Zeytinyağı bir Amerikalının hayatını nasıl değiştirdi?

Jill Myers, İtalya’da tattığı bir zeytinyağının peşine düştü. Yıllar sonra pandemi günlerinde kurduğu Women in Olive Oil ağıyla kadınların birbirinden öğrenmesi, ürettikleri yağı satabilmesi ve yeni pazarlara ulaşması için çalışıyor.

Yirmi iki kadın, zeytinyağının peşinden okyanusu aşıp Milas’a geldi. Amerika ve Kanada’dan gelen bu kadınlar, Türkiye’de geçirdikleri bir haftada Efes’in mermer caddelerinde yürüdüler, Milet’in büyük tiyatrosunu ve Priene’nin Athena Tapınağı’nı gördüler, Bafa Gölü kıyısındaki Latmos Herakleiası’nı gezdiler.

Milas’ın salı pazarında yerel üreticilerle tanıştılar, Türk yemekleri yapmayı öğrendiler, Memecik zeytinyağını zeytinin yetiştiği yerde tattılar. Bir yağın tadını merak ederek yola çıkmışlardı. O merak sayesinde bir haftada Türkiye’nin tarihi, mutfağı ve günlük hayatı hakkında ne çok şey öğrendiler.

Milas’ta onları dinlerken kendi zeytinliğimi düşündüm. Urla’da hasat günü zeytini bekletmeden sıkıma yetiştirmeye uğraşırken insanın aklına gelmiyor. Dünyanın öbür ucunda biri, bizim burada sıktığımız yağı tatmak için valizini toplayıp yola çıkıyor.

Elimizde öyle kıymetli bir altın suyu var ki insanı bir ülkenin mutfağına, toprağına, tarihine kadar götürüyor. Peki biz, o yağı üreten kadınların dünyaya açılması için bu kıymetten ne kadar yararlanıyoruz?

Bu, Women in Olive Oil’un Türkiye’deki ilk hasat buluşmasıydı. Bir önceki buluşmada grubun bir sonraki hasat için nereye gideceği konuşulurken Oro di Milas’ın kurucusu Emine Colin, “Jill, Türkiye’yi deneyelim,” demiş. Jill de daveti kabul etmiş. Milas’ta Emine’nin zeytinliğinde konuştuk.

Türkiye’yi dünyaya nasıl anlatırız diye sık sık konuşuyoruz. Emine’nin davetinin karşılığını o hafta gördüm. Memecik’i tatmaya gelen biri, Milas pazarında üreticiyle konuşuyor, bir Türk yemeğinin nasıl yapıldığını öğreniyor, ertesi gün Efes’in mermer caddelerinde yürüyor.

Eve döndüğünde Türkiye’yi anlatırken kendi gördüklerinden, tattıklarından, tanıştığı insanlardan söz edecek. Emine, bir hasat davetiyle yirmi iki kişiye anlatacak böyle bir Türkiye hikâyesi verdi.

Zeytinyağı deyince aklımıza İtalya, İspanya, Yunanistan, Türkiye geliyor. Zeytinyağı üreten kadınları birbirine bağlamayı kendine iş edinen Jill Myers ise Teksas’ta, zeytinyağının neredeyse hiç kullanılmadığı bir mutfakta büyümüş.

Jill’den hikâyesinin biraz gerisine gitmesini istedim. “Belki daha önce kimseye anlatmadığın bir şey vardır,” dedim. O da beni Teksas’taki çocukluk evine götürdü.

Mutfak dolabının arkasında bir zeytinyağı bidonu varmış. Evde kimse zeytinyağı kullanmazmış. Jill ara sıra bidonu açıp koklar, “Bu ne işe yarıyor?” diye düşünürmüş. Yıllar sonra, 2012 civarında, İtalya’da tattığı yağ onda öyle bir merak uyandırmış ki Amerika’ya dönerken yanında zeytinyağı getirmeye başlamış. Çocukları da taze yağa bayılmış.

Önce yağın nasıl üretildiğini ve tadıldığını öğrenmeye koyulmuş, ardından ithalata girmiş. 2016 ve 2017’de International Culinary Center’da Olive Oil Times’ın zeytinyağı someliyeliği eğitimini almış. “Zeytinyağı bütün hayatımın yönünü değiştirdi,” dedi.

Bu değişimi anlatırken dönüp dolaşıp tanıştığı insanlardan söz etti. Ardından pandemi geldi.

Salgında Jill’in konuştuğu üreticiler, ithalatçılar ve dükkân sahipleri bir anda evlerine kapanmıştı. Birbirleriyle konuşabilsinler diye Facebook’ta kapalı bir grup açtı. Sektörde tanıdığı kadınlara haber verdi, onlar da kendi tanıdıklarını çağırdı.

Grup öyle hızlı büyümüş ki Jill o günleri, daha nefesini toparlayamadan hızı artan bir koşu bandına benzetiyor.

Tadım eğitimleri, çevrimiçi seminerler, kalabalık Zoom toplantıları derken kadınlar birbirlerinin işini öğrenmeye başladı. Jill, 2023’te bu oluşuma resmî bir yapı kazandırmak için adım attı. Ardından bütün mesaisini Women in Olive Oil’a ayırdı.

Beni en çok bu kısmı duygulandırdı. Birbirlerine en çok ihtiyaç duydukları günlerde başlayan o konuşmaların bugün bir kadının yağını okyanusun öte yakasına taşıyabilmesi ne güzel.

Bir yağın tadına baktığımda, o tadın arkasındaki kararları da düşünürüm. Zeytin hangi gün toplandı? Sıkıma gidene kadar ne kadar bekledi? Hasattan sıkıma kadar kaliteyi belirleyen bu kararların ne kadarında kadınların emeği olduğunu biliyorum.

Tattığım en iyi yağların bazılarında da onların imzası var. O yağı üretmek bir uzmanlık. Üreticinin emeğine değecek fiyatı verecek alıcıya ulaşması da başlı başına bir iş.

Jill, üyelerinden gelen soruları saydı. Yağımı kime tattırabilirim? Şişeyi nereden alacağım? Markamı kurarken kiminle çalışabilirim? Karşıma bir sözleşme çıktığında kime danışacağım? Ağdaki kadınlar birbirlerine bu konularda yardımcı oluyor.

Şimdi üzerinde çalıştıkları çevrimiçi rehberle bu ilişkileri çoğaltmak istiyorlar. Amaç, Kanada’da Milas’tan bir yağ arayan kişinin onu satan dükkânı bulabilmesi, tadım dersi veren birinin hangi perakendecinin hangi üreticinin yağını getirdiğini görebilmesi.

Jill, Türkiye’den katılan kadınların sayısının da arttığını anlatıyor. “Kadınların birlikte çok iyi çalıştığına inanıyorum. Bu sektörde birbirimize gerçekten ihtiyacımız var,” dedi.

Jill’i bu girişimi için kutlamak istiyorum. Bir zamanlar İtalya’dan Amerika’ya yanında zeytinyağıyla dönen bu Teksaslı kadın, şimdi başka kadınların ürettiği yağların da sınırları aşması için çalışıyor. Üreticinin yağını kime tattıracağını, kime satacağını düşünmesi, bence onun emeğine gösterilen en somut saygılardan biri.

Milas’ta Jill’in Emine için söylediği bir cümle aklımda kaldı. “Dünyada tanıdığım en iyi yağlardan birini üretiyor,” dedi. Kim bilir, belki yakında Toronto’da biri bir dükkâna girip “Milas’ın Memecik yağını arıyorum,” diyecek. Milas’ta geçirdiğimiz o haftadan sonra bunun çok uzak bir ihtimal olduğunu düşünmüyorum.

15 Kasım 2026 - Zeytinyağı bir Amerikalının hayatını nasıl değiştirdi?

14 Kasım 2026 - Ailesinin yağı natürel sızma çıkmadı, o dünyaca ünlü bir tadım uzmanı oldu

13 Kasım 2026 - “Kız Çocuğu Yapamaz” Dediler. O, Milas’ın Memecik Zeytinini Dünyaya Tanıtıyor

12 Kasım 2026 - İnsan denizi aşıp Artemis’e ne anlatmaya gelirdi?

10 Kasım 2026 - Bir dostluğu yüzlerce yıl yaşatmak mümkün mü? Biz zeytin ağacı diktik

Twenty-two women crossed the Atlantic for olive oil. Over the course of a week in T rkiye, the group from the US and Canada walked the marble streets of Ephesus, saw the great theatre at Miletus and the Temple of Athena at Priene, and explored ancient Herakleia on the shores of Lake Bafa.

At Milas s Tuesday market, they met local producers. They learnt to cook Turkish dishes and tasted Memecik olive oil where the olives are grown. They had set out curious about the taste of an olive oil. In a week, that curiosity taught them a great deal about T rkiye s history, its food and its everyday life.

Listening to them in Milas, I thought of my own olive grove. On harvest day in Urla, when I m trying to get the olives to the mill without delay, it scarcely occurs to me that someone on the other side of the world might pack a suitcase and set off to taste the oil we press here.

This golden liquid is precious enough to draw people into a country s kitchens, out into its groves and back through its history. How much are we doing with what we have to help the women who make it reach customers abroad?

This was Women in Olive Oil s first harvest gathering in T rkiye. At an earlier meeting, when the group was discussing where to go for its next harvest, Emine Colin, the founder of Oro di Milas, said, Jill, let s try T rkiye.

Jill took her up on the invitation. We spoke in Emine s olive grove in Milas. We often talk about how to introduce T rkiye to the world. That week, I saw what came of Emine s invitation. Someone who comes to taste Memecik olive oil ends up talking to a grower in Milas s market, learning to cook a Turkish dish and walking the marble streets of Ephesus.

When she gets home and talks about T rkiye, she ll tell people what she saw, what she tasted and whom she met. With one invitation to the harvest, Emine gave 22 people a story of their own to tell about T rkiye. When we think of olive oil, we think of Italy, Spain, Greece and T rkiye.

Jill Myers, the woman who has made it her work to bring olive oil producers together, grew up in Texas, in a kitchen where olive oil scarcely ever came out of the cupboard. The jug at the back of the cupboard I asked Jill to go a little further back in her story.

Maybe there s something you ve never told anyone before, I said. She took me back to her childhood home in Texas. There was a jug of olive oil at the back of the kitchen cupboard. No one in the house used it. Every so often, Jill would open it, have a sniff and wonder, What s this for?

Years later, around 2012, she tasted an olive oil in Italy that made her curious enough to start bringing oil home to the US. Her children loved the fresh oil, too. She began learning how olive oil was made and how to taste it, then went into importing.

In 2016 and 2017, she took the Olive Oil Times sommelier training at the International Culinary Center. Olive oil changed the course of my whole life, she told me. As she talked about that change, she kept coming back to the people she had met through olive oil.

Then came the pandemic. Stuck at home, they found one another The producers, importers and shopkeepers Jill had been talking to suddenly found themselves stuck at home. She set up a private Facebook group so they could talk to one another.

She invited women she knew in the trade, and they invited women they knew. The group grew so quickly that Jill likens it to being on a treadmill that speeds up before you have a chance to catch your breath. Through tasting classes, online seminars and crowded Zoom calls, the women began to learn how one another s businesses worked.

In 2023, Jill took steps to put the network on a formal footing. She went on to devote herself to Women in Olive Oil full-time. This was the part that moved me most. Conversations that began when women needed one another can now help a producer get her oil across an ocean.

You ve made a good oil. Who will buy it? When I taste an olive oil, I think about the decisions that went into it. When were the olives picked? How long did they wait before they reached the mill? I know how much of the work that determines an oil s quality, from harvest to pressing, is done by women.

Some of the finest oils I ve tasted were made by women. Making a good oil takes skill. Finding a buyer willing to pay a price that reflects that work is a job in itself. Jill ran through the questions she hears from members.

Who can taste my oil and give me feedback? Where can I buy bottles? Who can help me build my brand? Who do I call when a contract lands on my desk? Women in the network help one another find answers. The group is working on an online directory to make those connections easier.

The idea is that someone in Canada looking for an oil from Milas could find a shop that stocks it, and someone teaching a tasting class could see which retailers carry oils from particular producers. Jill says more women from T rkiye are joining the network.

I believe women work very well together, she said. In this industry, we really need one another. I want to congratulate Jill on what she has built. This woman from Texas once came home from Italy with olive oil in her luggage.

Now she is helping other women s oils cross borders. Taking the trouble to ask who might taste a producer s oil and who might buy it is, to my mind, one of the most practical ways to show respect for her work. Something Jill said about Emine in Milas has stayed with me.

She makes one of the best oils I know anywhere in the world. Who knows? Perhaps someone will soon walk into a shop in Toronto and say, I m looking for Memecik olive oil from Milas. After the week we spent there, I can quite imagine it.

"; const turkishTitle = "Zeytinya bir Amerikal n n hayat n nas l de i tirdi?"; const turkishContent = "Yirmi iki kad n, zeytinya n n pe inden okyanusu a p Milas a geldi. Amerika ve Kanada dan gelen bu kad nlar, T rkiye de ge irdikleri bir haftada Efes in mermer caddelerinde y r d ler, Milet in b y k tiyatrosunu ve Priene nin Athena Tap na n g rd ler, Bafa G l k y s ndaki Latmos Herakleias n gezdiler.

Milas n sal pazar nda yerel reticilerle tan t lar, T rk yemekleri yapmay rendiler, Memecik zeytinya n zeytinin yeti ti i yerde tatt lar. Bir ya n tad n merak ederek yola km lard. O merak sayesinde bir haftada T rkiye nin tarihi, mutfa ve g nl k hayat hakk nda ne ok ey rendiler.

Milas ta onlar dinlerken kendi zeytinli imi d nd m. Urla da hasat g n zeytini bekletmeden s k ma yeti tirmeye u ra rken insan n akl na gelmiyor. D nyan n b r ucunda biri, bizim burada s kt m z ya tatmak i in valizini toplay p yola k yor.

Elimizde yle k ymetli bir alt n suyu var ki insan bir lkenin mutfa na, topra na, tarihine kadar g t r yor. Peki biz, o ya reten kad nlar n d nyaya a lmas i in bu k ymetten ne kadar yararlan yoruz? Bu, Women in Olive Oil un T rkiye deki ilk hasat bulu mas yd.

Bir nceki bulu mada grubun bir sonraki hasat i in nereye gidece i konu ulurken Oro di Milas n kurucusu Emine Colin, Jill, T rkiye yi deneyelim, demi. Jill de daveti kabul etmi. Milas ta Emine nin zeytinli inde konu tuk. T rkiye yi d nyaya nas l anlat r z diye s k s k konu uyoruz.

Emine nin davetinin kar l n o hafta g rd m. Memecik i tatmaya gelen biri, Milas pazar nda reticiyle konu uyor, bir T rk yeme inin nas l yap ld n reniyor, ertesi g n Efes in mermer caddelerinde y r yor. Eve d nd nde T rkiye yi anlat rken kendi g rd klerinden, tatt klar ndan, tan t insanlardan s z edecek.

Emine, bir hasat davetiyle yirmi iki ki iye anlatacak b yle bir T rkiye hik yesi verdi. Zeytinya deyince akl m za talya, spanya, Yunanistan, T rkiye geliyor. Zeytinya reten kad nlar birbirine ba lamay kendine i edinen Jill Myers ise Teksas ta, zeytinya n n neredeyse hi kullan lmad bir mutfakta b y m.

Mutfak dolab n n arkas ndaki bidon Jill den hik yesinin biraz gerisine gitmesini istedim. Belki daha nce kimseye anlatmad n bir ey vard r, dedim.