Çalan Ziller Ve Yarına Açılan Kapılar

Eylülün tatlı serinliği, tüm yurtta olduğu gibi Eskişehir’in de cadde ve sokaklarını sararken, dün sabah bambaşka bir ritimle uyandı şehir. Yazın rehavetine teslim olmuş, sessizliğe bürünmüş kaldırımlar; omuzlarında heyecanla taşıdıkları rengârenk çantaları, ellerinde anne babalarının elleri ve gözlerinde hem umudun hem de ilk günün tatlı ürkekliğinin ışıltısını taşıyan çocuklarla yeniden şenlendi.

Anne babalarının ellerini sımsıkı tutarak okullarına başlayan o minik eller, şimdi kalem tutacak, harfleri yan yana getirip kelimeler kuracak, belki de ilk hayallerini kâğıda dökecek. Açılan okul kapıları, yalnızca dersliklerin değil, geleceğin de eşiği olarak aralandı.

Haziran ayından bu yana tenhalığa bürünen koridorlar; ahşap sıraları, sessiz sınıfları ve tebeşir kokusunu içine çekmiş tahtalarıyla yeniden insan sesine kavuştu. Meraklı bakışlar, çocuk kahkahaları ve birbirine karışan neşeli cıvıltılar, okulun duvarlarına yeniden hayat verdi.

Dün çalan o ilk zil, yalnızca yeni bir eğitim-öğretim yılının başlangıcını değil, bir toplumun yarına dair kurduğu en taze düşlerin de habercisiydi. Düşünüyorum da okul; yalnızca dört duvardan, tahtadan ve sıralardan ibaret soğuk bir yapı değildir.

O duvarların arasında bir ruh şekillenir. Bir çocuğun zihninde ilk kıvılcımlar orada çakar; karakterinin harcı, zamanın ve hayatın sert rüzgârlarına karşı orada sabırla ve emekle yoğrulur. Ve bu kutsal yapının en fedakâr, en vefakâr emekçileri şüphesiz eli öpülesi öğretmenlerimizdir.

Bir harfin, bir fikrin, bir ufkun peşinde ömrünü tüketen bir öğretmenin dokunuşu, bazen bir insanın bütün kaderini değiştirecek güce sahiptir. Zihnini ve kalbini öğrencisine açmak, yalnızca bir meslek değil; sabır, sevgi ve sarsılmaz bir irade isteyen büyük bir gönül işidir.

Tam da bu yüzden medeniyet hafızamıza kazınmış söz, öğretmenliğin anlamını yüzyıllar sonrasına taşır: “Bana bir harf öğretenin kırk yıl kölesi olurum.” Çünkü öğretmek, yalnızca müfredatı aktarmak değildir. Ham bir ruhu sabırla, zarafetle ve nakış nakış emekle işlemektir.

Bir çocuğun zihnine bilgi, kalbine merhamet, karakterine sorumluluk ve hayatına yön vermektir. Her yeni eğitim yılı, öğretmenlerimizin omuzlarındaki bu ulvi yükü ve taşıdıkları saygınlığı bir kez daha hatırlatır bize. Ancak bu meşakkatli yolculukta yük yalnızca öğretmenlerin omuzlarında değildir.

Belki de tarih boyunca hiç olmadığı kadar ağır bir sorumluluk -Adıyaman’daki vahşeti hatırladığımızda- bugün anne babaların sırtındadır.