Sahibini Arayan Adressiz Notlar

Bu sayfalar; modern zamanların gürültüsünde ruhunu kaybetmek istemeyen, ömrünü yalnızca bir koşuşturmadan ibaret görmeyip anlam arayanlar için kaleme alınmış tefekkür damlalarıdır. Kendini unutan insana kalbini, dostunu, vaktini ve asıl menzilini hatırlatan bu satırlar, geçici serapların ötesinde kalıcı izler bırakmak isteyenlere küçük bir yol haritasıdır.

I. Özün Aynası: İnsan Kalabilmek

Karşındakine nasıl bakıyorsan onun da sana öyle bakmasına şaşırma; zira insan çoğu zaman karşısındakinde kendi bakışının yankısını bulur. Hayata iyi bak ki iyilikle karşılaşasın.

İstatistikler düşenleri yazar, tarih yükselenleri alkışlar. Oysa hayatın saklı kalbinde ne düşmenin ne de yükselmenin hükmü vardır. Orada yalnızca haysiyetini yitirmemiş insanın çehresi parıldar. Asıl maharet, her şartta insan kalabilmektir.

Doğrulara doğru bir yol bul ve o yolda ilerle; yanlışlar şaşkınlıkla bakakalsın. Sen doğru olmak zorundasın. Ancak unutma ki kötülüğe sessiz kalmak da yanlışın bir parçası olmaktır. Zira "Kime ne?" diyerek yanlış yapanla "Bana ne?" diyerek kötülüğe engel olmayan, aynı sessizliğin ortaklarıdır.

II. Zaman, Dinginlik ve Sadelik

Sanma ki hayat, kendini ıskaladığın bir koşuşturmadan ibarettir. Bir günlük dingin yaşam, kendinden habersiz geçen bir ömre bedeldir. Biraz dur, düşün ve fark et; zira düşünmek güzeldir.

Sade hayat huzur, şatafat ise çoğu zaman gürültü üretir. Sadeliği gösterişe tercih edenlerin dünyasında huzur hâkimdir. Çünkü hayatın yükünü ağırlaştıran, sahip olduklarımızdan çok onlara yüklediğimiz anlamlardır. Hayatı ağırlaştıran da hafifleten de biraz kendi bakış açımızdır.

Gençlik bir rüzgâr gibi eser ve geçer; ihtiyarlık ise o rüzgârları geride bırakan mukadder bir duraktır. Zaman, akıp giden bir nehir gibidir. Onu doğru kullanırsan kıyısında dostluklar yeşerir, hayatın çiçek açar. Hoyratça tüketirsen nehir kurur, dostlar uzaklaşır; geriye anlamsız bir çöl kalır.

III. Varlık Gayesi ve Dünya Yolculuğu

Hedefi olmayanın koşması, hedefi olanın ise durması anlamsızdır. Varlık gayesini bilmeyenin eylemleri eksik, iyiliğe ve doğruya adanmamış bir ömrün bilançosu ise ziyandır. Zira hayat sahnesi asla boş kalmaz; sen onu iyilikle doldurmazsan karanlık kuşatır.

Hayat sahnesinde değerli bir yaşama imza atmak, sayısız mal varlığı için tapu siciline imza atmaktan çok daha anlamlıdır. Çünkü insanı zengin kılan, biriktirdiği tapular değil; yaşattığı güzellikler ve geride bıraktığı iyiliklerdir.

Makamlar ve varlıklar, bu fani dünyanın geçici seraplarıdır. Ne mülk bütünüyle bize aittir ne de unvanlar kalıcıdır. Dünya yolculuğunu ebedî vatanın imarı için bir vesileye dönüştürenlerin ömrü anlam kazanır. Ne mutlu bunu başarabilenlere!

Hayat, bütün zorluklarına rağmen yaşamaya değerdir; ancak kısacık bir ömür, kimsenin kalbini kırmaya değmez.

IV. Kadim Dostluk ve Vefa Limanı

Dostluk, güzel günlerin hatırasından ibaret değildir; asıl değeri zor zamanlarda ortaya çıkar. Dost, dostunu zorda da darda da arar, kışta da yazda da sorar. Öyle bir dost kazan ki her durumda yanında olsun.

Ey dost! Rotanı iyilik ve doğruluk limanına çevir. Haktan ve hakikatten ayrılma. Zira diğer limanlarda çıkarcılık, yalan, kötülük ve ihanet kol gezer. Bil ki gerçek dostun kelamı incitmek için değil, kalbi uyandırmak içindir.

Güzel dostların kıymetini bil. Bir gününü dostsuz geçiren, "Bir dost bulamadım, gün akşam oldu..."* diye türkü yakıyorsa bir ömrü dostsuz tüketenin hâli nicedir? İnsan, bir dostun özlemini duyabildiği müddetçe insandır. Öyle ya, "Bütün dünya senin olsun, bir dost bir post yeter bana."** diyen de ne kadar haklıdır.

Değil mi ki bir selam gönderebileceğin tek bir dostun bile yoksa saraylarda olsan ne yazar?

Kahvenin kırk yıl hatırı vardır da kadim dostun hatırı olmaz mı? Kahve Yemen'den gelirken gerçek dost, dostu için Fizan'dan gelmez mi?

En dar zamanlarında bile "Dost istersen Allah yeter. Evet, o dost ise her şey dosttur."*** diyen bilge âlimin sözünü hatırlamak insana güç verir.

Unutma ki gün akşam olacak, hayat sahnesinin ışıkları bir gün sönecektir. O vakit ne biriktirdiğimiz mülkler ne de taşıdığımız unvanlar bizimle kalacaktır. Geride yalnızca iyiliklerimiz, yaşattığımız güzellikler ve insanlığımızın izleri kalacaktır.

Çünkü ömrün nihayetinde insanı değerli kılan, sahip oldukları değil, nasıl bir insan olarak yaşadığıdır.

Küçük Not:

Pir Sultan Abdal'ın sözü. ** Âşık Mahzuni Şerif'in sözü. *** Bediüzzaman Said Nursî'ye ait söz.