Garip Ölüm

Garip Ölüm...Bismillâhirrahmanirrahim "...Kulları içinde ancak alimler (Allah'tan) gerektiği gibi korkar. Şüphesiz Allah üstündür, çok bağışlayıcıdır."Fatır,28Abdullah bin Mübârek h118/m736 da Merv’de doğdu. Tahsil için Merv’den Bağdat’a geldi.

Mekke’de bir müddet kaldı. Tabiînden pek çok kimseyle görüştü. İbrahim Edhem, Dâvûd Tâî, Süfyân Sevrî, Fudayl b. Iyaz, İmam-ı A’zam, İmam Mâlik ve Evzâî ile çağdaş. Süfyân Sevrî’nin talebesidir. İlim tahsilinden sonra memleketi Merv’e döndü.

Ticaretten elde ettiği kazancın ekserisini fukaraya ve ehl-i ilme infak ederdi. Vefatı bir gaza dönüşü Bağdat yakınlarında Fırat üzerinde Hit denilen yerde vaki olmuştur. 181/797. Kabri de oradadırTabakat kitaplarında kaydedildiğine göre tevbesi ve zühd hayatına yönelmesi şöyle olmuştur.

Bir cariyeye aşık olur. Aşk ateşiyle yerinde duramıyordu. Bir kış gecesi, maşukasının evinin duvarı dibine sokuldu. Sevgilisi de dama çıktı. Sabaha kadar birbirlerini seyredip durdular. Zaman o kadar çabuk geçmişti ki, ezan okunmaya başladı.

İbn Mübarek önce yatsı ezanı okunuyor sandı. Halbuki okunan yatsı ezanı değil, sabah ezanıydı. Sabah aydınlığı her tarafı kaplayınca gaflet uykusundan uyandı. Kendi kendine “Yazıklar olsun sana, bütün bir gece heva ve hevesine uyarak bıkmadan, usanmadan bu soğukta ayakta durdun.

Eğer imam namazda uzun bir sure okuyacak olsa deliye dönerdin. Nerede kaldı senin müslümanlığın?” diye konuştu. Böylece tevbe ederek ilim, irfan ve ibadet yoluna koyuldu. İbadet ve ihlasıyla gönül erleri kervanına katıldığı anlatılır.

Hadis ehlindendi. Bu yüzden sohbetlerinde sahabe ve tabiin yolunu izlerdi. Bir gün kendine sordular.– Niçin insanlardan kaçıyorsun? Cevap verdi.– Allah’ın Rasulü sav ve ashabı ile beraber olmak için. Onların eserlerini ve ilmini okuyor ve anlamaya çalışıyorum.

İnsanların arasına karışıp da ne yapayım? Onlar birbirlerini çekiştirmekten başka ne yapıyorlar? Ben ise hadis okuyarak ve okutarak Rasulullah sav ve ashabı ile beraber oluyorum. Abdullah bin Mübârek ks vefatı yaklaştığı zaman mal varlığının çoğunu fakirlere verdi.

Yanında ona hizmet eden bir talebesi,“Efendim, mâlûmunuz üç çocuğunuz var. Onlara mîras bırakmayacak mısınız?” deyince.“Onları Allah Teâlâ’ya emanet ediyorum. O, en iyi vekildir. Eğer çocuklarım, sâlih olursa, Cenâb-ı Hak, hiç ummadıkları yerden rızıklandırır.

Yok, fâsık olurlarsa, malımın kötü insanlara kalmasını istemem.” buyurdu. Son anlarında azatlı kölesi Nasr’a;“Başımı toprağa koy!” dedi. Nasr ağlamaya başladı.“Niçin ağlıyorsun?” deyince;“Senin iki varlığını, servetini ve şimdi de yoksul olarak ölümünü görüp ağlıyorum.” dedi.

İbn Mübârek; “Ağlama, çünkü ben, Allah Teâlâ’dan zenginler gibi yaşamak ve yoksullar gibi ölmek istedim. Şimdi sen, bana şehâdeti telkîn et ve ben başka bir söz konuşmadıkça da onu terk etme.” buyurdu. Vefat ânında gözlerini açtı, güldü ve mealen;“Amel edenler, bu ebedî nimete kavuşmak için çalışsınlar.” (Sâffât, 61) âyet-i kerimesini okuduRabbimiz bizlere ve tüm ümmete hayırlı son nefes versin.