Öykü: Kuru ot | Beyhan Tümer

Kır saçlı, heybetli, yakışıklı bir adamla bakışıyor gibi hissetti bir an. Gülümseyerek arkasına yaslandı. Daha da gömüldü koltuğa. Manzarayı hızlandırılmış film sahnesine dönüştürerek giden otobüsün camından karlı dağları izliyordu. Kar, yağdığı her yeri güzelleştirirdi. Dağ ise kibrinden ‘seni en güzel ben taşırım’ der gibiydi.