Afyonkarahisar cinayetleri

Afyonkarahisar’ın İhsaniye ilçesine bağlı Yukarıtandır köyünde yaşanan ve tüm ülkeyi yasa boğan silahlı katliam, geride büyük bir acı ve telafisi imkânsız kayıplar bıraktı. Öldürülen 8 kişiden 3’ü kadındı. En ufak suçları olmayan, katillerini daha önce görmemiş, ne olup bittiğinden habersiz 3 kadındılar.

Bir biçerdöver alacak meselesinin katliama dönüşmesi sonrasında kaçış yolu üzerinde karşısına çıkan herkesi öldüren bir caninin tüfeğiyle öldüler.

Hilal Mete öğretmendi, 31 yaşındaydı, hayatının ve mesleğinin baharındaydı, henüz 2 yaşında çocuğu vardı. O gün o caniye rastlamasaydı akşam kucağına alacağı çocuğu artık annesiz büyüyecek. Anne öpücüğünün ve şefkatinin nasıl bir şey olduğunu hiç bilmeyecek. Annesini hatırlamayacak bile.

Aynı okuldaki diğer öğretmen Ayşe Sena Demir 46 yaşındaydı. Hacettepe Üniversitesi'ni dönem birincisi olarak bitirmişti. Annesinin aktardığına göre derslerine her zaman titizlikle hazırlanıyordu, dersteyken "çocukların hakkına girmemek adına" acil durumlar dışında telefonunu hiç açmıyordu. Annesi olayı televizyondan öğrendi. Şimdi Antalya’da sonsuz uykuya teslim edildi.

Kocasıyla beraber öldürülen 68 yaşındaki Satı Aydoğmuş'un 3 çocuğu ve 8 torunu vardı. Ömürlerinin sonbaharındaki yaşlı çift İzmir'de yaşıyorlar ama yaz aylarını memleketleri Afyonkarahisar'ın Kıyır köyünde geçiriyorlardı.

Katliamdan iki gün sonra çocuklarının ve torunlarının yanına, İzmir'e döneceklerdi. Dönemediler. Kıyır köyüne yan yana defnedildiler.

Bu 3 kadının nasıl öldürüldüklerinin kan donduran detaylarını okuduktan sonra çoğu arkadaşımla aynı şeyi yapmışız. Kız çocuklarımızı çekmişiz karşımıza ve benzer şeyleri söylemişiz. “Güpegündüz ve herkesin içinde bile olsa, elinde bıçak veya silah olan biri karşına çıkar, arabanı çantanı isterse hiç düşünmeden ver ve oradan kaç. Sakın mücadeleye kalkışma.”

Oysa bu tavsiye normal bir toplum olsaydık çoğumuza ödlekçe gelirdi değil mi? Ama değil. İlk 3 cinayetin ardından kaçmaya başlayan cani, tamamen kaçış yolu üzerindeki araçları gasp etmek ve kendisini şikâyet etmeye çalışan tanıkları susturmak için öldürmeye başlamış.

Karşısına çıkan yaşlı Aydoğmuş çiftini, kendisini ihbar edeceğini söyleyen İsmail Şen'i ve yol üstündeki öğretmenleri (Hilal Mete, Ayşe Sena Demir) bu süreçte acımasızca vicdansızca öldürmüş. Böyle insanların olduğu toplumda bize düşen de çocuklarımıza “Boş ver arabayı da cüzdanı da çantayı da canını manyakların elinden kurtarmayı düşün sadece.” öğüdü vermek oluyor maalesef. Çünkü Afyonkarahisar’da 3 kadının karşısına bir amok koşucusu çıktı maalesef.

Olay, bize Stefan Zweig’in öğrettiği amok koşucusu dehşetidir. Katliam, tıpkı amok vakalarında olduğu gibi ani bir tetikleyiciyle (biçerdöver borcu tartışması, küfürleşme ve alkolün birleşmesi) başlamış. Saldırgan ilk 3 kişiyi vurduktan sonra tamamen kontrolünü kaybetmiş ve geri dönüşü olmayan bir cinnet sarmalına giriyor.

Ardından ayrım gözetmeksizin rastgele saldırma başlamış: İlk cinayetlerden sonraki diğer kurbanların katille hiçbir bağı veya husumeti yoktur. Katil, tamamen o an karşısına çıkan, yolunu kesen, polisi arayacağını söyleyen ya da sadece aracını gasp etmek istediği masum insanları, yaşlı çifti ve öğretmenleri öldürmüş.

Amok tanımındaki "karşısına çıkan herkese rastgele saldırma" unsuru net bir şekilde görülüyor. En sonunda da durmaksızın kaçma hali: Saldırgan tek bir yerde kalmamış; Afyonkarahisar'dan Eskişehir'e kadar uzanan kilometrelerce hat boyunca, dur durak bilmeden, sürekli araç değiştirerek ve önüne çıkan engelleri silahla yok ederek hareket halinde bir katliam (amok koşusu) sürdürmüş.

Bütün bu cinnet; ancak güvenlik güçlerinin müdahalesi, lastiklerin patlatılması ve çatışma neticesinde saldırganın etkisiz hale getirilmesiyle son bulabilmiş.

Caninin savunması ezberlediklerimizden farksız. “Alkolün etkisindeydim, pişmanım.” Ölen 8 kişinin ailelerinden kime anlatacağız bu pişmanlığı ya da amok koşusunu? Onlar geçtiğimiz 2 günde canlarını gömdüler.