Herkesin Kendine Ait Bir Gülhane Parkı Var

Bu dizeleri her duyduğumda uzun uzun düşünürüm. Çünkü insanın kendini anlatamadığı, varlığını hissettiremediği, kalabalıkların arasında görünmez olduğu zamanlar vardır. Oysa görünmemek, var olmamak değildir.

Bazen biz de kendi hayatımızın Gülhane Parkı’nda bir ceviz ağacıyızdır. Köklerimiz toprağın derinliklerine uzanırken dallarımız gökyüzüne ulaşmaya çalışır. İçimizde nice mevsimler yaşanır; kimsenin bilmediği fırtınalar kopar, kimsenin görmediği çiçekler açar.

Dışarıdan bakıldığında yalnızca sıradan bir ağaç gibi görünürüz. Oysa içimizde koca bir hayat taşırız.

Bizi tanıdığını düşünenler vardır, fakat hangi düşüncelerin içinde kaybolduğumuzu bilmezler. Yanımızdan geçenler vardır, fakat hangi hayallerin gölgesinde dinlendiğimizi fark etmezler. Bazen en yakınımızdakiler bile içimizde kopan fırtınalardan habersizdir.

Belki de insanın en büyük yanılgısı, fark edilmek için çabalamak, anlaşılmak için kendini sürekli anlatmak zorunda hissetmesidir. Oysa her ağacın gölgesini fark edecek birine ihtiyacı yoktur. Bazı ağaçlar yalnızca büyümek, kök salmak ve kendi mevsimini yaşamak için vardır.

Zamanla anlıyoruz ki herkesin bizi görmesi gerekmiyor. Herkesin hikâyemizi bilmesi, mücadelemizi anlaması ya da hayallerimize inanması gerekmiyor. Çünkü insanın kendi varlığını anlaması, başkalarının onu fark etmesinden çok daha kıymetli.

Belki sen de bugün birilerinin hayatından sessizce geçip giden bir ceviz ağacısın. Belki kimse gökyüzüne uzanan dallarını fark etmiyor. Ama bu, büyümediğin anlamına gelmez.

Unutma; görünmez olmak, değersiz olmak değildir. Bazen en büyük yolculuk, başkalarının bizi fark etmesini beklemekten vazgeçip kendi varlığımızı keşfetmekle başlar.

Ve belki de hepimizin kendine ait bir Gülhane Parkı vardır. Kimsenin farkında olmadığı ama bizim bütün hikâyemizi taşıyan…