İstanbul’dan biraz lodos

Türksat: 4A Frekans: 12457,5 Sembol: 30000 Polarizasyon: V(Dikey) FEC: 2/3

16 Kasım 2000 sabahı Paris’te bir bodrum katında telefon çaldı ve Ahmet Kaya’nın öldüğü haberi geldi. Hasan Deniz o sabahı, masada kalan notu ve Père-Lachaise’e uzanan günleri yirmi altı yıl sonra yazdı.

Telefon sabah yediye doğru çaldı. Penceresiz bir bodrum katında kalıyordum.

Ne dediğini anladım ama inanmadım. Yorganı başıma çektim. Sabahın bu saatinde böyle şaka mı olurdu? Cemil ısrar ediyordu; haber evden gelmişti.

Telefonu kapattım, bir süre yerimden kalkamadım. Duvara delip taktığımız küçük havalandırma cihazı her zamanki gibi uğulduyordu. Biraz hava girsin diye takmıştık. Gece gündüz çalışırdı. İlk zamanlar sesinden uyuyamazdım, sonra alışmıştım.

Paris’e geleli çok olmamıştı. Ahmet Abi de aşağı yukarı benimle aynı zamanlarda gelmişti. Tek kelime Fransızca bilmiyordum; metroda yanlış aktarma yapar, sokaklarda kaybolurdum.

İki üç sokak ötede Galeries Lafayette vardı. İnsanlar elleri paket dolu çıkardı oradan. Ben aynı şehrin birkaç metre altındaydım.

Dışarıda yağmur vardı, geceden beri yağıyormuş. Birkaç dakika içinde sırılsıklam oldum. Şemsiye almayı düşünmemiştim bile. O kadar mı yağıyordu gerçekten, yoksa ben mi öyle hatırlıyorum, bilmiyorum.

Ahmet Abi’nin evine gidiyordum. İçimden tek bir şey geçiyordu: Keşke Cemil yanılmış olsa.

Köşede yaşlı Fransız yine oradaydı. Her sabah orada olurdu; kirli beyaz sakalı, sırtında eski bir asker parkası, yanında iki köpek… Ben onun adını bilmezdim, o benimkini. Karşılaşınca başımızla selamlaşırdık. O sabah da öyle yaptık.

Neden bilmem, aradan geçen bunca yıla rağmen o adamı da hatırlıyorum, iki köpeğini de.

Yolda Hacı Abi’yi aradım. Ahmet Abi’nin Paris’teki en yakın dostlarındandı. Haberi söyleyince inanmadı. Birkaç kez emin olup olmadığını sordu, sonra sesi kesildi:

— Daha dün beraberdik. Lahmacun yedik. Hiçbir şeyi yoktu ki…

Biraz sonra gelip beni aldı. Arabada uzun süre konuşmadık. Silecekler gidip geliyordu; yağmur ön camdan eksilmiyordu.

Geçen hafta Ahmet Abi’nin doktora gittiğini anlattı. Doktor dikkatli olmasını söylemiş, Ahmet Abi ise hiçbir şeyi olmadığını söyleyip geçmiş.

Eve vardık. Kapıdan içeri girince durdu. Artık haberin doğru olduğunu anlamıştı, kendini tutamadı.

İçeride Gülten Abla’yla kızı Melis vardı. Paris Kürt Enstitüsü’nün başkanı Kendal Nezan da gelmişti. Kimse sesini yükseltmiyordu. Yüzlerine baktım, ne soracağımı bilemedim.

Sabah altı gibi kalkmış. Banyoya giderken kapının önünde kalp krizi geçirmiş. Ambulans gelmeden hayatını kaybetmiş.

Salondaki masaya baktım: Bir kül tablası, dibinde biraz şarap kalmış bir bardak, yanında şişe ve elle yazılmış bir not. Sanki biri az önce kalkmış, birazdan gelip bardağını alacak.