Ne oldu bu insanlara?

En ufak bir olayda yardıma koşacağımıza selfi çekiyoruz. Elimizde bulunan çöpleri gelişigüzel fırlatıp atıyoruz.

Bu yaz Akçakoca sahillerinde yaşanan olayı unuttunuz mu. İki bayan ellerindeki çöplerin hepsini denize attılar. Halbuki yan tarafta çöp konteynırı vardı. Bir de bu bayanlar çöpleri atarken sırıtıyorlardı.

Allahım ne günlere kaldık demekten kendimi alamıyorum.

Kıskançlık aldı başını gidiyor. Parası olan da olmayan da birbiri ile yarış yapıyor. Miras için mal için abi kardeş birbirini tanımaz oldu.

Modaya uymak için yeni eşyalarımızı çöplere atar olduk. Sen de var ben de niye yok sevdasına kapıldık.

Şükretmeyi bıraktık doyumsuz bir toplum olduk. Birbirimizin kılık kıyafetini takip eder olduk.

Dedikoduyu bırakacağımıza artırdık. Yalandan dinliyormuş gibi yapıp karşımızdakine gülümsüyoruz.

Para hastalığı aldı başını gidiyor. Oldukça olsun istiyoruz. İhtiyaç sahiplerine yardım edeceğimize daha çok ezmeye çalışıyoruz.

Çocuklarımıza gereken ilgiyi göstermiyoruz. Anne ve babalara saygı kalmadı. Hata yapanları uyaracağımıza alkışlar hale geldik.

Daha önce anne ve babaların sözü geçerdi. Şimdi çocuklarımız ne derse onu yapıyoruz. Yani bizleri çocuklar yönetiyor.

Misafirliğe gidilen evlerde ilgi azalınca misafirlikler bitti. Bayramların yeni adı tatil oldu. Eş, dost, akraba ziyaretleri bitme derecesine geldi.

Mezarlık ziyaretleri her geçen gün azalıyor. Hayatımızın değil paranın esiri olduk. Kısa yoldan zengin olmak için şans oyunlarına ağırlık verdik.

Eskiden ne iş olursa yapılırdı. Şimdi iş seçiyoruz. Yaptığımız işe değil paraya bakıyoruz.

İş yok diye ağlıyoruz ama iş beğenmiyoruz. Araba beğenmiyoruz en iyi arabayı almaya çalışıyoruz.

Eskiden ev telefonları vardı. Şimdi bir evde herkesin cep telefonu var. Çocuklarımıza saygı, örf ve adetlerimizi öğreteceğimize ellerine cep telefonlarını veriyoruz.

Cep telefonları ile tatmin olmayan evlatlarımıza, torunlarımıza pes 3,4,5 oyunları oynasın diye cihaz alıyoruz. Olmadı bilgisayar takviyesi yapıyoruz.

Çocuklarımız vücutlarının çeşitli bölgelerine dövme yaptırıyorlar. Anne ve babalarımız övünüyorlar. Çocuklarımız küpe takıyorlar. Marifetmiş gibi gurur duyuyoruz.

Teknolojiye yetişemiyoruz. Tabii ki çağ atlıyoruz. Tabii ki bugünkü ortamları takip edeceğiz. Ama saygıyı unutuyoruz.

Büyüklerin sözü geçmiyor. Yeni nesil büyüklerini beğenmiyor. Hatta anne ve babayı dışlayacak hale geldiler.

Vicdanın yerini agresiflik ve sinir aldı. Çocukların gönlü olsun diye ne isterlerse yapılıyor. Çocuklarımız suç işlese bile karşı tarafı suçlamaya çalışıyoruz. Yani suç bastırıyoruz. Dürüstlük rafa kalktı.

Yardımlara koşacağımıza seyirci olmayı tercih ediyoruz. Elimizdeki telefonda tuşa basıp dünyayı izliyoruz. Neyi istersek telefonlarda yapıyoruz.

Özenti aldı başını gidiyor. Onda var da bende niye yok krizine giriyoruz.

Şu anda bu kadar yazıyorum. Devam etmek istemiyorum.

Ne oldu bu insanlara demekten kendimi alamıyorum.

Bugün böyleyiz yarın ne olacak halimiz onu da bilmiyorum.