Obezite Teşhisinde Yeni Dönem: VKİ Yerine Çok Boyutlu Analiz

Londra King’s College bünyesinde görev yapan Profesör Francisco Rubino ve ekibi, obezite tanısında kullanılan geleneksel VKİ hesaplamalarının hatalı sonuçlar doğurabildiğini kanıtladı. İngiltere, Çin, İspanya ve ABD'yi kapsayan 800 binden fazla katılımcının 15 yıllık sağlık verilerini inceleyen araştırmacılar, mevcut sistemin milyonlarca insanı yanlış sınıflandırdığını tespit etti.

Analizler, VKİ'ye dayalı tanıların fazla yağ oranına sahip kişilerin yüzde 9'unu gözden kaçırdığını, sağlıklı bireylerin ise yüzde 3'ünün hatalı şekilde obez olarak etiketlendiğini gösterdi. Lancet Komisyonu tarafından desteklenen yeni tanı modeli, VKİ değerini tek başına yeterli görmüyor.

Buna göre 40 ve üzeri VKİ değeri doğrudan obezite olarak kabul edilirken, daha düşük değerlerde bel çevresi ve bel-boy oranı gibi ek ölçümler devreye giriyor. Genel kabul görmüş standartlara göre erkeklerde 102, kadınlarda ise 88 santimetreyi aşan bel çevresi ile 0,57 ve üzerindeki bel-boy oranı, riskli kategoride değerlendiriliyor.

Araştırmanın sunduğu bir diğer yenilik ise obezitenin 'klinik' ve 'klinik öncesi' olarak ikiye ayrılmasıdır. Klinik obezite, aşırı yağlanmanın organ fonksiyonlarını bozduğu aktif hastalık durumunu ifade ederken; klinik öncesi obezite, henüz organ hasarı oluşmamış ancak risk taşıyan durumu tanımlıyor.

Veriler, klinik öncesi obeziteye sahip kişilerin yüzde 90'a varan kısmının, sonraki on yıl içerisinde klinik obezite evresine geçmediğini ortaya koyuyor. Bilim insanları, aynı VKİ değerine sahip bireylerin metabolik sağlıklarının birbirinden tamamen farklı olabileceğini vurguluyor.

Örneğin, 32 VKİ değerine sahip üç farklı bireyden biri tamamen sağlıklı olabilirken, ikincisi organ bozukluğu yaşamadan fazla yağ taşıyabilir, üçüncüsü ise ciddi organ işlev bozukluğuyla klinik obezite teşhisi alabilir. Bu durum, tek tip bir tanı yönteminin bireysel sağlık ihtiyaçlarını karşılamada yetersiz kaldığını kanıtlıyor.

Uzmanlar, yeni yöntemin sağlık çalışanları için süreci daha karmaşık hale getirebileceğini ancak tedavinin başarısını artıracağını belirtiyor. Kişiye özel planlanan bu yaklaşım; yaşam tarzı değişikliklerinden GLP-1 grubu ilaçlara ve cerrahi müdahalelere kadar pek çok tedavi seçeneğinin daha isabetli uygulanmasına olanak tanıyacak.

Profesör Rubino, bu yöntemin klinik uygulamalara entegre edilmesinin tedavi güvenliğini ve etkinliğini yükselteceğini savunuyor.