İnsanların Birbirlerine Güveni Kalmadı
- Geçen gün mahallemdeki eski bakkala uğradım
- Kasada küçük bir tabela vardı: "Lütfen veresiye teklif etmeyiniz." Onlarca yıldır aynı sokakta esnaflık yapan, komşularının çocuklarının büyümesine tanıklık etmiş bir adamın dükkânındaydı bu yazı
Geçen gün mahallemdeki eski bakkala uğradım. Kasada küçük bir tabela vardı: "Lütfen veresiye teklif etmeyiniz." Onlarca yıldır aynı sokakta esnaflık yapan, komşularının çocuklarının büyümesine tanıklık etmiş bir adamın dükk â n ı ndayd ı bu yaz ı.
Tabela yeni de ğ ildi belki ama bana hissettirdi ğ i ş ey olduk ç a tazeydi. Sadece param ı z ı n de ğ il, birbirimize olan inanc ı m ı z ı n da de ğ er kaybetti ğ i bir ç a ğ da ya şı yoruz.
Toplumu ayakta tutan görünmez sütunlar vardır. Hukuk, gelenekler, kurumlar... Ancak bunların hepsinin çimentosu tek bir kelimedir: Güven. Bugün çevrenize bakın kapılarımızı kilitlerken artık sadece hırsızlardan değil, komşumuzdan da çekiniyoruz.
Bir yabancı yolda adres sorduğunda samimi bir yardım isteği mi yoksa bir dolandırıcılık tuzağı mı diye duraksıyoruz. İyilik yapmak bile cesaret istiyor artık çünkü "Altından ne çıkacak?" kuşkusu, vicdanımızın sesini kısıveriyor.
Peki, insan insanla arasına bu kadar yüksek duvarları ne zaman ve nasıl ördü.
Sosyal medyanın hayatımızın merkezine oturmasıyla başladı belki de ilk çatlaklar. Herkesin sadece en mükemmel, en başarılı ve en mutlu halini sergilediği bir vitrine dönüştü dünya. Sahteliğin bu kadar kolay ambalajlandığı bir ortamda, hakikate olan inancımızı kaybettik.
Bir de üzerine ekonomik belirsizliklerin ve toplumsal kutuplaşmanın yarattığı "herkes kendi başının çaresine baksın" anlayışı eklenince, yalnızlaşmayı bir korunma mekanizması haline getirdik.
Göz temasını kestik. Merhabayı esirgedik. Çıkar ilişkisi olmayan her yakınlığı "şüpheli" ilan ettik.
Oysa güven, kırıldığında yerini kolayca doldurabileceğimiz bir nesne değil. Bir kere zedelendiğinde, arkasında sürekli devrede olan bir tetikte olma hali bırakır. Sürekli teyit etme, şüphe duyma ve savunmada kalma ihtiyacı ise insanı ve toplumu içten içe yoran, ruhunu kurutan ağır bir yüktür.
Eski zamanlarda evlerin kapısı kilitlenmezmiş derler. Bu belki bugün için romantik bir hayal. Ama en azından gönül kapılarımızı bu kadar sıkı sürgülememek zorundayız. Çünkü bir toplumda güven bittiğinde, geriye sadece kalabalıklar içinde yalnız kalmış, birbirine yabancılaşmış bireyler kalır.
Güveni yeniden inşa etmek imk â ns ı z de ğ il, ancak d ış ar ı dan bir mucize bekleyerek de ger ç ekle ş mez. Birbirimizin g ö z ü n ü n i ç ine yeniden bakmay ı öğ renerek, k üçü k bir samimiyetle, s ö z ü n ü n eri olarak ve en ö nemlisi ö nyarg ı kalkanlar ı m ı z ı biraz olsun indirerek ba ş lamal ı y ı z.
Çünkü insan, ancak bir başkasına güvenebildiği kadar özgür ve mutlu olabilir.
Yorumunuz için teşekkürler, en kısa sürede gözden geçirilip yayınlanacaktır
Yorum yazarak Adapazarı Akşam Haberleri Gazetesi Topluluk Kuralları’nı kabul etmiş bulunuyor ve yorumunuzla ilgili doğrudan veya dolaylı tüm sorumluluğu tek başınıza üstleniyorsunuz. Yazılan yorumlardan Adapazarı Akşam Haberleri Gazetesi hiçbir şekilde sorumlu tutulamaz.
Yorum yazarak Adapazarı Akşam Haberleri Gazetesi Topluluk Kuralları’nı kabul etmiş bulunuyor ve yorumunuzla ilgili doğrudan veya dolaylı tüm sorumluluğu tek başınıza üstleniyorsunuz. Yazılan yorumlardan Adapazarı Akşam Haberleri Gazetesi hiçbir şekilde sorumlu tutulamaz.
Günde en fazla 3 kritik gelişme. Bildirim kirliliği yok, anında bilgi.
Kategori: Asayiş
Yayın: 20 Kasım 2026 06:43 · Kaynak: aksamhaberleri.com.tr