İnsanlar yalnız kalmamak için neden kendi sınırlarından vazgeçiyor?

Melek yazdı…

Bazen bir insanı kaybetmemek için kendimizden vazgeçiyoruz. Söylemek istediklerimizi içimize atıyor, rahatsız olduğumuz davranışlara göz yumuyor, hak etmediğimiz ilişkileri sürdürmeye çalışıyoruz. Peki, yalnız kalma korkusu insanı neden kendi değerlerinden uzaklaştırıyor?

İnsan, doğası gereği anlaşılmak, sevilmek ve bir yere ait hissetmek ister. Hayatında kendisini dinleyen, önemseyen, varlığını hissettiren insanların olmasını bekler. Ancak bu ihtiyaç, zaman zaman insanın kendisine zarar veren bir alışkanlığa dönüşebilir.

Özellikle yalnız kalma korkusu ağır bastığında kişi, hayatındaki insanları kaybetmemek uğruna kendi sınırlarını esnetmeye başlar.

Başlangıçta küçük tavizler gibi görünen bu davranışlar, zamanla kişinin kendi isteklerini, beklentilerini ve hatta kişiliğini geri plana atmasına neden olabilir. Rahatsız olduğu bir söze karşılık vermez, istemediği bir buluşmaya sırf karşısındaki kırılmasın diye gider, haksızlığa uğradığında sesini çıkarmaz. Çünkü zihninde tek bir düşünce vardır: Ya karşımdaki insan benden uzaklaşırsa?

Oysa bir ilişkiyi sürdürebilmek için sürekli kendinden vermek, sağlıklı bir yakınlık kurmak anlamına gelmez.

Yalnız kalma korkusu insanı nasıl değiştiriyor? Yalnızlık korkusu, insanın kararlarını etkileyen güçlü duygulardan biridir. Kişi, hayatındaki birinin gitmesini kendi değerinin azalması gibi algılayabilir. Bu nedenle karşısındaki insanın davranışlarını sorgulamak yerine kendisini değiştirmeye çalışır.

Daha az konuşur, daha az talepte bulunur, beklentilerini küçültür. Bazen haklı olduğunu bildiği bir konuda bile tartışmaktan kaçınır. Çünkü onun için önemli olan artık kendisini ifade etmek değil, ilişkinin devam etmesidir.

Bu durum özellikle geçmişte terk edilme, dışlanma veya değersiz hissettirilme deneyimi yaşayan kişilerde daha belirgin olabilir. Kişi, aynı duyguları yeniden yaşamamak için ilişkilerinde gereğinden fazla fedakârlık yapabilir.

Ancak sürekli karşı tarafın beklentilerine göre şekillenmek, zamanla insanın kendi ihtiyaçlarını tanımasını bile zorlaştırır.

Her şeye anlayış göstermek, kendine haksızlık etmek olabilirİlişkilerde anlayışlı olmak elbette önemlidir. İnsanlar hata yapabilir, yanlış anlaşılabilir ve zor dönemlerden geçebilir. Fakat anlayış göstermekle sürekli incinmeyi kabul etmek arasında önemli bir fark vardır.

Bir insanın her davranışına mazeret bulmak, her kırgınlığı içine atmak ve her seferinde ilk adımı atan taraf olmak, ilişkinin sağlıklı ilerlediği anlamına gelmez.

Üstelik kişi bunu yaptıkça karşısındaki insanın davranışlarının değişmesi için bir neden de kalmayabilir. Çünkü sınırlar sürekli esnetildiğinde, zamanla o sınırların varlığı bile unutulabilir.

Burada asıl sorun, insanın sevilmek istemesi değil, sevilmek uğruna kendisine yapılanları kabullenmek zorunda olduğunu düşünmesidir.

İnsan neden hayır demekte zorlanıyor? Bazı insanlar için hayır demek, yalnızca bir isteği reddetmek değildir. Aynı zamanda karşısındaki insanı üzmek, hayal kırıklığına uğratmak veya onun gözünde değer kaybetmek anlamına gelir.

Bu nedenle istemedikleri şeylere evet der, kendi planlarından vazgeçer ve başkalarının ihtiyaçlarını sürekli öncelikli tutarlar.

Oysa hayır demek sevgisizlik, bencillik veya ilgisizlik değildir. İnsan kendi zamanını, duygularını ve kişisel alanını koruma hakkına sahiptir.

Her isteğe karşılık vermek, her çağrıya yetişmek ya da herkesi memnun etmek mümkün değildir. Bunu kabul etmek, insanın hem kendisiyle hem de çevresiyle daha sağlıklı ilişkiler kurmasını sağlar.

Yalnız kalmak mı, kendinden uzaklaşmak mı? İnsan bazen yalnız kalmamak için yanlış yerde, yanlış insanlarla ve kendisini mutsuz eden ilişkilerin içinde kalabilir. Oysa kalabalıkların arasında bulunmak her zaman yalnızlığı ortadan kaldırmaz.

Kendini anlatamadığın, anlaşılmadığın, sürekli dikkatli davranmak zorunda kaldığın bir ilişkinin içinde de insan kendisini yalnız hissedebilir. Hatta bazen en büyük yalnızlık, yanında biri varken kendin gibi davranamamaktır.

Bu nedenle yalnızlıkla tek başına kalmayı birbirinden ayırmak gerekir. Tek başına olmak her zaman mutsuzluk anlamına gelmez. İnsan bazen kendiyle baş başa kaldığında ne istediğini, neye tahammül edemediğini ve hayatında kimlere yer vermesi gerektiğini daha iyi anlayabilir.

Kendiyle kurduğu ilişki güçlendikçe, başkalarının varlığına duyduğu ihtiyaç da daha sağlıklı bir noktaya gelir.

Sağlıklı ilişkilerde insan kendinden vazgeçmek zorunda kalmazBir ilişkinin değerli olması için iki tarafın da birbirine alan tanıması gerekir. Her zaman aynı fikirde olmak, hiç tartışmamak veya bütün beklentileri karşılamak mümkün değildir. Önemli olan farklılıklara rağmen karşılıklı saygının korunabilmesidir.

Sizi gerçekten önemseyen bir insan, her konuda kendisiyle aynı düşünmenizi beklemez. Kendi kararlarınızın, arkadaşlıklarınızın, düşüncelerinizin ve kişisel alanınızın olmasına da saygı duyar.

Bir ilişkide sürekli kendinizi açıklamak, yanlış anlaşılmamak için kelimelerinizi seçmek veya terk edilmemek için davranışlarınızı değiştirmek zorunda hissediyorsanız, o ilişkinin size ne kattığını yeniden düşünmenin zamanı gelmiş olabilir.

Çünkü sevgi, insanın kendisini küçültmesiyle büyümez.

Bazen en büyük cesaret, gitmesine izin verebilmektirYalnız kalma korkusunu aşmak bir anda gerçekleşmez. Bunun için insanın önce kendi değerini başkalarının ilgisine, mesajlarına, onayına veya hayatında kalma kararına bağlamaktan vazgeçmesi gerekir.

Herkes tarafından sevilmek, herkesle iyi geçinmek ya da hiçbir insanı kaybetmemek mümkün değildir. Bazı insanlar hayatımıza girer, bazıları çıkar. Bazı ilişkiler devam ederken bazıları sona erer. Bu, insanın değersiz olduğu anlamına gelmez.

Bazen bir ilişkiyi bitirmek, bazen mesafe koymak, bazen de ilk kez kendi isteğini karşısındakinin beklentisinin önüne almak gerekir.

Unutulmamalıdır ki insan, bir başkasını kaybetmemek için kendisini kaybettiğinde aslında çok daha büyük bir kayıpla karşı karşıya kalır.