Gözyaşında Acıyı, HikÂyede Umudu Gördüm
- Bir gazinin gözyaşında savaşın acısını, anlattığı bir bebeğin hikâyesinde ise insanlığın umudunu gördüm
- Kıbrıs’ta, Kapalı Maraş’ta Bursalı Gazi Yusuf Sarış’ı dinlerken çok duygulandım.52 yıl öncesini anlatıyordu
Bir gazinin gözyaşında savaşın acısını, anlattığı bir bebeğin hikâyesinde ise insanlığın umudunu gördüm. Kıbrıs’ta, Kapalı Maraş’ta Bursalı Gazi Yusuf Sarış’ı dinlerken çok duygulandım.52 yıl öncesini anlatıyordu. Sesi titriyor, gözlerinden yaşlar süzülüyordu.
Hele yanında duranlarda ağlamaya başlayınca ne yapacağımı bilemedim. Onlar uzaklaştı göstermek istemediler acılarını hala dün gibiydi anlatırken beden diliyle bakışları duruşları...“Yılan yedik, kaplumbağa yedik. Aç kaldık, dağda ne bulduysak onu yedik.”İnsan yaşamak için nelere katlanıyor…Sonra bir bebekten söz etti.“Bir bebek bulduk.
Anası babası yoktu. Üzerinde bir şey yoktu, sarıp sarmaladık. Tuğrul koymuşlar adını. Yıllar sonra beni buldular.”İşte savaşın iki yüzü…Bir yanda açlık, korku, çaresizlik… Diğer yanda kendi canını kurtarmaya çalışırken bir başka cana uzanan eller.
Yusuf Gazimiz ağlıyordu. Ben ise onun anlattıklarında insan yüreğinin ne kadar güçlü, merhametin ne kadar büyük olabileceğini düşünüyordum. Aradan 52 yıl geçmişti ama acılar hâlâ tazeydi.“Allah kimseye savaş vermesin” dedi.
Bu sözün ağırlığını, savaşı yaşamış bir insanın gözyaşlarında hissettim. Kapalı Maraş’tan ayrılırken aklımda tek bir düşünce vardı: Savaş insanın elinden her şeyini alabilir. Ama merhametini alamadığı sürece umut hep yaşar.
Günde en fazla 3 kritik gelişme. Bildirim kirliliği yok, anında bilgi.

Kategori: Genel
Yayın: 17 Kasım 2026 13:34 · Kaynak: gazetemerhaba.com