Hayatın Kıyısında Görünenler ve Görünmeyenler
- Yazmaya gönül verdiyseniz, zihninizin süzgecinden geçen her ayrıntıyı, gördüklerinizin ötesindeki derinliği sayfalarca kağıda dökme arzusuyla dolup taşarsınız
- Sıradan bir pazar sabahı, deniz kenarında yapılan sakin bir yürüyüş bile bu tutkuyla birleştiğinde hayatın en saf tiyatrosuna dönüşebilir
Yazmaya gönül verdiyseniz, zihninizin süzgecinden geçen her ayrıntıyı, gördüklerinizin ötesindeki derinliği sayfalarca kağıda dökme arzusuyla dolup taşarsınız. Sıradan bir pazar sabahı, deniz kenarında yapılan sakin bir yürüyüş bile bu tutkuyla birleştiğinde hayatın en saf tiyatrosuna dönüşebilir.
Narlıdere Sahilevleri’nin serin sahilinde adımlarımı atarken kulağımda klasik müziğin o asil tınısı vardı. Çocukluk yıllarımda ders çalışırken dinlediğim o eşsiz konser kayıtları, şimdi adımlarımıza eşlik ediyor, zihnimizi ve ruhumuzu dinlendiriyordu.
Ancak o huzurlu melodi, sahil boyunca akıp giden insan manzaralarıyla birleştiğinde, hayatın gerçeğine açılan bir pencere araladı. İnsanları gözlemlemek, bir yazar için hem bir sığınak hem de bitmez tükenmez bir keşif alanıdır.
Kimi insan el ele tutuşmuş, kimisi ise sadece "göstermelik" bir beraberliğin ağırlığını taşıyordu. Yürüyüşüm sırasında bu tezat, gözlerimin önünde adeta bir sahne gibi canlandı: Kucağında bebeğiyle yürüyen bir çift, aniden hararetli bir tartışmanın ortasında kaldı.
Kadın, birdenbire "Seninle yürümek istemiyorum!" diyerek durdu. Adam arkasını döndü, kucağındaki bebekle ters yöne doğru yürümeye başladı; kadın ise arkasından söylenerek kendi yoluna devam etti. Birkaç adım ötede ise başka bir tablo: Üç kişilik bir aile, 15-16 yaşlarında bir kız çocuğu ve ebeveynleri...
Yine bir tartışma, yine gergin bir diyalog ve kadının öfkeyle sarf ettiği "Seninle muhatap olmak istemiyorum" sözleri...Ancak hayatın bu keskin ve yorucu tonlarının hemen yanında, aynı tablonun çok daha yumuşak, tebessüm ettiren yüzü de beliriverdi. Bir baba; kollarından birine eşini, diğerine ise kızını almış, o inceden inceden tırmanan anne-kız arasındaki gerginliği omuz omuza vermenin verdiği huzurla, en tatlı diliyle ve sıcacık bir gülümsemeyle yatıştırmaya çalışıyordu.
Tipik bir anne-kız çatışması... Kızı olanlar ne demek istediğimi, o ince ip üstündeki dengeyi çok iyi anlar. Kimi el ele, kimi sevgi dolu bakışlarla, kimi ise sadece rol yaparak akıp gidiyordu bu kalabalığın içinde. Sahilde adımlarımı sürdürürken, sahil şeridindeki bazı kafeteryaların çoktan yeni yıl hazırlıklarına başladığını fark ettim.
Şimdiden vitrinleri süsleyen harika ışıklandırmalar, rengarenk çam ağacı figürleri ve o sıcak kış konseptleri içimde tatlı bir heyecan uyandırdı. Öyle ki, "Bir an önce yeni yıl gelse de kutlamalar, o umut dolu yeni başlangıçlar başlasa" düşüncesine hâkim oldum bir anda.
Bu neşeli havayı bölen ise minik bir hareketlilik oldu: Küçük bir erkek çocuğu, bindiği scooterla önümden hızla geçerken, arkasından nefes nefese koşan annesi yetişmeye çalışıyordu. Durum epey sıkıntılıydı; çünkü çocuk durmaksızın hızlanarak caddeye doğru tehlikeli bir biçimde kendini atmaya başladı.
Annenin ayağındaki topuklu botlarla o hızla koşturmaya çalışması ise durumu daha da zorlaştırıyordu; açıkça yanlış bir ayakkabı seçimiydi. Çocuğumuzu dışarı çıkarıp geniş alanlarda, parklarda hareket etmeye ve spor yapmaya teşvik ediyorsak, sanırım kendimiz için de biraz daha rahat ayakkabılar ve esnek kıyafetler seçmeliyiz; çünkü hayat, aniden hızlanan minik bir adama yetişebilmek için bazen en rahat adımlara ihtiyaç duyar.
Peki, tüm bunları neden kaleme alma ihtiyacı hissettim? Çünkü gözlemlediğimiz o insanlar, dönüp dolaşıp bizim bir arkadaşımız, yakınımız ya da ailemizden biri çıkabilir. Hayatın koşturmacası içinde, her tartışmada haklı çıkmak isteyen, her an mücadele etmekten yorulan ve "hep mutsuz olanın kendisi olduğunu" düşünen taraf biz oluruz çoğumuz.
Oysa gerçek hiç de öyle değildir. Hayat, sandığımızdan çok daha karmaşık bir ortak paydadır. Herkesin kendine göre çözülemeyen problemleri, dile getiremediği derin sıkıntıları ve sessizce taşıdığı dertleri var. Üstelik istisnasız herkesin, ruhunda ya da bedeninde hayatın izlerini taşıyan iyi veya kötü bir imtihanı, bir hastalığı oluyor.
Bu karmaşık ve yorucu yolda en şanslı olanlar, güvenebileceği bir dosta, omzuna yaslanabileceği bir aileye sahip olanlardır. İçini dökeceği, akıl danışacağı, dar gününde yol isteyeceği ve en önemlisi ruhundaki yükü hafifletecek yakınları olanlar...
Ne yazık ki bu imkâna sahip olamayan, kimseye güvenemeyen ruhlar da aramızda sessizce yürümekte. İşte bu yüzden, hayatın akışı içinde insanları yargılarken ya da kendi kabuğumuza çekilip yalnızca kendi acılarımıza odaklanırken bir an durmalıyız.
Tartışmaların ortasındayken, trafikte sıkışıp kalmışken ya da birinin öfkesine maruz kaldığımızda hep kendimiz düşünmeyelim. Karşımızdakilerin o anda ne yaşadığını, hangi görünmez fırtınalarla boğuştuğunu asla bilemeyiz.
Biraz merhamet, biraz da anlama gayreti; hayatın keskin köşelerini yumuşatacak en güçlü reçetedir. Belki de asıl maharet, gördüğümüz manzaranın arkasındaki gizli hikayeyi hissedebilmektir.
Günde en fazla 3 kritik gelişme. Bildirim kirliliği yok, anında bilgi.
Kategori: Kültür-Sanat
Yayın: 17 Kasım 2026 13:26 · Kaynak: gaziantepolusum.com