüğün Rengi Mavidir” kitabının 171.sayfasında “tavsiyem şudur ki özgürlüğe giden bütün duvarları siz de yıkın. Bu çağ, yıkma çağı çünkü, yeterince kodeste kaldık hepimiz” diyor.