Büyüyen Çaycuma’nın Küçülen Vicdanları: Gençliğimizi Nereye Gömüyoruz?

Göğsümüzü kabartarak anlattığımız, “Gelişiyor, büyüüyor, kabuğuna sığmıyor” diye övündüğümüz güzel Çaycuma’mız, son zamanlarda adını hiç de anmak istemediğimiz karanlık olaylarla anılır oldu. Sanayi kollarımız uzuyor, binalarımız çoğalıyor, caddelerimiz kalabalıklaşıyor belki ama ne yazık ki insanlığımız, vicdanımız ve en değerlimiz olan geleceğimiz bu büyümenin altında ezilip kalıyor.

Kayıplar, ardı arkası kesilmeyen şüpheli ölümler, cinayetler ve ekranlarda çözülmeye çalışılan acılı dosyalar… Derken bir gün kendimizi, ülkenin en ücra köşesinden merkeze kadar herkesin izlediği ekranlarda, Müge Anlı’nın stüdyolarında bulduk. Şehrimizin adı adına leke sürüldü diyoruz; asıl leke onurumuza, asıl yara vicdanlarımıza sürülüyor.

Daha dün çocuk dediğimiz, eline kalem verilmesi gereken körpe yavruların ellerinde şimdi ne yazık ki zehir tacirlerinin sunduğu karanlık maddeler var. Esrarın, eroinin, uyuşturucu bataklığının yaşı ortaokul sıralarına kadar düştü.

Bu, sadece bir adli vaka değil; bu, hepimizin ortak suçluluğudur, toplumsal bir iflastır. Bir şehri kalkındırmak sadece betonu dökmek, yolu genişletmek, fabrikayı açmak değildir. Eğer o şehrin sokaklarında bir evlat zehir bataryasına saplanıp kalıyorsa, o şehir büyümüyor, içeriden çürüyor demektir.

Elbette haklı bir isyan bu: “Gelişen Çaycuma’da her eve bir polis dikilecek değil, her kapıya jandarma nöbetçi bırakılamaz.” Kolluk kuvvetleri, güvenlik güçleri görevini yapıyor, yapmaya da çalışıyor. Ancak ne narkotik ekipleri ne de sokaktaki polisler bir anne babanın yerini tutabilir.

Devletin eli her sokağa uzanabilir ama her yüreğe giremez. Önce aileler bu durumu kontrol edecek, çocuklardaki en ufak bir değişimi, o ani sessizlikleri, o saklanan bakışları fark edecek. “Benim çocuğum yapmaz” gafletinden sıyrılıp, gerektiğinde korkmadan, çekinmeden kolluk kuvvetlerinden, uzmanlardan yardım alacak. Çünkü geç kalınan her saniye, toprağa verdiğimiz bir can, kararttığımız bir hayat demek.

Allah sonumuzu hayretsin demekle bitmiyor iş; gayret de etmek gerekiyor. Her geçen gün yeni bir cinayet haberiyle sarsılmaktan, şehrimiz adına utanç duymaktan yorulduk. Ama asıl yorulanlar, geride bıraktığı o masum çocuklar, gözü yaşlı anneler, babalar ve eşler… Buradan herkese, ama herkese açık bir çağrıda bulunuyoruz: Lütfen artık bir silkelenin!

O cinayeti işleyenler, o tetiği çekenler, o zehri o çocuklara ulaştıran vicdansızlar… Siz de silkelenin, kendinize gelin! Döktüğünüz o masum gözyaşlarının, söndürdüğünüz o ocakların vebali bu dünyada da öbür dünyada da yakanızı bırakmayacak.

Çaycuma bizim evimiz, bu sokaklar bizim yurdumuz. Gelin, büyümemizi binalarla değil; koruyabildiğimiz, yaşatabildiğimiz, geleceğe umutla bakan gençlerimizle taçlandıralım. Yoksa geç kalıyoruz; hem de çok geç…