Sadakatsizlik genetik mi, yoksa sonradan öğrenilen bir davranış mı?

Bir insanın aldatmaya yatkınlığı genetik mirasıyla mı, yoksa büyüdüğü çevreyle mi ilgili? Bilim dünyasında bu soruya yanıt arayan araştırmalar, sadakatsizliğin hem genetik hem de çevresel faktörlerle ilişkili olabileceğini gösteriyor.

Finlandiya'da 7.378 kişinin katılımıyla gerçekleştirilen ve 2015 yılında Evolution and Human Behavior dergisinde yayımlanan bir araştırmada, ilişki devam ederken başka cinsel partnerlerle birlikte olma davranışı incelendi. Araştırmacılar, bu davranıştaki bireysel farklılıkların genetik bileşenini erkeklerde yüzde 62, kadınlarda ise yüzde 40 olarak tahmin etti.

Ancak araştırmanın ortaya koyduğu bu oranlar, erkeklerin yüzde 62'sinin aldatacağı anlamına gelmiyor. Söz konusu veriler, incelenen gruptaki davranış farklılıklarının ne kadarının genetik farklılıklarla ilişkili olabileceğini gösteriyor.

Aileden görülen davranışlar sadakat anlayışını etkileyebilir mi? Sadakatsizliğin yalnızca genetik faktörlerle açıklanamayacağını gösteren başka araştırmalar da bulunuyor. 2017 yılında Personal Relationships dergisinde yayımlanan ve üç ayrı çalışmadan oluşan araştırmada, ebeveynlerin sadakatsizliği ile çocuklarının ilerleyen yaşlardaki sadakatsizlik davranışları arasında pozitif ilişki bulundu.

Araştırmacılar ayrıca aile içinde sadakate ilişkin olumsuz, sadakatsizliğe ilişkin ise daha kabul edici mesajlar alan bireylerin aldatmaya yönelik daha olumlu tutumlar geliştirebildiğini belirledi. Peki sadakatsizlik genetik bir kader mi?

Bilimsel bulgular, sadakatsizliğin tek bir nedene bağlanamayacağını gösteriyor. Genetik yatkınlık ve aileden öğrenilen davranış kalıpları bu süreçte rol oynayabilir. Ancak bunlar kişinin gelecekte mutlaka sadakatsiz davranacağı anlamına gelmiyor.

Kişisel tercihler, değerler ve ilişki koşulları da davranış üzerinde etkili. Araştırmaların ortaya koyduğu tablo ise şu soruyu yeniden gündeme getiriyor: Sadakatsizlik doğuştan gelen bir eğilim mi, yoksa zaman içinde öğrenilen bir davranış mı?