Üç Çocuk İstediniz, Peki Nasıl Geçinecekler?

Bir ev düşünün...

Kirada oturan bir aile.

Üç çocuk...

Sabah erkenden işe giden bir baba.

Mutfağındaki eksikleri çocuklarına belli etmemeye çalışan bir anne.

Ve henüz hayatın gerçekleriyle tam olarak tanışmamış, gözleri umut dolu üç çocuk...

O evde her sabah hayat yeniden başlıyor.

Ama umutla değil, çoğu zaman hesapla...

Bugün kira ödenecek.

Yarın elektrik faturası gelecek.

Ardından doğalgaz, su, telefon...

Sonra mutfak masrafı.

Çocukların okul ihtiyaçları, kıyafetleri, ayakkabıları...

Bitmeyen ihtiyaçlar, bitmeyen faturalar...

Peki, bütün bunlar hangi parayla karşılanacak?

Bir insan hem ailesini geçindirmeye çalışıp hem de her gün biraz daha yoksullaşmanın ağırlığını nasıl taşıyacak?

Asıl konuşmamız gereken mesele bu.

Rakamlar Açıklandı, Peki Hayatın Gerçekleri? Son açıklanan enflasyon rakamları, hayat pahalılığının hâlâ ne kadar ciddi bir sorun olduğunu gösteriyor. Ekim 2026 verilerine göre aylık enflasyon yüzde 2,58, yıllık enflasyon ise yüzde 29,77.Bir önceki ay yüzde 29,73 olan yıllık enflasyon yeniden yükseldi.

Konut, su, elektrik, doğalgaz ve diğer yakıtları kapsayan harcama grubundaki yıllık fiyat artışı ise yüzde 40,24.Peki, bu rakamlar ne anlama geliyor? Çok basit...Dün aldığımızı bugün aynı paraya alamıyoruz. Dün doldurduğumuz alışveriş poşeti bugün biraz daha hafif.

Dün yetmeyen maaş bugün daha da yetersiz.2026 yılında net asgari ücret 28 bin 75 lira 50 kuruş. En düşük emekli aylığı 23 bin 552 lira. TÜRK-İŞ'in Ekim 2026 araştırmasına göre dört kişilik bir ailenin açlık sınırı yaklaşık 38 bin 24 lira.

Yoksulluk sınırı ise 123 bin 857 lira. Bekâr bir çalışanın aylık yaşama maliyeti bile yaklaşık 49 bin 124 lira. Dikkat edin...Dört kişilik bir ailenin yalnızca yeterli ve dengeli beslenebilmesi için gereken para, asgari ücretin yaklaşık 10 bin lira üzerinde.

Daha kira ödenmedi! Elektrik ödenmedi! Doğalgaz ödenmedi! Su, telefon, ulaşım, okul masrafları hesaba katılmadı! Üstelik biz üç çocuklu, yani beş kişilik ailelerden söz ediyoruz. Sahi, bu insanlar nasıl geçinecek? İki Çocuk, Üç Çocuk İsteyenler... Peki Bu Çocuklar Nasıl Büyüyecek? Bir zamanlar iki çocuk konuşuldu.

Ardından üç çocuk...

Hatta daha fazlası...

Kalabalık ailelerin güzelliğinden, çocukların geleceğimiz olduğundan, nesillerin çoğalmasının öneminden söz edildi.

Elbette çocuk sahibi olmak güzeldir.

Bir evin çocuk sesiyle dolması güzeldir.

Kardeşlerin aynı sofrada büyümesi, aynı odada uyuması, aynı hayalleri paylaşması güzeldir.

Ama insan sormadan edemiyor...

İki çocuk, üç çocuk, hatta daha fazla çocuk sahibi olunmasını isteyenler, bugün o çocukların hangi şartlarda büyütüldüğünü hiç düşünüyor mu?

Üç çocuklu bir ailenin mutfak masrafını, kirasını, elektrik ve doğalgaz faturalarını hiç hesaplıyor mu?

Bir asgari ücretlinin üç çocukla nasıl geçindiğini merak ediyor mu?

Bir emeklinin torununa harçlık verirken cebindeki son parayı hesapladığını biliyor mu?

Çünkü çocuk sahibi olmayı istemek başka şey...

O çocukları sağlıklı, huzurlu ve mutlu büyütebilmek bambaşka şey.

Üç çocuk demek üç ayrı ihtiyaç demek.

Üç ayrı okul çantası...

Üç ayrı ayakkabı...

Üç ayrı mont...

Üç ayrı gelecek...

Birinin defteri bitecek.

Diğerinin ayakkabısı küçülecek.

Ötekinin okul gezisi için para istenecek.

Birisi süt isteyecek.

Birisi meyve...

Birisi de arkadaşlarında gördüğü bir oyuncağı...

O anne ve baba ne yapacak?

Hangisine önce yetişecek?

Hangisine, "Bu ay olmaz yavrum" diyecek?

Bir çocuk için belki küçük bir istektir bunlar.

Ama o isteği karşılayamayan anne ve babanın yüreğinde açılan yara küçücük değildir.

Çünkü yoksulluğun en ağır tarafı, insanın kendisi için bir şey alamaması değil, çocuğunun ihtiyacına yetişememesidir.

Ve şimdi asıl soruyu soralım...

Çocuk sayısını artırmayı konuşurken, o çocukların yaşam kalitesini unutursak, geleceği değil, yoksulluğu büyütmüş olmaz mıyız?

Elektrik ve Doğalgaz Desteği Azalırsa Ne Olacak? Şimdi bir de elektrik ve doğalgaz meselesi var.2027 yılı için elektrik tüketimine ilişkin yeni düzenleme gündemde. Yıllık tüketim sınırının 4 bin kilovatsaatten 3 bin kilovatsaate düşürülmesiyle bu sınırı aşan mesken aboneleri destekli tarifeden çıkarılacak.

Doğalgazda da yüksek tüketimli hanelere yönelik desteklerin sınırlandırılması gündemde. Elbette bütün hanelerin desteğinin bir anda kaldırılmasından söz etmiyoruz. Ancak bu düzenlemelerden etkilenecek ailelerin karşılaşacağı ek yükü düşünmek zorundayız.

Özellikle de kalabalık ailelerin...Bir evde tek kişi yaşıyor. Diğer evde anne, baba ve üç çocuk. Bu iki evin elektrik tüketimi aynı olabilir mi? Çamaşır makinesi aynı sıklıkta mı çalışır? Sıcak su aynı miktarda mı kullanılır?

Yemek aynı miktarda mı pişer? Kışın ısınma ihtiyacı aynı mı olur? Bir evde beş kişi yaşıyorsa tüketimin artması her zaman israf anlamına mı gelir? Üç çocuğun banyo yapması, ders çalışması, temiz kıyafet giymesi, sıcak bir evde büyümesi lüks müdür?

Tasarruf elbette önemli. İsrafın önlenmesi elbette gerekli. Ama bir ailenin zorunlu ihtiyaçlarını karşılamasıyla gereksiz tüketim yapması aynı şey değildir. Bu ayrımı yapamazsak tasarruf etmeye çalışırken insanların hayatını daha da zorlaştırabiliriz.

Bir Anlığına O Babanın Yerine Kendimizi KoyalımHepimiz yalnızca bir iki dakikalığına empati yapalım.

Kirada oturduğumuzu düşünelim.

Üç çocuğumuz olsun.

Eve tek maaş girsin.

O da 28 bin 75 lira...

Sabah kalktık.

İşe gittik.

Akşama kadar çalıştık.

Eve döndük.

Kapıyı açtığımızda çocuklarımız koşarak boynumuza sarıldı.

Ne güzel bir duygu değil mi?

Sonra eşimiz, mutfakta birkaç eksik olduğunu söyledi.

Çocuklardan biri ayakkabısının yırtıldığını gösterdi.

Diğeri okul için para istedi.

Tam o sırada telefonumuza elektrik faturası geldi.

Arkasından doğalgaz...

Ve birden yüzümüzdeki tebessüm kayboldu.

Çünkü cebimizdeki para belli.

Ödenecekler belli.

Yetmeyeceği de belli.

Şimdi soruyorum...

Hangi masraftan vazgeçelim?

Kirayı mı ödemeyelim?

Doğalgazı mı kapatalım?

Elektriği mi kullanmayalım?

Yoksa sofradan mı kısalım?

Bir insan ailesine yetebilmek için daha ne kadar fedakârlık yapabilir?

Bir Çocuğun Üşümemesi İçin Kaç Lira Gerek? Kış geldiğinde bazı evlerde yalnızca hava soğumuyor. İnsanların içi de üşüyor. Doğalgaz faturasını düşünerek kombinin derecesini düşüren aileler var. Elektrik fazla gelmesin diye ışıkları gereksiz yere yakmamaya çalışanlar var.

Sofrada et olmasa da olur deyip çocuklarına yumurta almaya çalışan anneler var. Kendisine yeni bir ayakkabı almayı yıllardır erteleyen babalar var. Peki, nereye kadar? Bir anne çocuğunun üşümemesi için ısınmayı artırmak istiyor.

Bir baba gelecek faturadan korkuyor. İkisinin de haklı olduğu bir evde huzur nasıl sağlanacak? Çocuk üşümesin...Ama fatura da ödenebilsin...Çocuk sağlıklı beslensin...Ama kira da aksamasın...Çocuk okusun...Ama mutfakta tencere de kaynasın...Bunların hepsini aynı anda istemek çok mu fazla?

İnsanca yaşamak artık lüks mü oldu? Bu İnsanların Güzel Yaşamaya Hakkı Yok mu? Bazen düşünüyorum...Asgari ücretli bir aile en son ne zaman çocuklarıyla gönlünce bir tatil yaptı? Bir emekli, eşinin elinden tutup en son ne zaman birkaç günlüğüne dinlenmeye gitti?

Üç çocuklu bir aile, hesap yapmadan ne zaman dışarıda yemek yiyebildi? Lüks tatillerden söz etmiyorum. Beş yıldızlı otellerden de...Bir sahil kenarında birkaç gün geçirmekten söz ediyorum. Çocukların denize girmesinden...Bir babanın sabah işe yetişme telaşı olmadan kahvaltı yapabilmesinden...Bir annenin birkaç gün olsun mutfak, bulaşık, pazar hesabı düşünmemesinden...Bu insanlar güzel yaşamayı hak etmiyor mu?

Yoksa hayatları yalnızca çalışmak, borç ödemek, fatura yatırmak ve ay sonunu beklemekten mi ibaret?

Bir insanın bütün ömrü, sadece geçinmeye çalışarak mı geçmeli?

Bence bu soruyu hepimiz kendimize sormalıyız.

Çünkü hayat yalnızca karın doyurmaktan ibaret değildir.

İnsanın biraz huzura, biraz mutluluğa, biraz da hayal kurmaya ihtiyacı vardır.

Ve yoksulluk, insanın yalnızca sofrasındaki ekmeği değil, zamanla hayallerini de küçültür.

Kalabalık Aileler İçin Bir Çözüm Bulunamaz mı? Kimseyi kınamıyoruz. Kimseyi yermiyoruz. Kimsenin iyi niyetini sorgulamıyoruz. Ama milyonlarca insanı ilgilendiren bir geçim meselesini de görmezden gelemeyiz. Elektrik ve doğalgaz destekleri düzenlenirken ailede yaşayan kişi sayısı dikkate alınamaz mı?

Üç çocuklu, dört çocuklu ailelere farklı tüketim sınırları uygulanamaz mı? Asgari ücretli, emekli ve kiracı aileler için daha güçlü koruma sağlanamaz mı? Kalabalık ailelerin zorunlu enerji tüketimiyle israfı birbirinden ayıracak bir sistem kurulamaz mı?

Bunlar üzerinde düşünmek bu kadar mı zor? Her sorunun hemen çözülmesini beklemiyoruz. Ama en azından insanların yaşadığı sıkıntının görülmesini istiyoruz. Buradan herkese sesleniyorum. Allah'ını, kitabını zerre kadar seven, vicdanında bir damla merhamet taşıyan herkes bu meseleye kafa yorsun.

Ekonomistler düşünsün. Akademisyenler düşünsün. İş dünyası düşünsün. Sivil toplum kuruluşları düşünsün. Komşularımız, dostlarımız, hepimiz düşünelim. Kim hangi çözümü üretebiliyorsa ortaya koysun. Birbirimizi suçlamak yerine milyonlarca insanın derdine hep birlikte merhem olalım.

Çünkü bu mesele yalnızca elektrik ve doğalgaz meselesi değil. Bu mesele, bir ailenin onuruyla yaşayabilmesi meselesidir. Hani O Faturadaki Devlet Desteği Yazısından Rahatsız Olanlar Vardı Ya...Bir de işin düşündürücü bir tarafı var.

Her ay elektrik ve doğalgaz faturalarımız geliyor.

Faturaların üzerinde devlet tarafından karşılanan destek tutarını görüyoruz.

Bazı insanlar bu yazıyı gördüğünde rahatsız oluyor.

"Yahu bu ne Allah aşkına?"

"Her faturada bunu yazmaya ne gerek var?"

"Şunu artık yazmayın!"

Diyenler oluyor.

Peki...

Şimdi destekten çıkarılacak aboneleri düşünelim.

O insanlar için artık mesele faturada ne yazdığı olmayacak.

Çünkü yararlandıkları destek ortadan kalktığında asıl değişen şey, faturanın altında ödenecek rakam olacak.

Belki o destek tutarı eskisi gibi görünmeyecek.

Ama onun yokluğu aile bütçesinde çok daha fazla hissedilecek.

Bir babanın cebinde...

Bir annenin mutfak hesabında...

Bir çocuğun ertelenen ihtiyacında...

İşte insanın içini acıtan da bu.

Faturanın üzerinde devlet desteğinin yazılmasından rahatsız olanlara sormak istiyorum:

Peki, şimdi mutlu oldunuz mu?

O yazıdan kurtulmak mı önemliydi?

Yoksa o desteğe gerçekten ihtiyacı olan insanların hayatını kolaylaştırmak mı?

Bakınız...

Benim derdim faturanın üzerinde hangi ifadenin yer aldığı değil.

Benim derdim, o faturayı eline aldığında kara kara düşünen insan.

Benim derdim, çocuğu üşümesin diye kombiyi açıp sonra ödeme gününü düşünerek uykusu kaçan baba.

Benim derdim, markette aldığı bir ürünü kasaya gelmeden rafa geri bırakan anne.

Benim derdim, arkadaşları gibi yaşamak isteyen ama ailesinin durumunu bildiği için isteğini içine atan çocuk.

Bir faturadaki yazıdan kurtulabiliriz. Peki, o faturanın altında ezilen insanların derdinden nasıl kurtulacağız?

Son Söz: Üç Çocuk Büyütmek, Üç Hayali Ayakta TutmaktırÇocuk sahibi olmak bir ailenin en güzel sevinçlerinden biridir. Ama çocuk büyütmek yalnızca karın doyurmak değildir. Çocuğun geleceğini hazırlamaktır. Onu okutmak, giydirmek, korumak, sağlıklı büyütmek ve hayata umutla bakmasını sağlamaktır.

Üç çocuk demek üç ayrı hayat demektir. Üç ayrı umut...Üç ayrı hayal...Ve üç ayrı sorumluluk...Bugün ailesini geçindirebilmek için gece gündüz çalışan milyonlarca insan var. Üstelik birçoğu bütün fedakârlığına rağmen ay sonunu getiremiyor.

Bu insanların sesini duymak zorundayız. Çünkü bir babanın sessizliği her zaman huzur anlamına gelmez. Bazen o sessizliğin içinde ödenemeyen bir kira, ertelenen bir fatura, alınamayan bir ayakkabı vardır. Bir annenin gülümsemesi de her zaman mutlu olduğu anlamına gelmez.

Bazen çocukları üzülmesin diye gözyaşını içine akıtır. Ve çocuklar...Onlar çoğu zaman her şeyi anlar. Anne ve babalarının kendilerine belli etmemeye çalıştığı yokluğu da...Evdeki sessizliği de...Sofradaki eksilmeyi de...Onun için diyorum ki...İki çocuk, üç çocuk, hatta dört çocuk sahibi olunmasını istemek kolay.

Ama o çocukların nasıl büyüyeceğini düşünmeden yalnızca sayı konuşmak yeterli değil. Çocukların sayısını değil, önce onların yüzündeki tebessümü çoğaltabilmeliyiz. Elektrik ve doğalgaz destekleri yeniden düzenlenirken de yalnızca sayaçtaki rakama bakmayalım.

O sayacın arkasındaki hayatları görelim. O evde kaç kişi yaşadığını, kaç çocuğun ders çalıştığını, kaç kişinin ısınmaya ihtiyaç duyduğunu düşünelim. Çünkü bir evin gerçek yükü, tükettiği enerjiyle değil, içinde yaşayan insanların ihtiyaçlarıyla anlaşılır.

Unutmayalım...Bu insanlar yalnızca hayatta kalmak istemiyor. Huzur istiyor. Güven istiyor. Çocukları için güzel bir gelecek istiyor. Ve en önemlisi...Her ay gelen faturadan korkmadan, insanca yaşamak istiyor. Bir çocuğun sıcak bir evde büyümesi, bir annenin mutfağında tenceresini kaynatabilmesi, bir babanın akşam evine huzurla dönebilmesi bu kadar zor olmamalı.

Çünkü insanın en büyük zenginliği ailesidir. Ve hiçbir aile, çocuk sahibi olduğu için geçim korkusuyla cezalandırılmamalıdır. Son olarak bir kez daha soruyorum...Üç çocuk istiyoruz da, o üç çocuğun insanca yaşayabileceği şartları ne zaman konuşacağız? Güzel Söz

"Üç çocuk istemek kolaydır; asıl mesele, o üç çocuğun üşümeden, aç kalmadan, anne ve babasının çaresizliğine şahit olmadan büyüyebileceği bir hayat kurabilmektir."